MultiForums.gr  MultiHosting.gr  Multilabs.gr  MultiPolls.gr  Webstocks.gr  
Humanity forum Τελευταία ενέργεια: Ποτέ
Not logged in [Σύνδεση - Εγγραφή]
Go To Bottom

[ Κεντρική σελίδα ] [ Κόκκινο δωμάτιο ] [ Πράσινο δωμάτιο ] [ Μπλε δωμάτιο ] [ Καφέ δωμάτιο ] [ Λευκό δωμάτιο ]

Εκτυπώσιμη Έκδοση | εγγραφή στο θέμα | Προσθήκη στα αγαπημένα  
 Σελίδες:  1  2  3  4  ..  22
Συγγραφέας: Θέμα: Δικτυο 21 ...Προσφερεται μονο για σοβαρες συζητησεις και αναλυσεις
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:34 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Υπό Καθεστώς Μόνιμης Ομηρίας…

Ας μας επιτραπούν σήμερα κάποιες παρατηρήσεις και κάποιες ερωτήσεις, προς τη σεβαστή Σύγκλητο του Πολυτεχνείου και προς πάντα αρμόδιο:
* Παντού στον κόσμο, η κράτηση ανθρώπων παρά τη θέλησή τους, θεωρείται ομηρία – και είναι ιδιαίτερα σοβαρό αδίκημα. Η Σύγκλητος εξέδωσε ανακοίνωση αμέσως μετά τα θλιβερά γεγονότα των προηγούμενων ημερών, όπου δεν βρήκε ούτε μια λέξη για να καταδικάσει την ομηρία βουλευτών στο χώρο της ευθύνης της!
Βέβαια, οι ίδιοι παρασκηνιακά υποστηρίζουν ότι η ανακοίνωση αυτή ήταν μέρος της «συμφωνίας» με τους αναρχικούς, για να εκκενώσουν οι τελευταίοι τον περίβολο του ιδρύματος χωρίς περαιτέρω επεισόδια. Δηλαδή ομολογούν ότι η ανακοίνωσή τους δεν εκφράζει τους ίδιους, αλλά έγινε «καθ΄ υπαγόρευσιν» των αναρχικών!
Έστω. Γιατί, τουλάχιστον, δεν βγήκαν την επομένη μέρα να τη διορθώσουν, εξηγώντας πώς έγιναν τα πράγματα και καταγγέλλοντας την ομηρία βουλευτών – που ήταν το μείζον και σοβαρό;
Βεβαίως, ρητορικό είναι το ερώτημα - η απάντηση είναι προφανής. Διότι φοβόταν η Σύγκλητος ότι οι αναρχικοί θα επέστρεφαν ξανά και θα έκαναν εκ των υστέρων, αυτό που απεφεύχθη εξ αρχής: Θα έκαιγαν το Πολυτεχνείο! Οπότε, ομολογούν ήδη ότι τελούν υπό τη μόνιμη ομηρία των αναρχικών. Οι οποίοι, στο εξής, δεν χρειάζεται καν να μπουν στο κόπο να κατεβαίνουν στο χώρο του Πολυτεχνείου. Αρκεί να τους παίρνουν στο τηλέφωνο και να τους απειλούν - «ερχόμαστε» - για να σπεύδει η Σύγκλητος να τους κάνει όλα τα χατίρια. Τέτοιο κατάντημα…
* Την επόμενη φορά που θα γίνει εκδήλωση στον περίβολο Πανεπιστημιακού Ιδρύματος και θα προσκληθούν βουλευτές ή υπουργοί να μιλήσουν, τι ακριβώς θα συμβεί; Θα τους αναγκάσουν να έλθουν χωρίς την προσωπική τους ασφάλεια; Αν ναι, τότε δε θα πάει κανείς! Ποιος είναι τόσο τρελός, ώστε να βρεθεί απροστάτευτος σε ένα τέτοιο «ναρκοπέδιο», όπου οι αναρχικοί κάνουν ό,τι θέλουν; Στο εξής στο χώρο του «Πανεπιστημιακού ασύλου» θα βρίσκεται μόνη η Σύγκλητος να «διαλέγεται» με τους αναρχικούς, όταν αυτοί οι τελευταίο ευαρεστούνται να της επιτρέπουν την είσοδο. Σίγουρα δεν μπορούν να είναι υπερήφανοι, αυτοί οι διαπρεπείς πνευματικοί μας ηγέτες.
* Τι θα γινόταν αν ο αστυνομικός (ο οποίος έβγαλε πιστόλι και πυροβόλησε όταν δέχθηκε απρόκλητη επίθεση και κινδύνευσε η ζωή του – κακώς βέβαια, αλλά δεν επιτέθηκε ο ίδιος, του επιτέθηκαν) άφηνε να τον πυρπολήσουν ζωντανό μέσα στο αυτοκίνητό του; Θα υποστήριζε η σεβαστή Σύγκλητος ότι «καλά να πάθει» αφού εισήλθε στο περίβολο οπλισμένος (χωρίς, όμως, να προκαλέσει κανένα); Τους αστυνομικούς που κάνουν το σφάλμα να εισέρχονται στο περίβολο, πρέπει να τους σκοτώνουμε (ή να αφήνουμε τους αναρχικούς να τους σκοτώνουν); Έχουμε παραφρονήσει τελείως;
* Δύο μέρες μετά, η ίδια ομάδα αναρχικών πυρπόλησε λεωφορείο αστυνομικών 600 μέτρα μακριά από το χώρο του ασύλου. Οι αστυνομικοί βγήκαν να σωθούν από τις φλόγες. Στην προσπάθειά τους να σωθούν άφησαν αφύλαχτο μέρος των εξαρτήσεών τους (κράνη, ασπίδες, κλπ.), που τα άρπαξαν ως «λάφυρα» οι αναρχικοί και υπερήφανοι τα επιδεικνύουν σε ιστοσελίδα του διαδικτύου.
Αν ξυλοφόρτωναν τους αναρχικούς, θα τους λέγαμε «γουρούνια» κι «εγκληματίες». Όταν έτρεξαν για να σωθούν, αποφεύγοντας να εμπλακούν, τους λέμε «κότες» και «ανίκανους». Φαίνεται πως ό,τι κι αν κάνουν οι αστυνομικοί, πάντα θα βρίσκονται «εν αδίκω». Ερώτηση: Γιατί δεν διαλύουμε την αστυνομία να τελειώνουμε;
* Αν το βράδυ εκείνο κάποιοι αστυνομικοί δεν προλάβαιναν να βγουν από το φλεγόμενο λεωφορείο και καίγονταν ζωντανοί μέσα, ποια θα ήταν η θέση όλων αυτών που έχουν ανεχθεί την κατάλυση του κέντρου της Αθήνας από μια ομάδα χουλιγκάνων;
Όλα αυτά είναι πράγματα που λίγο έλειψε να συμβούν τις τελευταίες μέρες. Και θα μπορούσαν να συμβούν τις επόμενες. Κι αν περιμένετε πρώτα να συμβούν κι ύστερα να σας απασχολήσουν, τότε τι κρίμα στο λαιμό σας.
Σίγουρα κανείς μας δεν δικαιούται να είναι υπερήφανος. Μάλλον να ντρεπόμαστε πρέπει…

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

23η Μαίου 2005




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:36 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Το πιο κατω κειμενο , αν και δεν ανηκει στο Δικτυο 21 , ειναι απο τα καλυτερα κειμενα που ζωγραφιζουν την σημερινη μας κοινωνια , που ειναι δγμιουργημα της εποχης μας ....


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ --------------------------------

Κυριακή, Μάϊος 29, 2005
...ημείς άδωμεν
-Εάλω...
-Εάλω η ελληνική ύπαιθρος... Χωριά ερήμωσαν, σχολεία έκλεισαν, εκκλησιές βουβάθηκαν ή λειτουργούν μόνο σε ξόδια, πόλεις και κωμοπόλεις βουλιάζουν στην αδιαφορία του αθηναϊκού κράτους...
-Εάλω η ελληνική γειτονιά.... Σχεδόν κανείς δεν ξέρει ποιος μένει δίπλα του. Κανείς δεν δίνει δεκάρα για το ποιος μένει δίπλα του.
-Εάλω η Αθήνα... θύμα μιας πολιτικής που επί χρόνια αναγκάζει τα παιδιά της επαρχίας να καταφεύγουν στην υδροκέφαλη πρωτεύουσα. Καλωπίζεται αλλά παραμένει άσχημη, βελτιώνει τις συγκοινωνίες της αλλά συνεχίζει να πνίγεται στο νέφος και στα κυκλοφοριακά της προβλήματα, γιγαντώνεται και ασφυκτιά μέσα στην άναρχη γιγαντοσύνη της και απειλεί με ασφυξία την περιφερειακή Ελλάδα. Στη γη "εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα" τώρα αρρωσταίνουν ως και τα πεύκα της.
-Εάλω η ενημέρωση...Οι εφημερίδες, πρώτο μέλημα τους έχουν πια την επιλογή των dvd που διακινούν.Τα τηλεοπτικά κανάλια αντί να κυνηγούν την είδηση κυνηγούν τους ψευτό-celebrities που τα ίδια πριν φρόντισαν να δημιουργήσουν. Οι τηλεοπτικοί αστέρες της ενημέρωσης εμφανίζουν τις κοσμικές ή επαγγελματικές δραστηριότητες των ίδιων ή των εργοδοτών τους - καναλαρχών- ως ειδήσεις. Κάθε είδηση, που ανοίγει ρωγμές στο σύστημα αξιών τους, θάβεται στην λογοκρισία της σιωπής ή κρύβεται ανάμεσα σε χαρωπά ξεφωνητά για ανύπαρκτες "εθνικές" νίκες. Η Δημοκρατία κατάντησε ΜΜΕ-κρατία.
-Εάλω η παιδεία... Ενα σύστημα, που φορτώνει τα παιδιά με άχρηστες γνώσεις και άγχος, στέλνει τους μαθητές στην παραπαιδεία για να τους οδηγήσει από το λύκειο στο πανεπιστήμιο κι από κεί στην ανεργία, μπορεί να ονομάζεται εκπαιδευτικό;
-Εάλω η ελληνική γλώσσα... Όπως εξιστορεί ο Φώτης Κόντογλου στο "Ασάλευτο θεμέλιο" του : «οι πιο αγράμματοι ανακατώνουνε στην κουβέντα τους κάποια εγγλέζικα και εκεί που δεν χρειάζονται. Οσο για τους γραμματισμένους, όλη η γραμματοσύνη τους είναι να μιλάνε εγγλέζικα και σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει Ελληνας να μιλά ελληνικά. Ας καταργηθεί λοιπόν η ελληνική γλώσσα ολότελα, να μην κουράζονται τα παιδιά μας στην άσκοπη εκμάθευσή της»
-Εάλωσαν οι Ελληνες... Καταφεύγω και πάλι στον Κόντογλου: «Σήμερα νομίζεται καλός σε όλα, όποιος είναι αδιάφορος, όποιος δεν νοιάζεται για τίποτα, όποιος δεν νιώθει καμιά ευθύνη. Αλλιώς τον λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Οποιος αγαπά την χώρα μας, τα ήθη και έθιμα μας, την παράδοση μας, την γλώσσα μας, θεωρείται οπισθοδρομικός. Οι αδιάφοροι περνούν για φιλελεύθεροι άνθρωποι, για άνθρωποι που ζούνε με το πνεύμα της εποχής μας, που έχουν για πιστεύω την καλοπέραση, το εύκολο κέρδος, τις ευκολίες, τις αναπαύσεις, κι ας μην απομείνει τίποτα που να θυμίζει σε ποιό μέρος βρισκόμαστε, από που κρατάμε, ποιοι ζήσανε πριν από μας στην χώρα μας»
-Εάλω η Ελλάδα... και θρηνολογεί ο Φώτης Κόντογλου: «Η Ελλάδα έγινε ένα παζάρι που πουλιούνται όλα, σε όποιον θέλει να το αγοράσει.Αλλά αν θα λείψουν οι Ελληνες από το πρόσωπο της γης, μήπως θα απομείνουν τα βουνά, οι ακροθαλασσιές, οι θάλασσες, τα νησιά και τα βράχια με τον ελληνικό χαρακτήρα τους; Καθόλου! Τα περισσότερα τα έχουνε αγοράσει άνθρωποι που ήρθανε από τον βόρειο Ωκεανό, απόγονοι των Βικίγκων. Εκείνα τα κακόμοιρα νησιά τι συμφορά έχουνε πάθει! Η φτώχεια τους στάθηκε η καταστροφή τους. Σήμερα τα ριμάξανε άλλοι κουρσάροι, πιο επικίνδυνοι που σφάζουνε με το μπαμπάκι. Σκλαβώσανε τα νησιά με ευγενικό τρόπο, με το χαμόγελο στα χείλη»
-Εάλωσαν η Δικαιοσύνη, η Εκκλησία, η κοινωνία, ο πολιτισμός...
-Eάλωμεν και μεις οι ίδιοι... Όσο οδυνηρή κι αν είναι η διαπίστωση αυτή, όλο και πιο συχνά, αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη είναι κάποιος άλλος που παλαίψαμε να μη γίνουμε, αλλά γίναμε.
Συγχωρείστε μου την μαυρίλα... Η μέρα σήμερα προσφέρεται για θρήνους και οδυρμούς.


posted by Avanti at 8:08 πμ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ --------------------------------

Δανεισμενο , χωρις την αδεια του/της δημιουργου , αισθανομαι την αναγκη να προσπαθησω να το διαβασουν οι πλειστοι...




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:37 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Το number one πρόβλημά μας…

Την επιτυχία της Έλενας Παπαρίζου τη χαρήκαμε όλοι - αλλά ως εκεί. Δεν υπήρχε λόγος να μας απασχολήσει ιδιαίτερα. Όμως, όσα συνέβησαν μετά αξίζει να τα σχολιάσουμε. Γιατί αποκαλύπτουν ένα σοβαρό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, ίσως το «νούμερο ένα» πρόβλημα σήμερα - τελείως άσχετο με το number one της χαριτωμένης Έλενας: Την ανεπάρκεια, την απαιδευσία, την εμπάθεια, και την μικροψυχία κάποιων «γνωμηγετών», που παριστάνουν τη σύγχρονη «διανόηση». Των ανθρώπων που βγήκαν λάβροι να κατασπαράξουν μια χαριτωμένη κοπέλα, που τραγούδησε ένα τραγούδι, κέρδισε ένα πανευρωπαϊκό διαγωνισμό και προκάλεσε κάποιους πανηγυρισμούς το βράδυ εκείνο…
Από τον καιρό που καθιερώθηκε στην Eurovision η μαζική συμμετοχή του κοινού στην ανάδειξη του καλύτερου τραγουδιού (μέσω τηλεφωνημάτων, ηλεκτρονικών μηνυμάτων κλπ.), το φεστιβάλ άρχισε να αναδεικνύει τις τάσεις του σύγχρονου νεανικού κοινού της Ευρώπης.
Μέχρι πριν δέκα χρόνια, τα μισά διαγωνιζόμενα τραγουδάκια ήταν ντίσκο ρυθμοί και τα υπόλοιπα αγγλοσαξονικές μπαλάντες - όλα πανομοιότυπα. Τα τελευταία χρόνια αναδεικνύονται, όλο και περισσότερο, σύνθετες μουσικοχορευτικές παραγωγές, με έντονα «έθνικ» στοιχεία.
Το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα καλό. Δεν παράγονται δα αριστουργήματα. Αλλά αυτή η αναζήτηση ταυτότητας, η προβολή πολιτιστικής ιδιαιτερότητας και η ανάμιξη στοιχείων παρουσιάζει ενδιαφέρον.
Σε όλες τις εποχές, από τέτοιες «ζυμώσεις» αναδεικνύονται τα λαϊκά μοτίβα που τις σφραγίζουν και συχνά εμπνέουν τους ποιοτικούς δημιουργούς. Η αναγεννησιακή μουσική ήταν λαϊκότατη. Οι Μπήτλς ξεκίνησαν τραγουδώντας σε λαϊκές «πάμπς». Από «εμποροπανηγύρεις» αναδείχθηκε το δημοτικό τραγούδι. Από λαϊκά καταγώγια ξεπήδησε το ρεμπέτικο…
Κάποιοι ενοχλήθηκαν σφόδρα από την πρωτιά της Έλενας, ως οπαδοί του «ποιοτικού» - υποτίθεται. Κι επειδή είναι «δήθεν», δεν γνωρίζουν ότι το «ποιοτικό» πάντα συνυπάρχει με πολιτιστικά στοιχεία λαϊκότερης αποδοχής, χωρίς να αντιπαρατίθενται μεταξύ τους και χωρίς να τίθεται θέμα σύγκρισης ανάμεσά τους, αφού αλλού απευθύνεται το καθένα και διαφορετικές ανάγκες εξυπηρετούν στους ίδιους ανθρώπους.
Ο Σκαλκότας εμπνεύστηκε από το δημοτικό τραγούδι. Ο Θεοδωράκης εμπνεύστηκε από το Ρεμπέτικο - που πριν πενήντα χρόνια, οι τότε «προοδευτικοί διανοητές» το θεωρούσαν «παρακμιακό». Τόσο ο Θεοδωράκης όσο και ο Χατδηδάκις (κι άλλοι, ασφαλώς) έγιναν κλασικοί γράφοντας τραγούδια, που τα ανέδειξαν λαϊκές φωνές (διόλου του «ποιοτικού»). Απευθύνθηκαν στο ευρύ κοινό. Αγκαλιάστηκαν από το ευρύ κοινό. Και επηρέασαν, με τη σειρά τους, λαϊκούς συνθέτες-τραγουδιστές της εποχής τους - που έγιναν κι αυτοί «αθάνατοι».
Σε όλες τις εποχές, οι «δήθεν» ξεχώριζαν το ποιοτικό από το λαϊκό με «Σινικά τείχη». Μετά έρχονταν οι πραγματικοί δημιουργοί και γκρέμιζαν τα τείχη αυτά…
Ασφαλώς, καθείς μπορεί να έχει τη γνώμη και τα γούστα του. Και περί γούστου λόγος ουδείς Αλλά συνέβη κάτι ανυπόφορο: Κάποιοι από τους «επικριτές» της Παπαρίζου, πίστεψαν ότι έχουν το δικαίωμα να τη μειώσουν δημόσια, να προσβάλουν την αξιοπρέπειά της, να ποδοπατήσουν την προσωπικότητά της. Το τι είπαν, το ακούσαμε όλοι. Αν είχαν τσίπα, θα ντρέπονταν. Αλλά δεν έχουν…
Ξεφυλλίζοντας κάποιο περιοδικό, όπου προΐσταται ένας από τους λάβρους επικριτές της Έλενας, είδα να ξεδιπλώνονται όλες οι διαβαθμίσεις της χυδαιότητας. Μπερδεύεται το τολμηρό με το πρόστυχο, το αισθησιακό με το… «ξέκωλο», ο ερωτισμός με τη νεύρωση του ανικανοποίητου. Όσοι βάζουν την υπογραφή τους σε τέτοια έντυπα, έχουν άραγε, το δικαίωμα να μιλάνε για «ποιότητα» και «αισθητική»;
Οι πνευματικοί άνθρωποι, οι διανοούμενοι, αυτοί που διαμορφώνουν τα ηθικά και αισθητικά πρότυπα μιας κοινωνίας, καθορίζουν και την ποιότητα του πολιτισμού της. Σε μας έχουν αναδειχθεί (μεταξύ πολλών και αξίων, βεβαίως) κάποια άτομα απίστευτου θράσους κι ανυπόφορης μικρότητας, έτοιμα να ξεσχίσουν όποιον διακρίνεται χωρίς να ταιριάζει στα χνώτα τους.
Σε μια κοινωνία, όπου οι χυδαίοι πετροβολούν όσους ξεχωρίζουν, όπου οι «δήθεν» πυροβολούν τα ταλέντα, όπου τα «κυκλώματα» εξοντώνουν όποιον δεν ανήκει σ’ αυτά, μην περιμένετε να πάει τίποτε καλά.
[Πολύ περισσότερο, που οι πραγματικά πνευματικοί άνθρωποι δεν τολμούν να τα βάλουν με τα «κυκλώματα». Γιατί τα φοβούνται. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί, ότικάποιοι - όντως αξιόλογοι άνθρωποι - ύμνησαν την Καλομοίρα, πήγαν στα βραβεία ΑΡΙΩΝ και τους «ξίνισε» η Παπαρίζου; Έλεος]

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

1η Ιουνίου 2005




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:39 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Ο ….. Μακρυγιάννης !

Υπήρξε, ανέκαθεν, προσφιλής στην αριστερά, εντεταγμένη στο πλαίσιο του αδιάκοπου ιδεολογικού της αγώνα, η τακτική της ηρωποίησης ή, ακόμη και της αγιοποίησης των προσώπων, τα οποία η ίδια θεωρεί αναγκαίο να προβάλλει και να συντηρεί, ως πρότυπα πολιτικής σκέψης, αγωνιστικής δράσης, ηθικής υπεροχής και κοινωνικής επιρροής. Πρόκειται για συνειδητή και άριστα μεθοδευμένη επιλογή, η οποία, με την χρήση πομπωδών εκφράσεων, επικολυρικών περιγραφών, δραματικών αναφορών και εξεζητημένων χαρακτηρισμών, έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση του θυμικού της κοινής γνώμης, την πρόκληση συγκινησιακής φόρτισης και, τελικά, την αποδοχή και τον ενστερνισμό των απόψεων της αριστεράς, όχι μόνον για τον τιμώμενο «αγωνιστή», αλλά, πρωτίστως, για τις πεποιθήσεις και τους αγώνες που αυτός απεικονίζει, ως γνήσιος εκφραστής της δικής της ιδεολογικής τελειότητας.

Ο προ ολίγων ημερών αποβιώσας, άλλοτε ηγέτης του Κ.Κ.Ε., Χαρίλαος Φλωράκης δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτή, την τόσο συνηθισμένη, πρακτική της αριστεράς. Επί μια ολόκληρη εβδομάδα είναι απερίγραπτοι οι έπαινοι, οι λιβανωτοί και οι ύμνοι, που αναπέμπονται για τον «θρύλο της Αριστεράς» (Ελευθεροτυπία 23.5.2005). Ας θυμηθούμε, προσπαθώντας να κρατήσουμε την αίσθηση του μέτρου, μερικές από τις σχετικές αναφορές:

· «Αυτό το παιδί του ΚΚΕ έχει ένα μπόι ίσαμε το κόμμα του. Σχεδόν συνομήλικοι. Που να καταλάβουν αυτοί τι πάει να πει λαογέννητος» Ριζοσπάστης, 24.5.2005.

· «Το μάλωμα του Χαρίλαου είχε κάτι από την τρυφεράδα της μάνας. Ο Χαρίλαος ήξερε να σε μαλώνει…..Η σοφία του Χαρίλαου δεν ήταν μόνον ότι ήξερε τι έλεγε και πως το έλεγε. Ο Χαρίλαος ήταν σοφός γιατί ήξερε να ακούει….. Ο Χαρίλαος ήταν από εκείνους που στο ’δειχνε ότι πάντα σε είχε στην έγνοια του. Τον ένοιωθες πλάι σου, όπως τη φροντίδα και τη ζεστασιά του δικού σου ανθρώπου…. Ήταν ο Χαρίλαος. Ο δικός μας και όλης της Ελλάδας. Ήταν το πρόσωπό μας στην κοινωνία…. Ήταν η ιστορία του κόμματός μας. Το καθάριο των οραμάτων μας. Τα τιμαλφή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Το διαβατήριο στα ταξίδια της συνείδησής μας. Ήταν το σύμβολο, η υπόληψη και η Τιμή μας» Ν. Μπογιόπουλος, Ριζοσπάστης, 24.5.2005.

· «….από αυτήν τη μαγιά ξεπήδησε ένα κίνημα που, μέσα σε τέσσερα χρόνια, άλλαξε το πρόσωπο και τη μοίρα της χώρας, την Ιστορία της τον Πολιτισμό της. Ο Χαρίλαος δεν έζησε, απλώς, αυτό το θαύμα. Το μετάλαβε. Και το ’κανε δικό του» Π. Τσίμας, ΤΑ ΝΕΑ 24.5.2005.

· «Τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων γίνονται πιο έντονα όταν μεγαλώνουν. Στο πρόσωπο του Χαρίλαου Φλωράκη, τα ύστερα χρόνια της ζωής του, καθρεφτιζόταν η μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας….. Η τελευταία δεκαπενταετία σημαδεύτηκε από την ιδεολογική υποχώρηση του κομμουνισμού. Όλα μίκρυναν. Αυτός που δεν μίκρυνε ήταν ο ίδιος» Δ. Μητρόπουλος, ΤΑ ΝΕΑ 25.5.2005

· «Ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν μια μορφή αντιπροσωπευτική. Δίδαξε και διαπαιδαγώγησε τον κόσμο με το μοντέλο της ζωής του…» Γρ. Καλφέλης, ΤΑ ΝΕΑ 26.5.2005.

· «Ο Χαρίλαος είναι από αυτούς τους ελάχιστους που δεν έχει ανάγκη την απόσταση για να γίνει η όποια αποτίμηση της ζωής και της δράσης του. Έρχεται από μακριά και πάει πολύ μακριά, με την έννοια ότι οι αρχές και το όραμά του θα βρουν – δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά – δικαίωση στο μέλλον» Δ. Τσακνής, Ελευθεροτυπία 26.5.2005.

· « Δεν χτυπάμε καμπάνες, όχι / Δεν χτυπάμε καμπάνες / Αυτός που πέρασε δεν είναι ένα τραγούδι που τελείωσε / Αυτός που αγωνίστηκε σαν ένα τεράστιο φως / Κι έπεσε σαν ένας ήλιος με κασκέτο / Αυτός που πέρασε δεν είναι ένα τραγούδι που τελείωσε» Στίχοι του τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ από το «Πένθιμο εμβατήριο», που απαγγέλθηκαν από την Αλέκα Παπαρρήγα στην πολιτική κηδεία του Χ. Φλωράκη.

· «Σκίστηκε ο ουρανός όταν η σωρός του Χαρίλαου Φλωράκη ενταφιάστηκε στον Αη Λια….» Γ. Διακογιάννης, ΤΑ ΝΕΑ 27.5.2004.

Ασφαλώς δικαιούται το κόμμα του, το ΚΚΕ, το οποίο πιστά υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή ο Χ. Φλωράκης, να μεγιστοποιεί την προσωπικότητά του, την προσφορά του και το ιστορικό του μέγεθος. Αλλωστε, η δράση του αποθανόντος συμπίπτει χρονικά με μια περίοδο, για την οποία οι ιδεολογικά αμετανόητοι έλληνες κομμουνιστές αισθάνονται, όχι μόνον υπερήφανοι, αλλά και συνειδησιακά υποχρεωμένοι να την υπερασπιστούν με όλες τους τις δυνάμεις. Θα ήταν λοιπόν παράλογο να μην αισθάνονται την ανάγκη να τιμήσουν τον άλλοτε ηγέτης τους, κυρίως για την δράση του στην βίαιη προσπάθεια άλωσης της εξουσίας. Όμως, από αυτό το σημείο μέχρι του σημείου να αναγορεύεται σε «σύγχρονο Μακρυγιάννη», όπως τον απεκάλεσε ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλ. Αλαβάνος, η απόσταση είναι τεράστια , η αμετροέπεια ασυγχώρητη και η καπηλεία προκλητική.

Αρκεί, για να διαπιστώσουμε το μέγεθος της άμετρης υπερβολής, να θυμίσουμε στον κάθε Αλαβάνο, ότι το κύριο γνώρισμα του Μακρυγιάννη ήταν η βαθιά θρησκευτικότητά του, έκδηλη σχεδόν σε κάθε φράση των απομνημονευμάτων του. Σε πλήρη αντίθεση, βέβαια, με τον Χ. Φλωράκη, που θέλησε, πιστός στην αθεΐα του, να κηδευτεί πολιτικά στην έδρα του κόμματός του, στον Περισσό και να ταφεί χωρίς εκκλησιαστικά τροπάρια και ύμνους. Δικαίωμά του, αλλά όχι και Μακρυγιάννης !

Να θυμίσουμε ακόμη, στον κάθε ασυνείδητο ιερόσυλο, ότι, ο Μακρυγιάννης αγωνίστηκε για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και την ελευθερία της Πατρίδας. Όσο και αν, στα μάτια των αμετανόητων κομμουνιστών και των σύγχρονων αμαθών ή ανιστόρητων «συνοδοιπόρων» τους, η απόπειρα του ΚΚΕ, για την βίαιη αρπαγή της εξουσίας στην μεταπολεμική Ελλάδα, είχε «εθνικοαπελευθερωτικό» χαρακτήρα, το βέβαιον είναι ότι, εάν «το όραμα» του Χαρίλαου είχε γίνει πράξη, τότε η χώρα μας θα είχε δοκιμάσει τα «αγαθά» του «υπαρκτού σοσιαλισμού», για τα οποία χύθηκαν ποταμοί αίματος από τους σκλαβωμένους λαούς που τον βίωσαν, μέχρι να απαλλαγούν από τα δεσμά του. «Και τι δεν θυμάμαι… Μέρες κατοχής, πως τραγουδούσαμε τα τραγούδια του Εμφυλίου Πολέμου της Σοβιετικής Ένωσης» μας λέγει ο ίδιος ο Χαρίλαος (Το Βήμα, 9.12.2001). Η Ελλάδα στέναζε υπό τη ναζιστική κατοχή και ο Φλωράκης με τους συντρόφους του τραγουδούσαν για την Σοβιετική Ένωση «τραγούδια του Εμφυλίου» !!! Αλλά, πέραν αυτού, στο «όραμα» του Χ. Φλωράκη περιλαμβανόταν ακόμη και ο διαμελισμός της Πατρίδας (ομοίως, Το Βήμα 9.12.2001): «Ο παγκόσμιος πόλεμος δεν είχε λήξει και οι επιχειρήσεις συνεχίζονταν. Εμείς θα είχαμε τη δυνατότητα να οργανωθούμε κανονικά και θα κοβόταν η Ελλάδα αλά Κορέα, μισή – μισή» !

Αυτή είναι η πραγματικότητα σχετικά με τους αγώνες και τις θυσίες του Χ. Φλωράκη. Το γεγονός ότι, μεταπολιτευτικά, αποδέχθηκε τη δημοκρατική νομιμότητα και συνέβαλε στην ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος (μη μπορώντας, εδώ που τα λέμε, να κάνει και αλλιώς), δεν σημαίνει ότι δικαιούται να περιβληθεί τον στέφανο του «οσιομάρτυρα» του έθνους. Ο ίδιος άλλωστε, ουδέποτε σκέφτηκε να αναθεωρήσει ή, έστω, να επανεκτιμήσει το αμαρτωλό παρελθόν της κομμουνιστικής αριστεράς. «Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα από τον δρόμο τον οποίο ακολούθησα», δήλωσε προ πενταετίας, τονίζοντας ότι «θα ξανάρθουν καλύτερες μέρες για τον σοσιαλισμό» (ΤΑ ΝΕΑ 23.5.2005). Αμετανόητος μαρξιστής – λενινιστής, για τον οποίο «η λέξη ανανέωση προκαλούσε ανατριχίλα» (Ελευθεροτυπία, 23.5.2005) δικαίως τιμάται και δοξάζεται από εκείνους που, μονολιθικά, παραμένουν προσκολλημένοι στα ξεπερασμένα ιδεολογικοπολιτικά φληναφήματα του περασμένου αιώνα και στις ονειρώξεις περί ταξικής πάλης και δικτατορίας του προλεταριάτου. Αυτοί νομιμοποιούνται να τραγουδούν στην πολιτική κηδεία του άλλοτε ηγέτη τους τα θούρια του …ΕΛΑΣ και τον …ύμνο της Τρίτης Διεθνούς (έστω και αν, στην ροή του21ου , πλέον, αιώνα, τα άσματα αυτά μοιάζουν κακόηχα αναμασήματα).

Αν για τον κόσμο της αριστεράς (ακόμη και αυτής που συντάχθηκε με ενθουσιασμό πίσω από τον Κώστα Σημίτη, συμμετέχοντας «σοσιαλιστικά» στην πλουσιοπάροχη νομή της εξουσίας και των ποικιλόμορφων αγαθών του «μισητού», κατά τα άλλα, καπιταλισμού), ο Χ. Φλωράκης, είναι «σύμβολο», «θρύλος», «διαβατήριο», «παιδαγωγός», «Τιμή» (με κεφαλαίο «Τ»), «τεράστιο φως», «ήλιος με κασκέτο» ή (θεέ μου συγχώρεσέ με) «Μακρυγιάννης», λίγο το κακό. Στο κάτω – κάτω, όταν ονομάστηκε «πατερούλης των λαών» ο Στάλιν, (που τόσο θαύμαζε ο εκδημήσας Χ. Φλωράκης) γιατί να μην τύχει αναλόγων εγκωμίων και ο εν Ελλάδι εκφραστής (έστω, κατά το παρελθόν) αναλόγων οραμάτων; Γνωστή είναι η λαγνεία της αριστεράς προς τους λεκτικούς πομφόλυγες και τα προσωπολατρικά θυμιατά, έτσι ώστε να μην προκαλεί εντύπωση, ακόμη και όταν προκαλεί την κοινή λογική, αυτή η θρησκειοποίηση των συμβόλων ενός κόμματος, που, κατά τα άλλα, απεχθάνεται την θρησκεία…..

Αλλά, αν η στάση της αριστεράς είναι εξηγήσιμη, εξ αιτίας του αθεράπευτου δογματισμού και του αδιάπτωτου μεσσιανισμού της, προξενεί πάμπολλα ερωτηματικά η στάση εκείνων που δεν ανήκουν στον χώρο της. Δεν αναφέρομαι στον γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο, που, χωρίς, φυσικά, να ανήκει σε ……δυστυχείς προλετάριους, εν τούτοις ελέγχεται από την αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική» διανόηση, η οποία απολαμβάνει όλα τα προνόμια της φιλελεύθερης πολιτείας και, ταυτόχρονα, προπαγανδίζει ή παπαγαλίζει αναχρονιστικά ιδεολογικά στερεότυπα. Αναφέρομαι στην στάση του φιλελεύθερου πολιτικού κόσμου της χώρας, που αφού αναγνώρισε, δια στόματος πρωθυπουργού, ότι ο εκλιπών, άλλοτε ηγέτης της κομμουνιστικής ορθοδοξίας, «προσέφερε πολλά και πήρε λίγα», απέδωσε στον Χ. Φλωράκη συμβολή στην υπέρβαση των παθών του παρελθόντος και την εμπέδωση της δημοκρατικής σταθερότητας. Ακόμη και αν τούτο είναι αληθές, σε ότι αφορά την μεταπολιτευτική παρουσία του εκλιπόντος στον δημόσιο βίο της χώρας, ακόμη και αν ο θάνατος ενός προσώπου επιτρέπει τον πλεονασματικό εκθειασμό των αρετών του και την αποσιώπηση των ελαττωμάτων ή των παθών του, δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς, αν και πόσοι από αυτούς που αγωνίστηκαν, υπακούοντες στη νόμιμη και δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας, για να αποτρέψουν την πραγματοποίηση των σχεδίων του Χ. Φλωράκη και των συντρόφων του, έτυχαν αναλόγων τιμών και ύμνων….-


Διονύσιος Κ. Καραχάλιος

31η Μαίου 2005




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:40 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Ευρωπαικές Νίκες και Εθνική Αυτοπεποίθηση

Ναι, δεν το κρύβω και δεν ντρέπομαι να το πω ότι χάρηκα με την πρωτιά της ελληνικής συμμετοχής στην EUROVISION. Όπως χάρηκα, ακόμη περισσότερο, για την επιτυχία της Εθνικής μας Ομάδας Ποδοσφαίρου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004. Δεν συμφωνώ βεβαίως με τις υπερβολές. Δεν πρέπει ούτε να υποβαθμίζουμε τέτοιες επιτυχίες ούτε όμως να τις ανάγουμε σε μείζονα πολιτιστικά γεγονότα. Η αλήθεια είναι ότι η χώρα μας έχει ανάγκη διεθνούς προβολής και κάθε φορά που οι ξένες τηλεοράσεις μιλούν θετικά για την χώρα μας κερδίζουμε πολλαπλώς. Όμως καλό είναι να υπάρχει μέτρο. Ας μην μεθύσουμε με την καλή μουσικοχορευτική εμφάνιση μιας τραγουδίστριας και ας μην την χρησιμοποιήσουμε σαν ευκαιρία για να εκτοπισθούν από τα δελτία ειδήσεων τα σοβαρώτερα θέματα του τόπου και της διεθνούς επικαιρότητος.
Όπως διαφωνώ με τους υπερβολικούς πανηγυρισμούς, άλλο τόσο διαφωνώ με εκείνους που μεμψιμοιρούν και βγαίνουν στα κανάλια για να κατηγορήσουν την συμμετοχή μας και να πετάξουν στα σκουπίδια την ελληνική επιτυχία. Ναι, όλοι θα προτιμούσαμε το τραγούδι να έχει ελληνικό στίχο, αλλά η χρήση της αγγλικής βοηθά την αποδοχή της κατά τα άλλα ελληνικότατης μουσικής από πολύ περισσότερους λαούς. Ναι, βεβαίως ο θεσμός του Ευρωπαϊκού Διαγωνισμού Τραγουδιού θεωρείται από ορισμένους ότι έχει χαμηλό κύρος, όμως τον βλέπει εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός τηλεθεατών σε όλο τον κόσμο. Ναι, είναι ενοχλητικό ότι ορισμένα πολιτικά ή άλλα πρόσωπα επιχειρούν να καρπωθούν την επιτυχία για να προβληθούν, αλλά αυτό συνέβαινε πάντοτε και θα συμβαίνει και στο μέλλον. Ας χαρούμε, λοιπόν, χωρίς τις αναστολές που θέλουν να μας επιβάλλουν οι κουλτουριάρηδες, αλλά και χωρίς τις υπερβολές ορισμένων ΜΜΕ.
Αξίζει πάντως να αναρωτηθούμε. Γιατί ο λαός μας ενθουσιάζεται τόσο εύκολα από τις επιτυχίες του Χαριστέα και της Παπαρίζου; Προφανώς διότι χρειάζεται ενέσεις αυτοπεποίθησης. Τις τελευταίες δεκαετίες το συλλογικό μας υποσυνείδητο αναζητεί χαρές και δόξες και ελλείψει άλλων επιτυχιών χαίρεται με κάθε πρωτιά. Αθλητικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες έρχονται να καλύψουν την ψυχολογική ανάγκη να διακριθούμε. Έχουμε μεγάλη ανάγκη να ξεχωρίσουμε. Αισθανόμαστε ως λαός ότι έχουμε δεχθεί προσβολές , ότι μας έχουν υποτιμήσει. Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η συνεχιζόμενη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, η παραχάραξη της Ιστορίας μας από τους Σκοπιανούς, η υποβάθμιση της ιστορικής και γλωσσικής μας Παιδείας από το ίδιο το εκπαιδευτικό μας σύστημα , η ανησυχία πώς θα σταθούμε όρθιοι μέσα στην Ευρ. Ένωση απέναντι σε λαούς με μεγαλύτερη οικονομική και πληθυσμιακή ισχύ, αυτά και πολλά άλλα μας δημιουργούν ένα εσωτερικό κενό. Χρειαζόμαστε επειγόντως τόνωση της αυτοπεποίθησής μας. Έχουμε ανάγκη από εθνικές και συλλογικές επιτυχίες, μικρές ή μεγάλες. Κι όταν έλθει κάτι καλό το πανηγυρίζουμε με τρόπο ακραίο. Διότι αισθανόμαστε ότι μας αξίζει μία καλύτερη μοίρα, έχουμε τις δυνάμεις και τις δυνατότητες για κάτι καλύτερο.
Θα αντείπει κάποιος ότι είχαμε και άλλες επιτυχίες σε πολύ σοβαρότερα πεδία δοκιμασίας και όμως ο λαός μας δεν τις αισθάνθηκε τόσο έντονα. Παράδειγμα τα δύο Νόμπελ Λογοτεχνίας με τον Γεώργιο Σεφέρη και τον Οδυσσέα Ελύτη. Είναι πολύ δύσκολο ένας ολιγάριθμος λαός να αναδείξει δύο Νομπελίστες μέσα σε μία εικοσαετία. Αλλά δεν ενθουσιαστήκαμε τόσο όσο θα έπρεπε. Ίσως διότι τα σχολεία μας δεν μάς έχουν μάθει να εκτιμούμε την λογοτεχνία και την ποίηση. Ίσως διότι τα έργα των μεγάλων συγγραφέων συνήθως γίνονται κατανοητά από λίγους. Μπορεί να συμβαίνει και κάτι άλλο. Επειδή οι δύο Νομπελίστες μας δεν ανήκαν στην Αριστερά, η οποία κηδεμονεύει την πνευματική ζωή του τόπου, γι’ αυτό και δεν πέρασε το έργο τους στον λαό.
Η κυρία Παπαρίζου έχει την αγνότητα του μετανάστη που κρατιέται με τα νύχια και τα δόντια από τις ελληνορθόδοξες ρίζες του. Γι’ αυτό και άρχισαν ήδη να την χλευάζουν οι γνωστοί εκσυγχρονιστές. Τους ενοχλεί η αναφορά της στην Αγία Ελένη και η ελληνική σημαία την οποία ανέβασε επί σκηνής. Πάντως το κράτος μας- και όχι μόνο το Υπουργείο Τουρισμού- πρέπει να την αξιοποιήσει. Η πανηγυρική περιοδεία της στην Ευρώπη να προβάλει παραλίες μαζί με αρχαιότητες, τοπία μαζί με Μουσεία, Μύκονο μαζί με Βεργίνα-Μακεδονία.

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

1η Ιουνίου 2005




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:41 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Η Πορεία της Ευρώπης

Χωρίς αμφιβολία, δοκιμάζεται η πορεία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση, μετά τα δύο διαδοχικά δημοψηφίσματα στην Γαλλία και στην Ολλανδία, όπου, με σημαντική πλειοψηφία, οι λαοί των δύο χωρών, από τις πρωτοπόρους της ευρωπαϊκής ιδέας, απέρριψαν, με σημαντική πλειοψηφία, το Σύνταγμα.

Η κρίση είναι δεδομένη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κινδυνεύει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, όσο και αν κάποιες φωνές, εγκλωβισμένες στις αρχαιομαρξιστικές θεωρίες και τα αναχρονιστικά οράματα του άλλοτε «υπαρκτού» σοσιαλισμού, μοιάζουν να θεωρούν ότι το τέλος της ευρωπαϊκής ιδέας πλησιάζει.

Φυσικά και δεν πρόκειται περί αυτού. Το βέβαιον όμως είναι ότι λείπει, αυτή την στιγμή, ο ενθουσιασμός και η πίστη των ευρωπαϊκών λαών προς την ιδέα, που καλλιέργησαν οι φωτισμένοι εμπνευστές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, συγκλονισμένοι από τα ερείπια και τις καταστροφές που άφησε ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Θα μπορούσε όμως κανείς ξεχωρίσει, πρώτον, την απογοήτευση των ευρωπαϊκών λαών από την αδυναμία της Ευρώπης να εξισορροπήσει την πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική της παρουσία έναντι των Η.Π.Α. και, δεύτερον, την αβεβαιότητα που προκαλεί η εσπευσμένη διεύρυνσή της σε χώρες του άλλοτε ανατολικού συνασπισμού, σε συνδυασμό με την προοπτική ένταξη της Τουρκίας.

Οι ευρωπαίοι πολίτες περιμένουν την φωνή της Ευρώπης να ακουσθεί ισχυρή και ανεξάρτητη, μέσα, βέβαια στο πλαίσιο των εθνικών συμφερόντων των χωρών τους, που επιτάσσει την ισότιμη συνεργασία, αλλά όχι την υποταγή της Ευρώπης στα κελεύσματα των ΗΠΑ. Έχουν αναμφίβολα ενοχληθεί από την υποταγή της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς, που, υπό τον Μπλαίρ και Σρέντερ, χειραγωγήθηκε στην άκριτη και άνευ όρων υποστήριξη των αμερικανικών σχεδίων στα Βαλκάνια και στο Ιράκ. Παράλληλα, αδυνατούν να κατανοήσουν την σπουδή των κυβερνήσεών τους να προσεταιρισθούν τις ασθενείς και προβληματικές, ακόμη, οικονομίες των άλλοτε σοσιαλιστικών χωρών. Πολύ περισσότερο, αδυνατούν να φαντασθούν μια Ευρώπη χωρίς πολιτιστική ταυτότητα, έρμαιο της σκοταδιστικής εικόνας, που προσφέρει, αυτή τουλάχιστον την στιγμή, το στρατοκρατικό καθεστώς της ?γκυρας, με την τρισάθλια οικονομία της Τουρκίας και οθωμανοϊσλαμική πολιτιστική κληρονομιά. Η Ευρώπη για να βρει τον δρόμο που ονειρεύτηκαν οι πρωτοπόροι της ενοποιητικής ιδέας, πρέπει να προσδιορίσει και να αποσαφηνίσει, πρώτα απ’ όλα, την ταυτότητά της. Αυτή είναι, σήμερα, η μεγάλη πρόκληση.-

Του Διονυσίου Κ. Καραχάλιου

6η Ιουνίου 2005




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:42 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Αρχιεπισκοπή Αχρίδος κατά Ψευδομακεδόνων

Η διευρυμένη Σύνοδος της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ενέκρινε στις 26 Μαίου το τελικό κείμενο του Πατριαρχικού Τόμου για την αυτονομία της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, ο οποίος συντόμως θα υποβληθεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες του κόσμου. Επικεφαλής της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος θα είναι ο Μητροπολίτης Βελεσών και Παραβαρδαρίου Ιωάννης και θα έχει στην δικαιοδοσία του την γεωγραφική περιοχή του κράτους των Σκοπίων. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώθηκε η απόφαση της Σερβικής Εκκλησίας του 1967, με την οποία διεκόπη η κοινωνία με τους κληρικούς, οι οποίοι προσεχώρησαν τότε στην αυτοαποκαλούμενη « Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία» .Η απόφαση αυτή τώρα επεκτείνεται και για τους πιστούς, οι οποίοι υποστηρίζουν την αποσχισθείσα Εκκλησία στην ΠΓΔΜ. Η όλη εξέλιξη προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων και του Σκοπιανού Πρωθυπουργού Βλάντο Μπούτσκοφσκι.
Επρόκειτο για γεγονός αναμενόμενο. Η δήθεν Μακεδονική Εκκλησία ήταν ένα κατασκεύασμα του Τίτο, ο οποίος απέσπασε πραξικοπηματικά τρεις Μητροπόλεις από το Σερβικό Πατριαρχείο το 1967. Ήταν η μοναδική περίπτωση στην Ιστορία που ένας άθεος κατασκεύασε …..Εκκλησία, για να στηρίξει το ιδεολόγημα του τεχνητού Μακεδονικού Έθνους. Μετά την ανακήρυξη ανεξαρτήτου κράτους στα Σκόπια το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Εκκλησία της Ελλάδος εξήγησαν στους Σκοπιανούς ότι η πορεία τους για επάνοδο στην κανονικότητα περνά μέσα από την συνεννόησή τους με το Σερβικό Πατριαρχείο, από το οποίο είχαν αποκοπεί. Παρά τις κατά διαστήματα προσεγγίσεις οι Σκοπιανοί Ιεράρχες -πιεζόμενοι και από την κυβέρνησή τους- αρνήθηκαν κάθε συνεννόηση. Προ τριών ετών ένας Σκοπιανός Επίσκοπος, ο Ιωάννης, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ανακοίνωσε ότι δεν θέλει να παραμένει σχισματικός και εντάχθηκε στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι σκοπιανές αρχές τον εδίωξαν, τον δίκασαν, τον φυλάκισαν, ιδίως όταν είδαν ότι υπάρχει ποίμνιο που τον ακολουθεί. Τελικά από τις 26 Μαίου ο Ιωάννης αναγνωρίζεται από το Σερβικό Πατριαρχείο ως ο επικεφαλής μιας αυτόνομης Εκκλησίας, η οποία θα ονομάζεται Αρχιεπισκοπή Αχρίδος. Θα προσπαθήσει να πείσει το 1 εκατομμύριο Ορθοδόξων της ΠΓΔΜ να ενταχθούν σ΄αυτήν για να μη παραμένουν αποκομμένοι από την παγκόσμια Ορθοδοξία. Η υπόθεση παρουσιάζει ενδιαφέρον, επιφέρει πολιτικοδιπλωματικές επιπλοκές, έχει δυσκολίες, αλλά αποτελεί μία εξέλιξη θετική για τα ελληνικά συμφέροντα. Αξίζει να εξαγάγουμε κάποια συμπεράσματα από την όλη εξέλιξη:
Συμπέρασμα πρώτον. Υπάρχουν και ευχάριστα νέα για τα ελληνικά δίκαια στο μακεδονικό. Για πρώτη φορά δημιουργείται ένας επίσημος θεσμός στον χώρο του σκοπιανού κράτους, ο οποίος δεν χρησιμοποιεί το όνομα Μακεδονία ή παράγωγά του. Η νέα εκκλησιαστική Αρχή, η οποία έχει τα εχέγγυα της κανονικότητος, ονομάζεται Αρχιεπισκοπή Αχρίδος. Χρησιμοποιεί το όνομα παλαιάς Βυζαντινής Αρχιεπισκοπής και αποτελεί ένα καλό προηγούμενο, το οποίο η ελληνική διπλωματία πρέπει να αξιοποιήσει. Γίνεται δε αποδεκτό το όνομα αυτό από ένα γηγενή Σκοπιανό Επίσκοπο, τον Γιοβάν – Ιωάννη και από σημαντικό αριθμό κληρικών, μοναχών και πιστών στην χώρα αυτή. ?ρα δεν είναι συμπαγές το μέτωπο του μακεδονισμού. Υπάρχουν ρωγμές και μπορούν να γίνουν μεγαλύτερες αν ασκηθεί πίεση λογική και συστηματική. Μπροστά στο φάσμα του αλβανικού αλυτρωτισμού πολλοί « σλαβομακεδόνες» θα δεχόντουσαν να υποχωρήσουν στο θέμα του ονόματος. Όσο δε για τους πολυάριθμους Αλβανούς των Σκοπίων, αυτοί δεν έχουν λόγο να φανατίζονται για ένα όνομα που εκφράζει τον αντίπαλο σλαβικό εθνικισμό.
Δεύτερο συμπέρασμα. Υπάρχει και η εκκλησιαστική διπλωματία, την οποία μερικές φορές υποτιμούμε. Η Ορθόδοξη Σερβική Εκκλησία τήρησε πιστά τους εκκλησιαστικούς κανόνες. Δεν είναι όμως τυχαίο το γεγονός ότι πολλοί από τους Σέρβους Ιεράρχες σπούδασαν στην Αθήνα με υποτροφίες που τους έδωσε προνοητικώς σκεπτομένη η Εκκλησία της Ελλάδος. ?λλωστε ο Σέρβος Πατριάρχης Παύλος δήλωσε το 1992 ότι « υπάρχει μόνο μία Μακεδονία και αυτή είναι η Ελληνική» !
Τρίτο συμπέρασμα. Παρά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος η σκοπιανή κυβέρνηση συνεχίζει να χρησιμοποιεί την σχισματική « Μακεδονική Εκκλησία» για την προπαγάνδα της. Ο Πρωθυπουργός και το Υπουργείο Εξωτερικών ταυτίσθηκαν με την αντίδραση του σχισματικού Αρχιεπισκόπου Στεφάνου σε μία χώρα στην οποία υπάρχει χωρισμός Εκκλησίας και Κράτους! Αποφάσισαν μάλιστα την κοινή δράση Εκκλησίας και Κράτους για να επιτύχουν διεθνώς την αναγνώριση της σχισματικής Εκκλησίας. Παρ’όλα αυτά η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος αλλάζει το τοπίο.

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

6η Ιουνίου 2005




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:43 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Ο «θηριοδαμαστής» εγκατέλειψε το «θηρίο»…

Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας υπέστη σοβαρό πλήγμα από τα αρνητικά δημοψηφίσματα για το Ευρωσύνταγμα. Τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα;
Μετά το 1999 η ελληνική πολιτική τάξη πίστεψε ότι η ευρωπαϊκή πορεία της ?γκυρας θα «εξημέρωνε το θηρίο» - θα καθιστούσε την Τουρκία λιγότερο επιθετική απέναντί μας. Αυτή η στρατηγική «εξημέρωσης του θηρίου» στηριζόταν σε δύο κρίσιμες προϋποθέσεις: Πρώτον ότι οι Ευρωπαίοι ήταν πρόθυμοι να ενσωματώσουν πλήρως την Τουρκία. Και δεύτερον, ότι οι Τούρκοι ήθελαν ειλικρινώς να ενσωματωθούν στην Ευρώπη. Αν δεν ίσχυε μια από τις δύο προϋποθέσεις, η στρατηγική αυτή κατέρρεε. Τελικώς αποδείχθηκε ότι δεν ίσχυε καμία από τις δύο - ενώ η προοπτική τουρκικής ένταξης αποσταθεροποίησε και την Ευρώπη και την Τουρκία:
* Στην Ευρώπη, ξεσήκωσε κύμα κατακραυγής, που εκδηλώθηκε με την απόρριψη του Ευρωσυντάγματος.
* Η Τουρκία πολώνεται ήδη ανάμεσα σε δύο αντιπαρατιθέμενες μερίδες: Τους Κεμαλιστές, οι οποίοι θέλουν τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας τους, αλλά δεν θέλουν τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, που είναι απαραίτητες για να τον επιτύχουν. Γνωρίζουν ότι, αν η Τουρκία γίνει "πιο δημοκρατική" (προκειμένου να γίνει πλήρες μέλος της Ένωσης), θα ενισχυθούν τα ισλαμικά στοιχεία και η χώρα θα μπει πιο βαθιά στο Ισλάμ - δεν θα έλθει πιο κοντά στη Δύση. Και τους Ισλαμιστές, οι οποίοι θέλουν την προοπτική ένταξης, όχι για να ενσωματωθούν στην Ευρώπη, αλλά για να μπορέσουν να περιθωριοποιήσουν το στρατοκρατικό κατεστημένο, που είναι και ο κυριότερος εσωτερικός εχθρός τους.
Ένα μέρος της Τουρκικής κοινωνίας θέλει την ένταξη, αλλά δεν θέλει την διαδικασία που οδηγεί εκεί (Κεμαλιστές). Ένα άλλο τμήμα της Τουρκίας θέλει τη διαδικασία που οδηγεί στην ένταξη, αλλά δεν θέλει την πλήρη ενσωμάτωση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς (Ισλαμιστές). Ολόκληρο το "πακέτο" δεν το θέλει κανείς! Και η Τουρκία διχάζεται όλο και περισσότερο…
Από μιαν άποψη ήταν σωστό που η Ελλάδα δεν εναντιώθηκε στην τουρκική ένταξη. Αφήσαμε να ξεκινήσει μια διαδικασία που λειτουργούσε διαλυτικά για την πολιτική τάξη της Τουρκίας. Αλλά ήταν «σωστό» για μας, από «στενά» εθνική άποψη, λόγω της αντιπαλότητας που έχουμε με την Τουρκία. Μόνο όταν μια χώρα σε απειλεί, εύχεσαι να αποδυναμωθεί εσωτερικά…
Όμως, από ευρωπαϊκή σκοπιά, η τουρκική ένταξη δεν συμφέρει: Ό,τι μειώνει την ομοιογένεια της Ευρώπης, ό,τι δυσκολεύει την πορεία της προς την Ολοκλήρωση, ότι προκαλεί κατακραυγή των ευρωπαϊκών λαών, ασφαλώς δεν "κάνει καλό στην Ευρώπη"...
Σήμερα οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν ήδη μεταστραφεί εναντίον της Τουρκίας και στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τείνουν να επικρατήσουν ηγεσίες που αντιτίθενται στην τουρκική ένταξη (Σαρκοζύ, Φαμπιούς, Μέρκελ κλπ.) Αν επιμείνουμε να την υποστηρίζουμε, κινδυνεύουμε να απομονωθούμε μέσα στην Ευρώπη. Και μάλιστα για λάθος λόγους…
Η ελληνική κυβέρνηση δεν βιάστηκε να ανατρέψει μια λανθασμένη στρατηγική που κληρονόμησε - και πολύ ορθά:
Πρώτον, διότι το να εγκαταλείψεις αιφνιδιαστικά κι απροετοίμαστα μια λανθασμένη στρατηγική συχνά συνιστά λάθος μεγαλύτερο από το αρχικό. Και δεύτερον, διότι έτσι κι αλλιώς η στρατηγική αυτή κατέρρεε. Δεν υπήρχε λόγος να πάρει το κόστος και το ρίσκο να σκοτώσει ένα "πτώμα"...
Από δω και στο εξής, πρέπει να θυμόμαστε ότι η ?γκυρα μπορεί να προκαλέσει ένταση στο Αιγαίο, αλλά δεν είναι σε θέση να την κλιμακώσει πέρα από ένα σημείο, χωρίς να διακινδυνεύσει πολύ περισσότερα απ` όσα ελπίζει να κερδίσει. Αυτό το στοιχείο της τουρκικής πολιτικής - το ότι έχει έφεση προς την ένταση, αλλά χωρίς μεγάλα περιθώρια κλιμάκωσης - είναι και το αδύνατο σημείο της. Ιδιαίτερα σε μια εποχή, που οι Ευρωπαίοι δεν τη θέλουν πλέον, οι Αμερικανοί δεν την υπολογίζουν όσο παλαιότερα και εσωτερικά διχάζεται όσο ποτέ στο παρελθόν.
Η Τουρκία νιώθει όλο και πιο «απομονωμένη» διεθνώς, όλο και πιο «πολωμένη» εσωτερικά. Αυτό την καθιστά πιο ευάλωτη, αλλά και πιο επικίνδυνη ταυτόχρονα. Και η Αθήνα χρειάζεται, επειγόντως, νέα πολιτική απέναντί της…

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

12η Ιουνίου 2005




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 07:44 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Διλήμματα και Προοπτικές της Τουρκίας

Τρία γεγονότα των τελευταίων ημερών καταδεικνύουν τα πολλαπλά διλήμματα της τουρκικής στρατιωτικής και διπλωματικής γραφειοκρατίας. Το πρώτο γεγονός είναι τα δύο ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα από την πλειοψηφία των Γάλλων και των Ολλανδών. Το δεύτερο γεγονός είναι η επίσκεψη Ερντογάν στην Ουάσιγκτον όπου φάνηκε μία σαφής διαφοροπoίηση μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας ως προς τον ρόλο των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ. Το τρίτο στοιχείο του προβληματισμού είναι η ανακοίνωση του Καγκελλαρίου Σρέντερ περί διεξαγωγής εκλογών τον Σεπτέμβριο στην Γερμανία. Όλα τα προγνωστικά δείχνουν νίκη του κεντροδεξιού συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών με υποψηφία Καγκελλάριο την κ. Αγκελα Μέρκελ, δεδηλωμένη αντίπαλο της τουρκικής εντάξεως στην Ευρ. Ένωση. Όλοι θυμόμαστε το ταξίδι που πραγματοποίησε η κ. Μέρκελ στην ?γκυρα για να εξηγήσει αυτοπροσώπως στους Τούρκους ιθύνοντες ότι προτείνει μία ειδική σχέση μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, η οποία καλύπτεται από τον όρο «προνομιακός εταίρος» και απέχει πολύ από την πλήρη ένταξη.
Το τουρκικό στρατιωτικο-διπλωματικό κατεστημένο αντιλαμβάνεται καθαρά ότι έχει να αντιμετωπίσει μία διχασμένη Δύση. Από τη μία πλευρά οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία , οι οποίες επιθυμούν την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. ως πλήρους μέλους, αλλά δεν ενδιαφέρονται να κατανοήσουν την τουρκική ανησυχία για μία ευρεία αυτονομία των Κούρδων του Ιράκ. Η ?γκυρα θεωρεί ότι οι υπερεξουσίες που έχουν αποκτήσει οι Κούρδοι του Ιράκ υπό την αμερικανική κάλυψη ίσως οδηγήσουν σε ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος, εξέλιξη που δεν θα αφήσει ασυγκίνητους τους Κούρδους της Τουρκίας. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη , η οποία εκδηλώνει σαφώς την αντίθεσή της στην τουρκική ένταξη. Στην Γαλλία και στην Ολλανδία οι μετρήσεις έδειξαν ότι ο τουρκοσκεπτικισμός ήταν μία από τις κύριες αιτίες του ΟΧΙ. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα θέματα συζητήσεως κατά την προπαρασκευή της Συνόδου Κορυφής των ευρωπαίων ηγετών ήταν το ερώτημα αν το κείμενο των συμπερασμάτων θα κάνει λόγο για την τουρκική υποψηφιότητα ή όχι.
Εν όψει αυτών των εμποδίων ποιες προοπτικές διαγράφονται για την ?γκυρα; Η μία είναι να επιμείνει στην ευρωπαϊκή της πορεία προβαίνοντας σε σημαντικές προόδους στον τομέα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων , ούτως ώστε να διατηρήσει θερμό το ενδιαφέρον των ευρωπαίων. Η πιθανότητα αυτή προσκρούει στην ανησυχία του πανίσχυρου Στρατού μήπως τα πολλά βήματα εκδημοκρατισμού ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου των γνωστών ή αγνώστων μειονοτήτων εντός Τουρκίας. Καλή η Ευρώπη , λένε οι οπαδοί αυτής της λογικής, όχι όμως και να μας υποχρεώσει να ανοίξουμε εκατοντάδες σχολεία και ραδιοσταθμούς για Κούρδους, ?ραβες, Έλληνες κλπ. Η δεύτερη προοπτική είναι να ακολουθήσει την μονοδιάστατη λογική του ατλαντισμού και να γίνει πειθήνιο εργαλείο της αμερικανικής πολιτικής. Η γραμμή αυτή προσκρούει στην αμφισβήτηση που υπάρχει στις ΗΠΑ ως προς την αξιοπιστία της ?γκυρας μετά την γνωστή άρνησή της να βοηθήσει στον πρόσφατο πόλεμο κατά του Ιράκ. ?λλωστε και στο εσωτερικό της Τουρκίας καταγράφονται υψηλά ποσοστά αντιαμερικανισμού. Η τρίτη εναλλακτική λύση είναι να στραφεί προς τον Ισλαμικό κόσμο και να επιδιώξει τον ρόλο του ηγέτη, όπως πρότεινε και ο πολυσυζητημένος Αμερικανός πολιτειολόγος Σάμιουελ Χάντιγκτον. Η προοπτική αυτή προσκρούει στην αρνητική στάση πολλών αραβικών χωρών έναντι της Τουρκίας είτε λόγω του κατακτητικού Οθωμανικού παρελθόντος της, είτε λόγω της στρατηγικής συμμαχίας της με το Ισραήλ. Η λιγότερο πιθανή εναλλακτική είναι να αναζητήσουν οι Τούρκοι γεωπολιτική σύμπραξη με την Ρωσία. Τούτο φαίνεται σχεδόν απίθανο λόγω της μακραίωνος ιστορικής καχυποψίας μεταξύ των δύο λαών, αλλά και λόγω αντικρουομένων συμφερόντων ως προς τις διαδρομές των μεγάλων αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Χαρακτηριστικό της αμοιβαίας δυσπιστίας είναι ότι κατά καιρούς ο ρωσικός Τύπος κατηγορεί την Τουρκία ότι υποστηρίζει τους Τσετσένους, ο δε τουρκικός Τύπος θεωρεί τη Ρωσία ως το κύριο στήριγμα των Ελληνοκυπρίων στον ΟΗΕ!
Το ερώτημα που μας απασχολεί ιδιαιτέρως ως Ελλάδα είναι: Μήπως τα διλήμματα και οι απογοητεύσεις οδηγήσουν σε μία εκτόνωση των εσωτερικών και εξωτερικών προβλημάτων με στόχο τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα; Τίποτε δεν αποκλείεται. Γι αυτό ας έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα , έστω και αν συνεχίζουμε να έχουμε ως επίσημη πολιτική την ευρωπαϊκή πορεία της γείτονος.

Κωνσταντίνος Χολέβας

19η Ιουνίου 2005




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
oldjedai
Posting Freak
*****


Avatar


Μηνύματα: 22.942
Registered: 19-2-2003
Τοποθεσία: ΕΝΘΕΣΣ.
Member Is Offline

Διάθεση: ALZAMIENTO

Εστάλη στις 2-3-2006 στις 10:58 Απάντηση με παράθεση


:cool:

Χείμαρροι αίματος – ποταμοί ανοησίας

Κάθε φορά που τρέχει αίμα αθώων θυμάτων στη Νέα Υόρκη, τη Μαδρίτη ή το Λονδίνο, περισσεύει η ανοησία ορισμένων «αναλυτών» στην Αθήνα. Εμφανίζονται άλλοτε να δικαιολογούν (όχι απλώς να «εξηγούν»), άλλοτε να νομιμοποιούν (όχι απλώς να «αναλύουν») και καμιά φορά να επιχαίρουν κι όλα για τα εγκλήματα της ισλαμικής τρομοκρατίας…
Ας μας επιτραπούν, λοιπόν, κάποιες κρίσιμες παρατηρήσεις:
* Η Αλ Κάϊντα δεν έχει σχέση με τη φρίκη του πολέμου, ούτε με άλλες, προγενέστερες μορφές τρομοκρατίας. Σε όλες τις άλλες μορφές βίας που γνωρίσαμε, επιδιώκεται κάποιος τακτικός σκοπός. Οι αντίπαλοί προσπαθούν να εξουδετερώσουν ένα στόχο και, ανάλογα με την αγριότητα της σύγκρουσης, πολλές φορές αδιαφορούν για τις απώλειες αμάχων. Οι τρομοκράτες της Αλ Κάϊντα δεν επιδιώκουν κάποιο τακτικό στόχο – οι μαζικές δολοφονίες αθώων είναι γι’ αυτούς αυτοσκοπός. Δεν αδιαφορούν για τις ζωές των αμάχων - επιδιώκουν συστηματικά και αποκλειστικά τη μαζική σφαγή…
* Είναι σφάλμα να συσχετίζουμε τη δράση της Αλ Κάϊντα με αδικίες που υπέστη (ή πιστεύει ότι υπέστη) ο μουσουλμανικός κόσμος.
Το πιο αιματηρό πλήγμα της έγινε σε βάρος των ΗΠΑ, το Σεπτέμβριο του 2001, ενώ όλη την προηγούμενη οκταετία οι Αμερικανοί είχαν βοηθήσει (μερικές φορές σκανδαλωδώς) τα ισλαμικά κινήματα παντού στον κόσμο: Είχαν βοηθήσει τους Ταλιμπάν να πάρουν την εξουσία στο Αφγανιστάν. Τους Τσετσένους εναντίον των Ρώσων. Τους Βόσνιους Μουσουλμάνους εναντίον των Σέρβων. Δεν υπήρξε ισλαμικό κίνημα που δεν το βοήθησαν οι Αμερικανοί στη δεκαετία του ’90. Κι όμως, το 2001 υπέστησαν στο έδαφος τους αποτρόπαιο χτύπημα της ισλαμικής τρομοκρατίας. ?λλωστε – κι εκ των υστέρων - η Αλ Κάϊντα δεν χτύπησε μόνο την Ισπανία και τη Βρετανία, που έστειλαν στρατεύματα στο Ιράκ. Χτύπησε και το Μπαλί και το Μαρόκο, που δεν είχαν καμία ανάμιξη. Χτύπησε και την Τουρκία, που αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Ιράκ…
* Είναι αφελής κοινοτοπία να λέμε, ότι «η αδικία σπρώχνει λαούς στην τρομοκρατία». Πολλοί λαοί αδικήθηκαν και πολέμησαν πεισματικά για την Ελευθερία τους. Τέτοιου είδους μαζική, συστηματική κι αδιάκριτη τρομοκρατία δεν επιχείρησε κανείς άλλος – πέρα από την ισλαμική τρομοκρατία.
* Η Αλ Κάϊντα δεν έχει πολιτικούς στόχους – προσπαθεί να επιβάλει το «Σχέδιο του Θεού» στη γη: Να «απελευθερώσει τα ιερά εδάφη του Ισλάμ» (στα οποία περιλαμβάνει και τα Βαλκάνια) και να χρησιμοποιήσει το πετρέλαιο ως όργανο παγκόσμιας επιβολής. Η Αλ Κάϊντα δεν διαπραγματεύεται. Δεν απομονώνεται πολιτικά: έχει ήδη κηρύξει τον πόλεμο σε όλα τα αραβικά καθεστώτα – που τα θεωρεί «προδοτικά», επειδή ακριβώς κάνουν «πολιτική» με τη Δύση. Προχθές μάλιστα δολοφόνησε τον Αιγύπτιο πρέσβη στο Ιράκ…
* Αν λυθεί το Παλαιστινιακό, δεν θα «τελειώσει» η τρομοκρατία. «Πολιτική λύση» σημαίνει συμβιβασμό. Το «Σχέδιο του Θεού» που «υπηρετεί» η Αλ Κάϊντα, δεν κάνει οποιοδήποτε συμβιβασμό. Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύουν κάποιοι στην Αθήνα, η Αλ Κάϊντα δεν αντιμετωπίζεται πολιτικά.
Κάποιοι δικοί μας θεωρούν την ισλαμική τρομοκρατία «κίνημα Ελευθερίας», ενώ είναι κίνημα διεθνούς επιβολής. Πιστεύουν ότι «μόνο πολιτικά» μπορεί να αντιμετωπιστεί, ενώ πρόκειται για «ασύμμετρη απειλή», απέναντι στην οποία η παραδοσιακή πολιτική δεν έχει καμία ισχύ. Κι αποδοκιμάζουν τα μέτρα αστυνόμευσης, ενώ είναι τα μόνα που μπορούν να προσφέρουν κάποιο βαθμό προστασίας – όχι απόλυτο ασφαλώς.
Γιατί σε κάθε τρομοκρατικό πλήγμα που μας συγκλόνισε, αντιστοιχούν δεκάδες που αποσοβήθηκαν λόγω των αστυνομικών μέτρων – και δεν μας απασχόλησαν, γιατί είτε δεν τα μάθαμε ποτέ είτε δεν έγιναν πρωτοσέλιδα...
Ο ιδεοληπτικοί «φωστήρες» μας κινούνται αντίθετα απ’ ό,τι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, που ήδη αποφασίζουν στενότερη διεθνή συνεργασία κατά της τρομοκρατίας, μηδενική ανοχή απέναντί της και ισχυρά μέτρα εσωτερικής προστασίας. ?λλωστε, έχουν ήδη απειληθεί και χώρες όπως η Γαλλία - που αντιτάχθηκαν στο Πόλεμο του Ιράκ - διότι απαγόρευσε στα σχολεία της την ισλαμική μαντίλα και τη μπούργκα.
Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι καταλαβαίνουν έστω κι αργά. Μερικοί δικοί μας δεν καταλαβαίνουν με τίποτε...

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη




ΖΗΤΩ η Μανωλαδα ..

''Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών απο τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιας''

Καιρος οι πολιτες να παρουν τις τυχες τους στα χερια τους ... ΟΞΩ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

ΟΞΩ οι ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙ και οι ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ...που μολυνουν την χωρα .

Από το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας”
Μόνο σαν ειρωνικό σχόλιο μπορεί να γίνει δεκτό πως όποιος απομνημόνευσε μια ντάνα βιβλία και τσέπωσε ένα χαρτί έγινε αυτομάτως επιστήμων. Άλλο μνήμη και πολυγνωσία και εντελώς άλλο η σκέ­ψη- το φωνάζουν αιώνες οι αρχαίοι (Ηρά­κλειτος, Δημόκριτος), το λέει γουστόζικα και η ξένη παροιμία, «γνώσεις χωρίς μυα­λό είναι γάιδαρος φορτωμένος βιβλία».
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
 Σελίδες:  1  2  3  4  ..  22


Go To Top


Powered by XMB
Developed By Aventure Media & The XMB Group © 2002-2005
Multiforums.gr - Μια ακόμη υπηρεσία της MultiForums OE. Φιλοξενία MultiHosting.gr.
Άλλες υπηρεσίες της Multiforums OE: MultiHosting.gr. MultiLabs.gr. MultiPlanet.gr. MultiRadio.gr. MultiPolls.gr. MultiBlogs.gr. WebStocks.gr.