| Σελίδες: 1 2 |
dimulator
μεταπτυχιακός
Μηνύματα: 945
Registered: 4-11-2004
Member Is Offline
Διάθεση: No Mood
|
| Εστάλη στις 26-7-2007 στις 18:37 |
|
|
Χριστιανισμός και οικειοποίηση τα των Εθνικών
Σε αυτό το νήμα έκανα μια μικρή εργασία για το τι έχουν οικειοποιηθεί οι
χριστιανοί από τους Εθνικούς.
Ας τα δούμε:
1) ʼη Γιώργης και Ώρος - Βελλεροφόντης
Ο Αιγύπτιος Θεός Ώρος φονεύει τονκροκόδειλο
Ο Έλληνας ήρωας Βελλεροφόντης σκοτώνει την χίμαιρα
και τελικά ο ʼη-Γιώργης σκοτώνει δράκοντα
2) Ίσιδα και Ώρος ή Παναγία και Ιησούς;
και
3) Θεός Ήλιος, Απόλλων ή "Φως εκ φωτός Θεός αληθινός", Ιησούς;
Ο Θεός Ήλιος
Ο Θεός Απόλλων ως το φως της αρετής
Ο Ιησούς 3ος αιώνας από τύμβο στην Ρώμη
4) Ο μοσχοφόρος Απόλλων ή ο Ιησούς ποιμένας;
Ο Απόλλων μοσχοφόρος
Ο Ιησούς ποιμένας!
5) Ο Ιησούς φιλόσοφος με τήβεννο
Ο Σωκράτης με την τήβεννο
Ο Ιησούς με τήβεννο 4ος αιώνας Ρώμη
6) Ανθρωποθυσία και ανάσταση
Ο Αντίνοος, με σταυρό και σταφύλια του Διονύσου αναστημένος ήρωας
Ο Κοπτικός Ιησούς, με τα σταύλια του Διονύσου τριγύρω!
7) Σέραπις και Γιαχβέ
1KINGS 1:50 Ο δε Αδωνιας εφοβηθη απο προσωπου του Σολομωντος και σηκωθεις υπηγε και
επιασθη απο των κερατων του θυσιαστηριου.
Βωμός του Θεού Σεράπιδος στην Δήλο, χαρακτηριστικό του τα κέρατα.
3ος αιώνας π.Χ.
8 ) Περί του Ενός, 1η υπόθεση Παρμενίδη, διάλογος Πλάτωνος
Από την αθανασία στην αιωνιότητα.
Στον διάλογο Παρμενίδης του Πλάτωνα γίνεται λόγος για το Εν.
Το Εν αποτελεί την πρώτη αιτία Θεών και ανθρώπων.
Το Εν είναι ο Θείος Νους που από αυτόν όλα προέρχονται
Η 1η υπόθεση του Παρμενίδη εξετάζει τι συμβαίνει αν υπάρχει μόνο το Εν ως
ενότητα.
Τελικό συμπέρασμα βγαίνει πως για να υπάρχει το Εν ως ενότητα και ως μοναδικότητα
δεν μπορεί να μετέχει στο «είναι» και έτσι αυτομάτως τίθεται εκτός υλικού
κόσμου.
Αυτή είναι και θέση του χριστιανισμού για τον Θεό.
Βέβαια αργότερα ο Παρμενίδης εξετάζει και άλλες περιπτώσεις όπως τι συμβαίνει
όταν το Εν μετέχει στην ουσία και άλλες παρόμοιες βγάζοντας διαφορετικά
συμπεράσματα.
Σε ένα άλλο σημείο που επιμένουν οι χριστιανοί είναι στο ορισμό του Θεού.
Για αυτούς Θεός είναι το αεί υπάρχων πνεύμα που είναι αυθύπαρκτο και δεν
δημιουργήθηκε από άλλη οντότητα ωστόσο αυτό είναι ο Πατήρ όλων των οντοτήτων.
Οι Εθνικοί ωστόσο Θεό ονομάζουν όχι το αυθύπαρκτο ον αλλά το αθάνατο ον.
Έτσι ιδέες όπως ευτυχία, σοφία, καλοσύνη κτλ είναι αιώνιες άρα και Θεοί.
Μεταξύ αυτών των Θεοτήτων υπάρχει και το Εν που αποκαλείται ύψιστο μεταξύ των
Θεών.
Με τον χριστιανισμό έχουμε μια μετατόπιση στον ορισμό του Θεού, από το αθάνατο στο
αεί υπάρχων αιώνιο.
9 ) Εξομολόγηση, νηστεία και αμαρτία στα Ελευσίνια μυστήρια.
Είναι γνωστό πως στα πλαίσια της πνευματικής ζωής στην αρχαιότητα υπήρχε η
εξομολόγηση ως κάθαρση του πνεύματος πριν τα μυστήρια.
Επίσης μια άλλη καθαρτική μέθοδος ήταν η νηστεία. Στα Ελευσίνια μυστήρια πριν την
μύηση τρώγανε τον πλακούντα (είδος ψωμιού με σησάμι και μέλι) και απείχαν από
άλλες τροφές.
Επίσης γνωστό είναι το Δελφικό παράγγελμα «Αμαρτάνων μετανόει» που δηλώνει την
αλλαγή του τρόπου σκέψης στην περίπτωση που υπήρχε πνευματική αστοχία.
10 ) Το σώμα και αίμα του Ιησού και ο οίνος και ο άρτος των Ελευσίνιων μυστηρίων
του Θεού Διόνυσου και της Θεάς Δήμητρας.
Στα αρχαία μυστήρια οι μύστες ύστερα από τον καθαρμό ενωνόντουσαν με το Θείο.
Αλλά με ποιο τρόπο;
Ο Σαλούστιος μας αναφέρει ότι με την αρετή ο άνθρωπος ενώνεται με το θείο και
λάμπουν οι Θεοί μέσα του.
Έτσι οι μύστες αφήνανε πίσω τους την πνευματική αστοχία και υποσχόντουσαν για
αλλαγή του νου τους (μετάνοια), όπως πρόσταζε το Δελφικό παράγγελμα «Αμαρτάνων
μετανόει».
Αυτή η υπόσχεση δινόταν τελετουργικά ώστε να θυμίσουν στον μύστη τι ακριβώς είναι
ο άνθρωπος.
Ο άνθρωπος είναι πνεύμα και χθόνιο σώμα.
Το πνεύμα συμβολίζεται με τον οίνο (τον Διόνυσο, τον νου του Διός) και το χθόνιο
μέρος με τον άρτο (την Θεά Δήμητρα).
Τα δύο ενωμένα σε μια οντότητα λάμπουν με την αρετή το Απολλώνιο φως της ψυχής.
Έτσι οι μύστες έπιναν μια γουλιά οίνο και τρώγανε ένα κομμάτι ψωμί ως υπόσχεση της
μετάνοιας τους.
Η μετάνοια έφερνε τον νέο τρόπο νόησης και την αρετή.
Έτσι ο άνθρωπος πετύχαινε την Θέωση.
11 ) Ο σπερματικός λόγος του Κλεάνθη.
Ως φιλοσοφικός όρος ανήκει στον στωικό φιλόσοφο Κλεάνθη (3ος π.Χ. αιώνας).
Δηλώνει τους θείας προέλευσης νόμους της φύσης που διέπουν την γένεση και
κατευθύνουν την ενέργεια της ύλης. Η έννοια κατά τους στωικούς είναι συμπαντική
δεδομένου κατ αυτούς τα πάντα είναι έμψυχα.
12 ) Νηστεία και κάθαρση και τελετουργικό λουτρό ή "νίπτω τας χείρας μου".
Από τοιχογραφία της Πομπηίας, νίψη των χεριών κατά την μύηση σε μυστήριο της
Ίσιδος.
Η κάθαρση ήταν μέρος της πνευματικής ζωής της αρχαιότητας.
Γνωρίζουμε ότι πριν τα Ελευσίνια μυστήρια υπήρχε η κάθαρση του σώματος και του
πνεύματος.
Για την κάθαρση του σώματος υπήρχε ολιγοήμερη νηστεία και ήταν προετοιμασία για
το επόμενο στάδιο.
Για την κάθαρση του πνεύματος η εξομολόγηση των βαρών της ψυχής.
Συμβολικά η κάθαρση δηλωνόταν τελετουργικά με την νίψη των χεριών.
Έτσι έξω από κάθε ναό είχαν τα χερνιβία που με αυτά έπλεναν τα χέρια τους οι
θρησκευτές.
13 ) Η τριαδικότητα του Πλάτωνα περί Θεού-Ενός ως Πατήρ, Δύναμη, Νους και η
τριαδικότητα του Χριστιανισμού ως Πατήρ ʼγιο Πνεύμα Ιησούς.
Οι Εθνικοί κατατάσσουν τους Θεούς τους σε διάφορες ομάδες. Μια από αυτές είναι οι
τριαδικές μορφές.
Μια όμως τριάδα είναι ιδιαίτερα γνωστή αφού την έχει οικειοποιηθεί και ο
χριστιανισμός παραχαράσσοντας την όμως.
Αυτή η τριάδα είναι η τριαδικότητα που εμφανίζει το Εν.
Το Εν είναι η θεότητα που νοεί και μέσω της νόησης υπάρχουν τα «άλλα» ως
υποστάσεις.
Το Εν όμως είναι ο νοών που νοεί και τον εαυτό του.
Έτσι το νοητό είναι πάλι το ίδιο το Εν.
Από την άλλη η νόηση με τον νοών δεν διαχωρίζεται αφού είναι το ίδιο πράγμα.
Αλλά και το νοητό είναι ο ίδιος ο νοών.
Έτσι νοών, νόηση, και νοητό είναι το ίδιο ομοούσιο ον.
ʼρα το Εν φαίνεται να είναι τριαδικό ως η πηγή των νοητών δηλαδή είναι ο Πατήρ,
είναι η ίδια η ενέργεια δηλαδή η Δύναμη ή το ʼγιο Πνεύμα (νόηση) αλλά και το
αντικείμενο της νόησης δηλαδή το νοητό ή αλλιώς ο γόνος του νοώντος και της νόησης
δηλαδή ο Υιός.
Έτσι έχουμε την τριάδα Πατήρ, ʼγιο Πνεύμα, και Υιός η οποία αναφέρεται στο ίδιο ον
το Εν.
Το Εν ή αλλιώς Πρώτος Νους συμβολίζεται με τον ήλιο για να δειχθεί η απορροή της
νοητικής δύναμης του ως ακτινοβολία που διαχέεται παντού, κατά τους
νεοπλατωνικούς Πλωτίνο και Πρόκλο.
Η έννοια της απορροής της Θείας Δύναμης από τον Πατέρα διατηρείται στον
χριστιανισμό ως εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος ωστόσο αλλάζει το νόημα του Υιού
αφού στον χριστιανισμό γίνεται ο Ιησούς.
14 ) Ο απαγορευμένος καρπός και τα μήλα των Εσπερίδων
Στην Ιουδαϊκή εκδοχή του μύθου υπάρχει ένας απαγορευμένος καρπός, το μήλο που
δίνει την γνώση του καλού και του κακού και πάνω στο δένδρο είναι ο όφις
τυλιγμένος.
Στην Ελληνική εκδοχή υπάρχει το δένδρο με τα μήλα των Εσπερίδων που δίνει την
αθανασία και πάνω του τυλιγμένος βρίσκεται το φίδι Λάδωνας ως φρουρός του.
http://www.theoi.com/Titan/Hesperides.html
Αν και οι δύο μύθοι τονίζουν διαφορετικά πράγματα το μοτίβο και το μυθολογικό
υπόβαθρο είναι το ίδιο.
Μια σημαντική διαφορά! Οι Ιουδαίοι είναι αυτοί που δεν επιθυμούν την γνώση γιατί
τους φέρνει μπελάδες και αναπολούν τις μέρες στον Παράδεισο που ήταν ανέμελοι.
Επίσης ο άνθρωπος φτιαγμένος από τον Γιαχβέ είναι ως δημιούργημα του που δεν
πρέπει να επιθυμεί την θέωση, άλλωστε για αυτόν τον λόγο εκδιώχθηκε από τον
παράδεισο.
Από την άλλη έχουμε τον Έλληνα άνθρωπο που επιθυμεί διακαώς την γνώση.
Η γνώση χαρίζεται από τον Προμηθέα ως θείος νους-πυρ.
Ο Δίας όμως τον τιμωρεί γιατί θεωρεί ότι οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι για αυτό το
δώρο.
Ο Δίας μετατρέπει την γνώση σε αρετή στέλνοντας τον Απόλλωνα και αποτρέπει έτσι
τον άνθρωπο να καεί από το Προμηθειακό πυρ.
Τέλος ο Δίας ανασταίνει τον Διόνυσο μετατρέπωντας το Προμηθειακό πυρ σε Θείο Νου
και μετέχοντας ο άνθρωπος στα μυστήρια του θεώνεται και γίνεται ισόθεος.
Η διαφορά μεταξύ Ιουδαίου και Έλληνα είναι ολοκάθαρη στο θέμα της θέωσης!
15 ) Κατακλυσμός, Δευκαλίωνας και Πύρα ή Νώε και κιβωτός.
Το κλειδί σε αυτόν τον μύθο είναι το περιστέρι που στέλνει ο Δευκαλίωνας για να
δει αν η κακοκαιρία πέρασε ή όχι. Χαρακτηριστικό της προηγμένης παρατήρησης του
ναυτικού λαού των Ελλήνων.
Σε αντίθεση με τον Νώε που αντιγράφει από δύο μύθους. Έναν του Έπους του
Γκιλγκαμές και τον Ελληνικό μύθο του Δευκαλίωνα.
Από τον μύθο του Γκιλγκαμές παίρνει το κοράκι και από τον μύθο του Δευκαλίωνα το
περιστέρι.
Έτσι ο Νώε στέλνει για να διαπιστώσει αν απορροφήθηκαν τα νερά δύο πτηνά.
Συγκεκριμένα το βιβλικό κείμενο λέει:
GEN 8:5 Τα δε υδατα ωλιγοστευον κατα συνεχειαν εως του δεκατου μηνος· την πρωτην
του δεκατου μηνος εφανησαν αι κορυφαι των ορεων.
GEN 8:6 [] Και μετα τεσσαρακοντα ημερας ηνοιξεν ο Νωε την θυριδα της κιβωτου, την
οποιαν ειχε καμει·
GEN 8:7 και απεστειλε τον κορακα, οστις εξελθων υπηγαινε και ηρχετο,
εωσου εξηρανθησαν τα υδατα απο της γης.
GEN 8:8 Και απεστειλε την περιστεραν κατοπιν αυτου, δια να ιδη αν επαυσαν τα
υδατα απο προσωπου της γης·
GEN 8:9 και μη ευρισκουσα η περιστερα αναπαυσιν των ποδων αυτης, επεστρεψε προς
αυτον εις την κιβωτον, διοτι τα υδατα ησαν επι του προσωπου πασης της γης·
και εκτεινας την χειρα αυτου, επιασεν αυτην και εισηγαγεν αυτην προς εαυτον εις
την κιβωτον.
GEN 8:10 Και ανεμεινεν ετι αλλας επτα ημερας, και παλιν απεστειλε την περιστεραν εκ
της κιβωτου·
GEN 8:11 και επεστρεψε προς αυτον η περιστερα προς το εσπερας, και ιδου, ητο εν τω
στοματι αυτης φυλλον ελαιας, απεσπασμενον· και εγνωρισεν ο Νωε οτι επαυσαν
τα υδατα απο της γης.
GEN 8:12 Και ανεμεινεν ετι αλλας επτα ημερας, και απεστειλε την περιστεραν· και δεν
επανεστρεψε πλεον προς αυτον.
Οι αντιφάσεις είναι ολοφάνερες!
Αφού στέλνει τον κόρακα και πηγαινοερχόταν «εωσου εξηρανθησαν τα υδατα απο της
γης» κατόπιν στέλνει την περιστέρα για να διαπιστώσει την ξηρότητα των υδάτων.
Αφού όμως από τον κόρακα ήδη τα ύδατα εξηράνθησαν η περιστέρα δεν βρίσκει
ανάπαυσιν γιατί τελικά μάλλον δεν εξηράνθησαν τα ύδατα.
Τελικά τι γίνεται εξηράνθησαν ναι ή όχι.
Βέβαια αυτά κάνουν οι πρόχειρες αντιγραφές.
Τέλος η αντιγραφή είναι ολοφάνερη με την περιστέρα και το κλαδί ελιάς.
Αυτό όμως που δεν έχει κατανοήσει ο Ιουδαίος συγγραφέας της βίβλου είναι η χρήση
των πτηνών. Το ίδιο φαίνεται και στο έπος του Γκιλγκαμές.
Τα περιστέρια στους ναυτικούς είναι γνωστά για τα προμηνύματα που δηλώνουν
έναντι του καιρού.
Έτσι όταν είναι κακοκαιρία τα περιστέρια αρνιούνται να σηκωθούν και αν το κάνουν
ύστερα από πίεση κατεβαίνουν με την πρώτη ευκαιρία.
Ο Δευκαλίωνας όντας προερχόμενος από ναυτικό λαό και γνώστη των ιδιοτήτων των
πτηνών και μάλιστα των περιστεριών χρησιμοποιεί το περιστέρι για να διαπιστώσει
αν έληξε η κακοκαιρία και όχι για να δει αν ξεράθηκε η γη!
Αυτό που βέβαια μπερδεύει τους άλλους δύο συγγραφείς είναι ο κλάδος ελαίας και
για αυτό νομίζουν ότι το περιστέρι χρησιμοποιείται για την διαπίστωση της
ξηρότητας της γης.
Βέβαια το κλαδί ελιάς έχει βαθύτερο νόημα στον Ελληνικό μύθο αφού είναι και
σύμβολο Ειρήνης. Έτσι γίνεται «Ειρήνη» και παύεται η οργή του Θεού μυθολογικά.
16 ) Σταυρός και Ιησούς
ʼραγε ο σταυρός είναι σύμβολο του Χριστιανισμού;
Ο ισοσκελής σταυρός είναι γνωστός στους αρχαιολόγους ως ο Ελληνικός σταυρός.
Σύμβολο της ηγεμονίας του Διός. Στις άκρες του τοποθετούνται τα τέσσερα ριζώματα
του Εμπεδοκλή και στο μέσο του ο Αιθέρας, η ουσία που ενώνει τα αντίθετα.
Ο Ελληνικός σταυρός
Στον Βουδισμό έχουμε και την κίνηση της ενέργειας της ύλης από το ένα στοιχείο στο
άλλο. Αυτή η κίνηση είναι κυκλική άρα τα τέσσερα άκρα συμβολίζονται με καμπύλες
γραμμές συμβολίζοντας την κίνηση της ενέργειας.
Ο Βουδιστικός σταυρός.
Αλλά και οι Αιγύπτιοι έχουν αντίστοιχα το δικό τους σταυρό. Το ʼνκχ.
Το ʼνκχ είναι το κλειδί της ζωής.
Παρακάτω φαίνεται η οικειοποίηση του Αιγυπτιακού σταυρού από τους Κόπτες.
Ο Κοπτικός σταυρός, 3ος αιώνας μ.Χ.
Βέβαια σταυρό είχαν και οι Ιρακινοί
Ο Ηλιακός σταυρός Νιμρούδ, Ιράκ 850 π.Χ.
17 ) Αγαπάτε αλλήλους αλλά Στωικά
"If you want to be loved, love." - Seneca, Epistulae Morales 9.
"Take care not to harm others, so others won't harm you." - Seneca, Epistulae Morale 103.
"No one can lead a happy life if he thinks only of himself and turns everything to his own purposes. You should live for the other person if you wish
to live for yourself." Seneca, Epistulae Morales 48
"When those about you are venting their censure or malice upon you or raising any other sort of injurious clamour ... it is still your duty to think
kindly of them; for nature has made them to be your friends."
Marcus Aurelius (161-180) 'Meditations'.
"We should not say I am an Athenian or I am a Roman but I am a citizen of the Universe." Marcus Aurelius, 'Meditations'.
" Do not, my Lucilius, attend the games, I pray you. Either you will be corrupted by the multitude, or, if you show disgust, be hated by them. So
stay away."
Seneca, Epistulae Morales 7
18 ) Στρέψε και το άλλο μάγουλο στο εχθρό αλλά Στωικά
"Who is there among us who does not admire Lykourgos of Sparta, in his response to being blinded in one eye by a fellow-citizen. The people handed
the young man over to him, to take whatever vengeance he wanted. He refrained from any retaliation in kind, but educated him and made a good man of
him."
Epictetus, Encheiridion 5.
"Someone gets angry with you. Challenge him with kindness in return. Enmity immediately tumbles away when one side lets it fall." Seneca, De Ira,
2
"It's a pitiably small-minded person who gives bite for bite." - Seneca, De Ira, 11
" We shall never desist from working for the common good, helping one another, and even our enemies, till our helping hand is stricken with age." -
Seneca, De Otio
"It is a denial of justice not to stretch out a helping hand to the fallen; that is the common right of humanity."
Seneca the Elder
19 ) Ο πλούσιος και η καμήλα αλλά Στωικά
"The greatest wealth is a poverty of desires."
Seneca, Epistulae Morales 70.
"It is not the man who has too little, but the man who craves more, that is poor."
Seneca, Epistulae Morales 64.
"Only the person who has despised wealth is worthy of God." - Seneca, Epistulae Morales 58.
"We are told that Jesus judged the rich with the saying 'It is easier for a camel to go through the eye of a needle than for a rich man to enter the
kingdom of god.' Yet we know that Plato expressed this very idea in a purer form when he said,
'It is impossible for an exceptionally good man to be exceptionally rich.'
Is one utterance more inspired than the other?"
Celsus, On the True Doctrine.
20 ) Οι Υιοί του Θεού
Ρωμύλος ο υιός του Θεού ή μύθος,
Μέγα Αλέξανδρος, υιός Θεού και θνητής ή μύθος,
Αύγουστος, υιός Θεού και θνητής ή μύθος,
Διόνυσος υιός Θεού και θνητής ή μύθος,
Ο Απολλώνιος ο Τυαννέας υιός Θεού (Απόλλωνος) ή μύθος,
Ο Πυθαγόρας υιός του Απόλλωνος ή μύθος,
Ηρακλής, υιός Θεού Διός ή μύθος;
Σωτήρες Θεοί που διαμόρφωσαν τον μύθο του Ιησού
Buddha
The Buddha character has the following in common with the Christ figure:
Buddha was born of the virgin Maya, who was considered the "Queen of Heaven."
He was of royal descent.
He crushed a serpent's head.
Sakyamuni Buddha had 12 disciples.
He performed miracles and wonders, healed the sick, fed 500 men from a "small basket of cakes," and walked on water.
He abolished idolatry, was a "sower of the word," and preached "the establishment of a kingdom of righteousness."
He taught chastity, temperance, tolerance, compassion, love, and the equality of all.
He was transfigured on a mount.
Sakya Buddha was crucified in a sin-atonement, suffered for three days in hell, and was resurrected.
He ascended to Nirvana or "heaven."
Buddha was considered the "Good Shepherd", the "Carpenter", the "Infinite and Everlasting."
He was called the "Savior of the World" and the "Light of the World."
Horus of Egypt
The stories of Jesus and Horus are very similar, with Horus even contributing the name of Jesus Christ. Horus and his once-and-future Father,
Osiris, are frequently interchangeable in the mythos ("I and my Father are one"). The legends of Horus go back thousands of years, and he shares the
following in common with Jesus:
Horus was born of the virgin Isis-Meri on December 25th in a cave/manger, with his birth being announced by a star in the East and attended by three
wise men.
He was a child teacher in the Temple and was baptized when he was 30 years old.
Horus was also baptized by "Anup the Baptizer," who becomes "John the Baptist."
He had 12 disciples.
He performed miracles and raised one man, El-Azar-us, from the dead.
He walked on water.
Horus was transfigured on the Mount.
He was crucified, buried in a tomb and resurrected.
He was also the "Way, the Truth, the Light, the Messiah, God's Anointed Son, the Son of Man, the Good Shepherd, the Lamb of God, the Word" etc.
He was "the Fisher," and was associated with the Lamb, Lion and Fish ("Ichthys").
Horus's personal epithet was "Iusa," the "ever-becoming son" of "Ptah," the "Father."
Horus was called "the KRST," or "Anointed One," long before the Christians duplicated the story.
In fact, in the catacombs at Rome are pictures of the baby Horus being held by the virgin mother Isis--the original "Madonna and Child"--and the
Vatican itself is built upon the papacy of Mithra, who shares many qualities with Jesus and who existed as a deity long before the Jesus character was
formalized. The Christian hierarchy is nearly identical to the Mithraic version it replaced. Virtually all of the elements of the Catholic ritual,
from miter to wafer to water to altar to doxology, are directly taken from earlier pagan mystery religions.51
Mithra, Sungod of Persia
The story of Mithra precedes the Christian fable by at least 600 years. According to Wheless, the cult of Mithra was, shortly before the
Christian era, "the most popular and widely spread 'Pagan' religion of the times." Mithra has the following in common with the Christ
character:
Mithra was born on December 25th.
He was considered a great traveling teacher and master.
He had 12 companions or disciples.
He performed miracles.
He was buried in a tomb.
After three days he rose again.
His resurrection was celebrated every year.
Mithra was called "the Good Shepherd."
He was considered "the Way, the Truth and the Light, the Redeemer, the Savior, the Messiah."
He was identified with both the Lion and the Lamb.
His sacred day was Sunday, "the Lord's Day," hundreds of years before the appearance of Christ.
Mithra had his principal festival on what was later to become Easter, at which time he was resurrected.
His religion had a Eucharist or "Lord's Supper."
Krishna of India
The similarities between the Christian character and the Indian messiah are many. Indeed, Massey finds over 100 similarities between the
Hindu and Christian saviors, and Graves, who includes the various noncanonical gospels in his analysis, lists over 300 likenesses. It should be noted
that a common earlier English spelling of Krishna was "Christna," which reveals its relation to '"Christ." It should also be noted that, like the
Jewish godman, many people have believed in a historical, carnalized Krishna.
Krishna was born of the Virgin Devaki ("Divine One")
His father was a carpenter.
His birth was attended by angels, wise men and shepherds, and he was presented with gold, frankincense and myrrh.
He was persecuted by a tyrant who ordered the slaughter of thousands of infants.
He was of royal descent.
He was baptized in the River Ganges.
He worked miracles and wonders.
He raised the dead and healed lepers, the deaf and the blind.
Krishna used parables to teach the people about charity and love.
"He lived poor and he loved the poor."
He was transfigured in front of his disciples.
In some traditions he died on a tree or was crucified between two thieves.
He rose from the dead and ascended to heaven.
Krishna is called the "Shepherd God" and "Lord of lords," and was considered "the Redeemer, Firstborn, Sin Bearer, Liberator, Universal Word."
He is the second person of the Trinity, and proclaimed himself the "Resurrection" and the "way to the Father."
He was considered the "Beginning, the Middle and the End," ("Alpha and Omega"), as well as being omniscient, omnipresent and omnipotent.
His disciples bestowed upon him the title "Jezeus," meaning "pure essence."
Krishna is to return to do battle with the "Prince of Evil," who will desolate the earth.
21 ) Οι Δαίμονες
Όρος που καταχραστικώς χρησιμοποιεί ο Χριστιανισμός για να ορίσει τα Σατανικά
πνεύματα.
Στην αρχαία Θεολογία δαίμων είναι ο γνώστης ή αλλιώς ο δαήμων.
Σε τι όμως είναι γνώστης; Η απάντηση είναι στο μυστήριο της ζωής.
Είναι τα Θεϊκά όντα που εκτελούν τα θελήματα των Θεών.
π.χ. Ο Έρωτας είναι ο δαίμων της Αφροδίτης που φέρνει την ψυχική έλξη στους
ανθρώπους.
Οι Μούσες είναι οι δαίμονες που φέρνουν το οίστρο στους πνευματικούς ανθρώπους,
ποιητές.
Οι Δαίμονες είναι αυτοί που μας διδάσκουν το καλό και το κακό.
Οι Δαίμονες χαρακτηρίζονται από την ενέργεια που φέρνουν στην ψυχή του
ανθρώπου.
Έτσι υπάρχει ο Δαίμονας, Έρις που φέρνει τις διαμάχες μεταξύ των ανθρώπων.
Οι Δαίμονες ωστόσο δεν είναι κακοί. Απλά μαθαίνουν το κακό στον άνθρωπο μέσω της
ψυχικής εμπειρίας ώστε με την φρόνηση να το αντιλαμβάνεται και να το αποφεύγει
και να αναζητά το καλό.
22 ) Η ψυχή και τα τρία μέρη αυτής κατά Πλάτωνα.
Ο Πλάτων διετύπωσε τον ορισμό της ψυχής.
Είναι το ενδιάμεσο μεταξύ πνεύματος (νου) και σώματος.
Αποτελείται από τρία μέρη. Το λογικό, το θυμοειδές και το επιθυμητικό.
Αρετή του λογικού είναι η φρόνηση.
Με την φρόνηση παίρνουμε ορθές αποφάσεις και όχι αποφάσεις που προέρχονται από το
θυμοειδές π.χ. από λύπη, μίσος, χαρά ή από το επιθυμητικό δηλαδή από τις επιθυμίες
μας.
Αρετή του επιθυμητικού μέρους είναι η σωφροσύνη με αυτήν βάζουμε φρένο στις
μάταιες επιθυμίες όπως η λαιμαργία, ματαιοδοξία κτλ.
Αρετή του θυμοειδούς μέρους είναι η ανδρεία.
Η ανδρεία φέρνει την αταραξία της ψυχής μπροστά στα επερχόμενα κακά και έτσι δεν
πανικοβαλλόμαστε ώστε να χάνουμε τον έλεγχο του νου μας.
Όλης της ψυχής αρετή είναι η δικαιοσύνη γιατί από αυτήν πηγάζουν μέσα στην ψυχή
ορθές ιδέες και λογισμοί.
Τα παραπάνω αποτελούν για τον χριστιανισμό Πλατωνικά μυθεύματα και
αναθεματίζονται εις τριπλούν την Κυριακή της ορθοδοξίας.
Βέβαια σε άλλα κείμενα ο χριστιανισμός χρησιμοποιεί τις απόψεις του Πλάτωνα
εμφανίζοντας τις απόψεις χριστιανικές.
Αυτό φαίνεται από τον «ψυχοφελή και θαυμάσιο λόγο» του Ιωάννη του Δαμασκηνού όπου
κάνει ανάλυση των παθημάτων των τριών μερών της ψυχής του Πλάτωνος.
23 ) Ο Θείος Λόγος
Έννοια στωικής προέλευσης που σημαίνει την θεία Λογική ως νόμοι του σύμπαντος.
Έννοια που διαστρεβλώνουν οι Χριστιανοί ορίζοντας έτσι τον Ιησού.
24 ) Παράδεισος και Κόλαση ή Ηλύσια Πεδία και ʼδης
Στην αρχαία Θεολογία συναντάμε την ανέμελη παραδείσια ζωή με την έννοια των
Ηλυσίων πεδίων.
Η αθάνατη ψυχή όταν αποχωρίζεται από το σώμα κατέρχεται στον ʼδη για κρίση.
Εκεί δικάζεται και αποφασίζεται αν είναι μακάρια και οδηγηθεί στα Ηλύσια πεδία ή
τις Νήσους των Μακάρων ή αν οδηγηθούν για κάθαρση στην λίμνη της Στυγός ή αν είναι
ακόλαστες και οδηγηθούν στον Πυριφλεγέθοντα ποταμό ή τέλος αν μετενσαρκωθούν σε
νέο σώμα.
Όλα αυτά είναι αλληγορικές εικόνες της άποψης της επιβίωσης της συνείδησης της
ψυχής του ανθρώπου. Αυτή η συνείδηση ανάλογα τον βίο που έζησε θυμάται τις
αναμνήσεις των πράξεων της και είτε βρίσκεται σε μια ειρηνική και μακάρια
κατάσταση ή βασανίζεται από τύψεις ή επιζητά την κάθαρση «κλέουσα γύρω από την
λίμνη της Στυγός».
Οι χριστιανοί ωστόσο λόγω της δεισιδαιμονίας που τους διακατέχει πιστεύουν αυτές
τις εικόνες για πραγματικές και αναζητούν την κόλαση στα έγκατα της γης και τον
παράδεισο κάπου στον ουρανό.
25 ) Θεία γεύματα
Το γεύμα ως ευχαριστήρια εκδήλωση προς τον Θεό συναντιέται στους αρχαίους
χρόνους.
Οι αρχαίοι θυσίαζαν ζώα και έπειτα οργάνωναν θυσιαστήρια γεύματα προς τιμήν των
Θεών.
Αργότερα με την λατρεία του Διονύσου η πόση οίνου (το Διονυσιακό στοιχείο) και η
βρώση άρτου (το Δημήτριο στοιχείο) συμβόλιζε το νου-πνεύμα που έχουμε ως άνθρωποι
και το θνητό σώμα που καταλαμβάνει αυτό, και γινόταν κατά τα Ελευσίνια μυστήρια.
26 ) 25 Δεκεμβρίου η γιορτή του Ηλίου ή τα Χριστούγεννα;
Ακολουθεί απόσπασμα από την σελίδα του Υσεε.
Το Ελληνικό «Τριέσπερον» ή Ηλιούγεννα
Στη θέση των «Χριστουγέννων», οι πρόγονοί μας εώρταζαν το λεγόμενο «Τριέσπερον»,
μία εορτή η οποία γενικεύεται από τους ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν, προς
τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο
ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ'όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και
απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και
Ηλίου. Το «Τριέσπερον» ξεκινούσε με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (τη νύκτα της 21ης προς
την 22α του Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη δηλαδή νύκτα του έτους) και κορυφωνόταν με
την αναγέννηση του φωτοδότη Ηλίου (τη νύκτα της 24ης προς 25η, όταν η ημέρα έχει ήδη
μείνει «στάσιμη» επί 3 ημέρες μετά το Ηλιοστάσιο και αρχίζει πλέον να μεγαλώνει).
Αργότερα, με την επιβολή της κρατικής ηλιολατρίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα
Αυρηλιανό, το ελληνικό «Τριέσπερον» επισκιάσθηκε (κατά μίμηση της παρσικής
λατρείας του Θεού Μίθρα που εώρταζε και αυτή την γέννηση του Θεού στις 25
Δεκεμβρίου) από την «επίσημη» ρωμαϊκή εορτή του «Ανίκητου Ήλιου» («Sol Invictus»). Η
«Ημέρα της Γεννήσεως του Ανίκητου Ηλίου» («Dies Natalis Solis Invicti»), η στιγμή δηλαδή που ο
ακατάβλητος Ήλιος, έχοντας θριαμβεύσει επάνω στο σκοτάδι της «bruma» (βλέπε
κατωτέρω), αρχίζει να ανέρχεται δυναμικά και υπερήφανα στον ουράνιο θόλο, είχε,
φυσικά, ως προεόρτιο τη νύκτα του Χειμερινού Ηλιοστασίου, όταν ετιμάτο σιωπηρώς η
Θεά του Κάτω Κόσμου Αντζερόνα (Angerona, Dea Tacita), προστάτις των νεκρών και
προσωποποίηση της Θελήσεως, της Εσωτερικής Φωνής, της Ενοράσεως και της Σιωπής,
στα λεγόμενα «Ντιβάλια» ή «Αντζερονάλια» («Divalia» ή «Angeronalia», βλ. Claudio Rutilio, «Η
Θεολογία των Ρωμαίων»). Τα «Divalia» έκλειναν τις λεγόμενες «σύντομες ημέρες» («brevissimi
dies», «bruma») που σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της ηλιακής διαδρομής μέσα στον
ενιαυτό.
Ο Sol «Invictus» συνέχισε να λατρεύεται ως Ανώτατος Θεός και καθοδηγητής της
οργανωμένης κοινωνίας και των Ρωμαίων αυτοκρατόρων μέχρι την εποχή του
Κωνσταντίνου, ο οποίος άρχισε την βασιλεία του ως τυπικός ηλιολάτρης. Υπάρχουν
νομίσματα ως το 324 μ.α.χ.χ. που εμφανίζουν τον Κωνσταντίνο να δοξάζει τον Sol ως «Πηγή
της Αυτοκρατορικής Δυνάμεως», μόνον δε κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του
οι αναφορές στον Sol και τις άλλες εθνικές θεότητες εξαφανίσθησαν από τα νομίσματα.
Η εορτή πάντως του «Sol Invictus» επικαλύφθηκε με τη σειρά της αμέσως μετά την
επικράτηση του Χριστιανισμού (4ος αιώνας, με απόφαση του Πάπα Ιουλίου) από τα
γνωστά μας «Χριστούγεννα» (που έως τότε υπολογίζονταν στις 6 Ιανουαρίου
-ημερομηνία που στην Ανατολή παρέμεινε μέχρι τουλάχιστον τη βασιλεία του
αυτοκράτορα Γιουτπράβδα, ελληνιστί Ιουστινιανού-, ή στις 19 Απριλίου, ή στις 20
Μαϊου κατ'άλλους, ενώ στο «Pascha Compustus» του 243 μ.α.χ.χ. η «γέννηση» του Τζεσουά
ορίζεται στις 28 Μαρτίου). Η μετέπειτα χυδαία ιδιοποίηση του ελληνικού
«Τριεσπέρου» δεν εμπόδισε φυσικά τους πιο σκληροπυρηνικούς απολογητές της νέας
Θρησκείας να περιγελούν τους Εθνικούς, κατά την προσφιλή τους πρακτική, ακόμη και
κατά τον 3ο αιώνα μ.α.χ.χ. (!!), ως τάχα... ανόητους που εώρταζαν γενέθλια Θεών
(Αρνόβιος, περίπου 296 μ.α.χ.χ.).
Προχριστιανικές θεογεννήσεις (ηλιακών ή / και σωτηριακών Θεών):
25 Δεκεμβρίου
ʼδωνις (κυπριακός, συριακός και ελληνορωμαϊκός Θεός. Στη λεγόμενη «Βηθλεέμ» που
σημαίνει «Οίκος του ʼρτου» υπήρχε πανάρχαιος Ναός του Αδώνιδος που λειτουργούσε
ακόμη και την εποχή των Αντωνίνων, δηλαδή τον 2ο μ.α.χ.χ. αιώνα)
Ταμμούζ (βαβυλωνιακός Θεός)
Ντουμούζι (σουμεριακός Θεός)
Μίθρας (παρσικός Θεός)
Βέλλενος (κελτικός ηλιακός Θεός που οι Ρωμαίοι εταύτισαν με τον Απόλλωνα)
Έρκλε (ετρουσκικός ηλιακός Θεός)
ʼττις (φρυγικός και ευρύτερα μικρασιατικός Θεός)
Ηρακλής (Έλλην ηλιακός Θεός)
Όντιν (ο ύπατος, εκπολιτιστής και φιλάνθρωπος σκανδιναβο-γερμανικός Θεός, από τις
εορτές του οποίου προέρχονται τα υποτιθέμενα «χριστιανικά» έθιμα του
στολισμένου ελάτου και του «Αγιοβασίλη»)
Μπάλντερ (σκανδιναβο-γερμανικός ηλιακός, θνήσκων και ανασταινόμενος Θεός)
Λουπέρκους (ιταλιώτικος, ηλιακός Θεός)
Ντάζμπογκ (σλαβονικός Θεός)
Γιαρίλο (σλαβονικός ηλιακός Θεός της χαράς της ζωής και της νεότητος -«jaru» =
«νεότης»)
Σάουλε (λιθουανή, ηλιακή Θεά)
Πηγές:
Claudio Rutilio «Θεολογία των Ρωμαίων», Αθήναι 1997
Βλάσης Γ. Ρασσιάς «Εορτές και Ιεροπραξίες των Ελλήνων», Αθήναι 2000 (β έκδοση)
Robertson John M. «Pagan Christs», Λονδίνο 1903
Otto Walter F. «Διόνυσος. Μύθος και Λατρεία», Αθήναι 1991
Λεκατσάς Παναγής «Η Καταγωγή Των Θεσμών, Των Εθίμων, Και Των Δοξασιών», Αθήναι 1951
Jackson G. John «Pagan Origins Of The Christ Myth», Τέξας 1991 (γ έκδοση)
Steve Wyler «Ηλιακά Σύμβολα», Αθήναι 1998
Λέτσας Ν. Αλέξανδρος «Μυθολογία Της Γεωργίας», τόμοι 1-3, Θεσσαλονίκη 1957
Βέβαια και ο μύθος του Ιησού βασίστηκε πάνω και στον Ηλιακό μύθο.
Έτσι έχουμε:
Ο ήλιος μένει στάσιμος για τρεις μέρες στις 22 Δεκ. και έτσι «πεθαίνει» στο
χειμερινό ηλιοστάσιο και ξανακινείται «ξαναγεννιέται» στις 25 Δεκ.
Σε μερικές περιοχές το ημερολόγιο ξεκινά από τον αστερισμό της παρθένου έτσι ο
ήλιος γεννιέται από μια «παρθένο»
Ο ήλιος είναι «το φως του κόσμου»
Ο ήλιος «έρχεται από τα σύννεφα και έτσι κάθε μάτι θα τον δει»
Ο ήλιος που ανατέλλει το πρωί είναι «ο σωτήρας της ανθρωπότητας»
Ο ήλιος φοράει ένα στεφάνι από αγκάθια, τις ηλιαχτίδες.
Ο ήλιος «περπατά πάνω στο νερό»
Οι ακόλουθοι βοηθοί του ηλίου είναι οι 12 μήνες και τα 12 ζώδια που από τα οποία ο
ήλιος πρέπει να περάσει.
Ο ήλιος στις 12 το μεσημέρι είναι στο οίκο ή στον ναό του «Ύψιστου», έτσι αρχίζει
την εργασία του Πατέρα του στην ηλικία των 12.
Ο ήλιος εισέρχεται σε κάθε ζώδιο στις 30ο, έτσι ο ήλιος αρχίζει να «διδάσκει» στην
ηλικία των 30.
Ο ήλιος κρεμιέται σε ένα σταυρό που αναπαριστά το πέρασμα του από τις ισημερίες,
την εαρινή ισημερία γίνεται το Πάσχα όπου ανασταίνεται.
27 ) Ανάσταση σώματος ή ανάσταση ψυχής;
Η ανάσταση είναι μια αρχαία Θεολογικά έννοια.
Ανάσταση σημαίνει η έγερση, σηκώνομαι ξανά στην θέση μου.
Οι ορφικοί ήταν αυτοί που είπαν πως η ψυχή του ανθρώπου βρίσκεται μέσα σε σήμα
(τάφο) κατά τον βίο της στην γη.
Έτσι όποιος ζει πραγματικά δεν ζει, αλλά ψυχικώς είναι ενταφιασμένος.
Με τον θάνατο γίνεται αποχωρισμός της ψυχής από το σώμα και έτσι η ψυχή
επανέρχεται στην ουράνια πατρίδα (ύστερα από δίκη στον ʼδη).
Με λίγα λόγια η ψυχή ανασταίνεται και εγκαταλείπει τον τάφο σήμα-σώμα της.
Οι χριστιανοί βέβαια πιστεύουν δεισιδαιμονικά στην υλική ανάσταση των σωμάτων
τους διαστρεβλώνοντας την πρώτη αρχαία θεολογική έννοια της ανάστασης.
28 ) Δέκα εντολές ή Δελφικά παραγγέλματα;
http://www.multiforums.gr/sciences/viewthread.php?tid=2117
Πηγές:
http://www.medmalexperts.com/POCM/getting_started_pocm.html
http://www.jesusneverexisted.com/
Αν είσαι στους εφτά ουρανούς και σου ζητήσει ένας διαβάτης ένα ποτήρι νερό,
κατέβα από τους εφτά ουρανούς, να του το δώσεις,
αν είσαι άγιος ασκητής και σου ζητήσει μια γυναίκα ένα φιλί κατέβα από την
αγιοσύνη σου, να της το δώσεις,
αλλιώς δε σώζεσαι.
Ν. Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός
|
|
|
Radmila
καθηγητής
Μηνύματα: 7.374
Registered: 9-8-2005
Member Is Offline
Διάθεση: No Mood
|
| Εστάλη στις 26-7-2007 στις 19:58 |
|
|
Υπάρχει ένα θεματάκι όμως καλέ μου φίλε Διαμουρλέιτορ,
όταν λέμε "Χριστιανισμός και οικειοποίηση τα των Εθνικών"
είναι σαν να κατοχυρώνεις αυθαίρετα αυτά τα
μυθολογικά & θεολογικά μοτίβα σε μια συγκεκριμένη
θρησκεία, ενώ σου λέω εγώ πως ακόμη και οι εμπνευστές
των Ολύμπιων θεών, με τη σειρά τους και αυτοί από κάπου
τα "δανείστηκαν".
Δε με ενοχλεί καθόλου στον Χριστιανισμό και στις εκκλησίες
να συναντάω σύμβολα και λοιπά "δάνεια" από προηγούμενες χρήσεις
αλλά δεν μπορώ και να δεχτώ ότι αυτά όλα είναι πνευματική
ιδιοκτησία των εθνικών (βλέπε σύγχρονων 12θειστών) όπως το
αφήνει να εννοηθεί ο τίτλος που έχεις βάλει.
ʼλλα πράγματα με ενοχλούν στον Χριστιανισμό που με ενοχλούν
εξίσου και σε άλλες θρησκείες.
Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από κάποια στηρίγματα που οι θρησκείες
φροντίζουν να τους τα παρέχουν.
Παράδειγμα, το αίσθημα της μητρότητος, η μάνα που θυλάζει ένα βρέφος,
το βρέφος που γεννιέται σε πολύ αντίξοες συνθήκες αλλά επιβιώνει
και τελικά ξεχωρίζει στα μάτια της μάνας από το υπόλοιπο πλήθος
μέχρι που γίνεται ακόμη και βασιλιάς, ο δυνατός καβαλάρης που
σκοτώνει επικίνδυνα θηρία και απαλάσει την κοινότητα από μια
απειλή, ο σοφός που μοιράζει γνώση και φως, ο ταξιδιώτης που
περνάει από δεκάδες δυσκολίες μέχρι να αποκατασταθεί αφού πετύχει
τον στόχο του, (Οδυσσέας, Θησέας , Ιάσωνας κλπ) είναι σενάρια
που τα έχει βιώσει ο κάθε άνθρωπος και τα έχει ανάγκη να τα
βλέπει να διαδραματίζονται και μέσα στην θρησκευτικά του δρώμενα.
Ubi dubium ibi libertas
Veritas odium parit
Για όλα τα αδικοχαμένα αγγελούδια ....
«εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του
χαμού...»
Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη...
|
|
|
dimulator
μεταπτυχιακός
Μηνύματα: 945
Registered: 4-11-2004
Member Is Offline
Διάθεση: No Mood
|
| Εστάλη στις 26-7-2007 στις 20:12 |
|
|
Μα αγαπητή Ραντμίλα Εθνικοί δεν είναι μόνο οι Έλληνες που όπως λες παίρναν δάνεια
από άλλους Εθνικούς.
Πριν τον χριστιανισμό υπάρχει η εντύπωση (στους Εθνικούς λαούς) ότι οι Θεοί είναι
κατ' ουσία οι ίδιοι.
Οι άνθρωποι τους αντιλαμβάνονται ανάλογα το πολιτισμικό τους επίπεδο και το
επίπεδο φιλοσοφίας - θεολογίας.
Έτσι έχουμε δάνεια και αντιδάνεια μεταξύ των Εθνικών που όμως συμφωνούν ότι
πιστεύουν στους ίδιους Θεούς.
Έτσι έχουμε π.χ. τον Πυθαγόρα που ταξιδεύει στην ανατολή και μυείται σε κάθε
γνωστό μυστήριο και πνευματικό σύστημα της εποχής του.
Με την εμφάνιση του χριστιανισμού δημιουργείται ένα πρόβλημα.
Οι χριστιανοί υποστηρίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια που τους
αποκαλύφθηκε, και οι υπόλοιποι λαοί (Εθνικοί) να παν να κουρευτούν!!!
Με αυτήν την εργασία όμως φαίνεται κατά πόσο είναι "θεία αποκάλυψη" και κατά πόσο,
όχι πλέον δάνειο όπως έκαναν οι Εθνικοί, αλλά οικειοποίηση.
Αν είσαι στους εφτά ουρανούς και σου ζητήσει ένας διαβάτης ένα ποτήρι νερό,
κατέβα από τους εφτά ουρανούς, να του το δώσεις,
αν είσαι άγιος ασκητής και σου ζητήσει μια γυναίκα ένα φιλί κατέβα από την
αγιοσύνη σου, να της το δώσεις,
αλλιώς δε σώζεσαι.
Ν. Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός
|
|
|
Radmila
καθηγητής
Μηνύματα: 7.374
Registered: 9-8-2005
Member Is Offline
Διάθεση: No Mood
|
| Εστάλη στις 26-7-2007 στις 20:42 |
|
|
Και πάλι, αυτά που λες κρύβουν ρητορικές πλάνες.
Μοιράζεις τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες,
τους μη Χριστιανούς ή αλλιώς Εθνικούς και στους
Χριστιανούς αλλά με τέτοιες γενικεύσεις και πάλι,
δεν μπορείς να στηρίξεις όσα λες.
Λες
"Οι χριστιανοί υποστηρίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια που τους
αποκαλύφθηκε, και οι υπόλοιποι λαοί (Εθνικοί) να παν να κουρευτούν!!!"
Και γω σου λέω πως και πριν τους Χριστιανούς υπήρξαν σέκτες
και ιερατεία που είχαν την ίδια αντίληψη και την πέρναγαν στο ποίμνιό τους.
Με αυτήν την εργασία που ομολογώ είναι πολύ καλή με πολλά στοιχεία,
απλά βαφτίζεις το δάνειο των Χριστιανών "οικιοποίηση" ενώ τα δάνεια
όλων των άλλων, αφού πρώτα τους έχεις ομαδοποιήσει όλους μαζί ως "Εθνικούς",
τα αποκαλείς "δάνεια".
Στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι πολύ αρχαιότερα και είναι για όλους δάνεια.
Ubi dubium ibi libertas
Veritas odium parit
Για όλα τα αδικοχαμένα αγγελούδια ....
«εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του
χαμού...»
Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη...
|
|
|
dimulator
μεταπτυχιακός
Μηνύματα: 945
Registered: 4-11-2004
Member Is Offline
Διάθεση: No Mood
|
| Εστάλη στις 26-7-2007 στις 21:06 |
|
|
Για κάποιον (χριστιανοί) που ισχυρίζεται ότι είναι δική του αποκαλυμμένη αλήθεια
και δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τα των άλλων θρησκειών (Εθνικών= Ελλήνων,
Αιγυπτίων, Περσών, Ρωμαίων κτλ) το να χρησιμοποιείς τα ίδια ή να τα υιοθετείς με
συγχωρείς αλλά δεν λέγεται δάνειο αλλά οικειοποίηση.
Το πρόβλημα δεν δημιουργείται από τι νομίζεις εσύ (και καλά κάνεις)...αλλά τι
ισχυρίζονται οι χριστιανοί.
Αν είσαι στους εφτά ουρανούς και σου ζητήσει ένας διαβάτης ένα ποτήρι νερό,
κατέβα από τους εφτά ουρανούς, να του το δώσεις,
αν είσαι άγιος ασκητής και σου ζητήσει μια γυναίκα ένα φιλί κατέβα από την
αγιοσύνη σου, να της το δώσεις,
αλλιώς δε σώζεσαι.
Ν. Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός
|
|
|
ToixosTouMatiou
volume up
Μηνύματα: 3.900
Registered: 29-10-2005
Τοποθεσία: thessalonikh
Member Is Offline
Διάθεση: Καταιγιστική
|
| Εστάλη στις 24-12-2008 στις 04:33 |
|
|
Εμμέσως πλην σαφώς απάντησα στα περισσότερα ήδη σε άλλα ποστς, χωρίς καν να
έχω υπόψιν μου το παρόν τοπίκιο.
Χαρακτηριστικά να πώ κάτι που μου έκανε εντύπωση για το αφέλες των "αποδείξεων"
του dimulator όταν μιλά για το "μήλο" του Αδάμ, και το συγκρίνει με τα μήλα των
Εσπερίδων, να πω ότι πότε η Ορθόδοξη Θεολογία δεν είπε τίποτε για μήλο.
"Το γραμμένο είναι: << Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις
τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού, δεν θέλεις φάγει
απ’αυτού. Διότι καθ’ ην ημέραν φάγης απ’αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει >>
Γένεσις β΄ 16. Είναι λοιπόν ο καρπός της γνώσεως του καλού και του κακού που
απαγόρευσε ο Θεός, να φάνε οι πρωτόπλαστοι. ΄Όταν παρέβησαν την εντολή του Θεού,
αναμίχθηκε μέσα τους το καλό με το κακό και το άσχημο αποτέλεσμα ήταν, ότι δεν
μπόρεσαν πλέον να αποδιώξουν το κακό που δεχθήκανε από μέσα τους."
http://www.greekbiblos.gr/den1.htm
Απαντήσεις γενικώς εδώ αλλά και αλλού σε παλιά ποστς μου που το να συνδεθούν ολά
μαζι είναι πολύ χρονοβόρο και δεν έχω τον χρόνο να το κάνω, αλλά όποιος θέλει
μπορεί να τα δεί μέσα στο μούλτι.
http://www.multiforums.gr/sciences/viewthread.php?tid=196
http://www.multiforums.gr/sciences/viewthread.php?tid=1527
http://www.multiforums.gr/sciences/viewthread.php?tid=2268
http://www.multiforums.gr/sciences/viewthread.php?tid=2339
http://www.multiforums.gr/sciences/viewthread.php?tid=1888
http://www.multiforums.gr/sciences/viewthread.php?tid=1560
http://www.multiforums.gr/sciences/viewthread.php?tid=47&page=7
http://www.apologitis.com/gr/ancient/istorikotita.htm#%C9%CD%C2%C9
| Παράθεση: | | Έτσι έχουμε π.χ. τον Πυθαγόρα που ταξιδεύει στην ανατολή και μυείται
σε κάθε γνωστό μυστήριο και πνευματικό σύστημα της εποχής του. |
Και όπως παραδέχθηκε και σε δικό του τοπίκιο, αλλά μόλις σήμερα εντόπισα αυτή την
παραδοχή του, η "ελληνική"
θρησκεία προέρχεται από την Αιγυπτο...
| Παράθεση: | | Και ξέρεις το γιατί...γιατί δεν μπορείς να φτάσεις στο πνευματικό
επίπεδο των αρχαίων Ελλήνων, του Ορφέα, Πυθαγόρα, Πλάτωνα, κτλ κτλ γιατί
αυτοί είναι στην κορυφή και ανεβαίνουν με οδηγό τον μυσταγωγό Θεό Πάνα και εσύ
κατρακυλάς με τις κατηγόριες σου προς τα κάτω. |
Των εκπαιδευμένων στην Αίγυπτο και γενικώς στο εξωτερικό εννοείς;
http://mankap.blogspot.com/2008/09/cyclones-typhoons.html (Το Τείχος Του Ματιού)
Η αλήθεια είναι αυτή που περνά μέσα από το καμίνι της εξέτασης του χρόνου και
αντέχει.
Verba volant, scripta manent. (Οι λέξεις πετούν, τα γραπτά μένουν. )
|
|
|
ToixosTouMatiou
volume up
Μηνύματα: 3.900
Registered: 29-10-2005
Τοποθεσία: thessalonikh
Member Is Offline
Διάθεση: Καταιγιστική
|
| Εστάλη στις 30-12-2008 στις 02:46 |
|
|
Από εδώ. Προφανώς
είναι καλά φιλοσοφικά θεωρήματα και χρήσιμα για την κοινωνική ζωή. Σε καμία όμως
περίπτωση δεν φτάνουν το βάθος της θεολογίας του Χριστιανισμού.
Ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος ζεί μετά την συγγραφή των Δέκα Εντολών
Οι Δέκα Εντολές
Τα βιβλία της Αγίας Γραφής
Η Αγία Γραφή γράφτηκε πολύ πριν υπάρξουν τα εν λόγω Δελφικά Παραγγέλματα. Και το
να λέει ο dimulator ότι μοιάζουν, αυτό δυσχεραίνει την θέση του και δεν την ευκολύνει.
Όλα αυτά γιατί αφενός αποδεικνύεται όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε για τον
Πυθαγόρα, ότι οι κανόνες των Δελφών είναι επόμενοι της Παλαιάς Διαθήκης, γιατί δεν
είναι απίθανο οι 7 σοφοί να ταξίδεψαν στην Ανατολή για να πάρουν γνώσεις επιπλέον
από αυτές που είχαν οι ίδιοι. Και αφετέρου ότι παίρνει αποσπασματικά όπως πάντα
και σαν καλός εντολοδόχος ότι του σερβίρουν, φυσικά άκριτα...
http://mankap.blogspot.com/2008/09/cyclones-typhoons.html (Το Τείχος Του Ματιού)
Η αλήθεια είναι αυτή που περνά μέσα από το καμίνι της εξέτασης του χρόνου και
αντέχει.
Verba volant, scripta manent. (Οι λέξεις πετούν, τα γραπτά μένουν. )
|
|
|
dimulator
μεταπτυχιακός
Μηνύματα: 945
Registered: 4-11-2004
Member Is Offline
Διάθεση: No Mood
|
| Εστάλη στις 26-3-2009 στις 18:40 |
|
|
Τοίχε, άσχετος όπως πάντα! Πολύ μπλα μπλά και επι του θέματος τίποτα.
Αν είσαι στους εφτά ουρανούς και σου ζητήσει ένας διαβάτης ένα ποτήρι νερό,
κατέβα από τους εφτά ουρανούς, να του το δώσεις,
αν είσαι άγιος ασκητής και σου ζητήσει μια γυναίκα ένα φιλί κατέβα από την
αγιοσύνη σου, να της το δώσεις,
αλλιώς δε σώζεσαι.
Ν. Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός
|
|
|
ToixosTouMatiou
volume up
Μηνύματα: 3.900
Registered: 29-10-2005
Τοποθεσία: thessalonikh
Member Is Offline
Διάθεση: Καταιγιστική
|
| Εστάλη στις 26-3-2009 στις 22:14 |
|
|
| Παράθεση: | Originally posted by dimulator
Τοίχε, άσχετος όπως πάντα! Πολύ μπλα μπλά και επι του θέματος τίποτα. |
Επί του θέματος λοιπόν.
Τρέξε να κρυφτείς πάλι.
http://mankap.blogspot.com/2008/09/cyclones-typhoons.html (Το Τείχος Του Ματιού)
Η αλήθεια είναι αυτή που περνά μέσα από το καμίνι της εξέτασης του χρόνου και
αντέχει.
Verba volant, scripta manent. (Οι λέξεις πετούν, τα γραπτά μένουν. )
|
|
|
ToixosTouMatiou
volume up
Μηνύματα: 3.900
Registered: 29-10-2005
Τοποθεσία: thessalonikh
Member Is Offline
Διάθεση: Καταιγιστική
|
| Εστάλη στις 26-3-2009 στις 22:28 |
|
|
| Παράθεση: | Originally posted by ToixosTouMatiou
9. "Ο μύθος του κατακλυσμού είναι αντιγραφή προηγούμενων, παλαιότερων
παγανιστικών αφηγήσεων περί κατακλυσμών, π.χ. του Ατραχάση. Το ίδιο συμβαίνει και
με τις αφηγήσεις για τη γένεση του κόσμου. Η Π.Δ. αντιγράφει παλαιότερες αφηγήσεις
παγανιστικών θρησκειών".
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Συγκρίνονται ο κατακλυσμός της Π.Δ. και της αρχαιοελληνικής μυθολογίας,
και οι Νεοπαγανιστές προτιμούν τον δεύτερο, λέγοντας μάλιστα ότι ο πρώτος είναι
αντιγραφή του αρχαιοελληνικού (ή άλλου παγανιστικού) μύθου. Ποιος είναι όμως
περισσότερο λογικός; Να δημιουργούνται άνθρωποι από άλλους ανθρώπους ή από
λίθους όπως στον Δευκαλίωνα; Το λογικό είναι, ότι ο κανόνας είναι ο ακόλουθος:
κάποιες απλές διηγήσεις ή παραδόσεις δίνουν τροφή (με εξωραϊσμούς και επαυξήσεις)
για δημιουργία πολύπλοκων μύθων˙ όχι το αντίθετο. Ακριβώς δηλαδή ό,τι γίνεται και
με τα παραμύθια: υπάρχει ένα αρχικό γεγονός ή μύθος, τον οποίο σιγά-σιγά
εμπλουτίζει με φανταστικές ιστορίες κάθε γενιά. Δηλαδή, η Παλαιά Διαθήκη έχει την
απλούστερη παράδοση περί Δημιουργίας, δίχως τέρατα, θεομαχίες, πατροκτονίες,
παιδοκτονίες: Ενας Θεός δημιουργεί. Αυτό και μόνον αυτό. Έπειτα έρχονται οι άλλοι
και τα εξωραΐζουν, βάζουν τέρατα, βάζουν τον ουρανό να μαλώνει με τη γή και άλλα
τέτοια αστεία πράγματα, και αυτό καλείται «αρχική» παράδοση; Το αντίθετο ισχύει:
όσες ιστορίες έχουν φανταστικά και τερατώδη στοιχεία, αυτές έπονται χρονικά της
απλούστερης, δίχως τέρατα και θεομαχίες, αφήγησης. Και για τον Κατακλυσμό, πάλι το
ίδιο ισχύει. Είναι φυσιολογικότερο να έχουμε την αφήγηση του Νώε, όπου μόνον
άνθρωποι υπάρχουν και δρουν (πλην του Θεού), παρά την μυθολογική αφήγηση του
Δευκαλίωνα όπου οι πέτρες μετασχηματίζονται (θαύμα; ) σε ανθρώπους. Το πρώτο
δείχνει φυσικότητα και είναι μια απλή περιγραφή. Το δεύτερο δείχνει επεξεργασία
και μετατροπή σε παραμύθι. Το απλούστερο, δίχως τερατολογίες, είναι το
αληθέστερο.
Επιπλέον είναι αδύνατο να θεωρηθεί λογικότερη από την διήγηση της Π.Δ. η
παγανιστική διήγηση περί δημιουργίας του ανθρώπου, για τον απλό λόγο, ότι δεν
υπάρχει μία διήγηση παγανιστική. Ας πάρουμε για παράδειγμα την αρχαιοελληνική
μυθολογία. Υπάρχουν περισσότερες της μίας διηγήσεις τόσο του τρόπου με τον οποίο
δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, όσο και του ποιος ήταν ο δημιουργός του.
Ο Ησίοδος στα Έργα και ημέραι, λέει ότι το Χρυσό γένος το έπλασαν από κοινού
οι θεοί (στ. 109-110), το Αργυρό γένος πάλι από κοινού οι θεοί (στ. 127-128), το Χάλκινο γένος
το έπλασε μόνο ο Δίας (στ. 143-144), το γένος των Ηρώων πάλι ο Δίας μόνος του (στ. 158-159),
ενώ για το Σιδερένιο γένος ο Ησίοδος δεν μας λέει ποιος το έπλασε. Τι συμβαίνει
λοιπόν;
Παράλληλα με τα πέντε είδη ανθρώπων του Ησίοδου και τις πέντε διαφορετικές
δημιουργίες τους, υπάρχουν άλλες διηγήσεις. Αλλού η Γαία γεννά τον άνθρωπο, για να
υπάρχει ένας γένος θνητών (Παυσανίας, 8,1,2). Άλλη διήγηση, στην Οδύσσεια τ 162, λέει
ότι γεννήθηκαν από δρυ ή από πέτρες. Υπάρχει άλλη διήγηση, για τις πέτρες του
Δευκαλίωνα και της Πύρρας (Απολλόδωρος I, 7,2). Τέλος, η διήγηση για τον Προμηθέα ως
πλάστη: στην Πανοπέα της Φωκίδας, λέγεται, υπήρχαν ακόμη στα χρόνια του Παυσανία
κομμάτια από τον πηλό που χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του ανθρώπου
(Παυσανίας, 10, 4, 3). Αντί όλων αυτών, η διήγηση της Π.Δ. είναι μία, σαφής για τον πλάστη
και για το υλικό (ύλη).
Δεν πρέπει να ξεχνάται ότι, επειδή οι Εβραίοι είχαν μεσοποταμιακή καταγωγή, ότι ο
Αβραάμ καταγόταν από την Ουρ. Έτσι, ακόμη κι αν υπάρχουν μεσοποταμιακές διηγήσεις,
παλαιότερες της συγγραφής της Γενέσεως, οι οποίες ωστόσο μοιάζουν με αυτήν, δεν
σημαίνει αντιγραφή εκ μέρους της Π.Δ.. Σημαίνει ότι υπήρχε κοινή κοιτίδα. Η
Μεσοποταμία.
Είναι δυνατόν να ισχυριστεί κανείς, πως είναι αδύνατον η «κοιτίδα» των
υποτιθέμενων κοινών μύθων, η Μεσοποταμία σταδιακά να άρχισε να
παραμορφώνει/παραλλάσει τους μύθους αυτούς, ενώ οι απόγονοι του Αβραάμ, που
έφυγαν από την κοιτίδα τους, να κράτησαν ανόθευτο το περιεχόμενο. Όμως αυτό είναι
το λογικότερο: Στην Μεσοποταμία σταδιακά λόγω επιρροών από αλλού, αλλά και λόγω
ανάπτυξης του πολιτισμού, οι αρχικές διηγήσεις μετετράπησαν σε ωραία λογοτεχνικά
έργα, όπου φαίνεται έντονα το παράλογο στοιχείο (βλ. παρακάτω, για τις
μεσοποταμιακές διηγήσεις σχετικά με τη δημιουργία του ανθρώπου και για την αιτία
του κατακλυσμού). Αντίθετα, οι Εβραίοι, φεύγοντας από την Μεσοποταμία, προκειμένου
να κρατήσουν την πολιτισμική ταυτότητά τους, κράτησαν τις αρχικές διηγήσεις,
συναισθανόμενοι ότι αυτές ήταν που τους διαφοροποιούσαν από τους τριγύρω ξένους
λαούς της Χαναάν ή της Αιγύπτου. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τους ομογενείς
Έλληνες, οι οποίοι στις εθνικές γιορτές ντύνουν τα παιδιά τους τσολιάδες
(τουλάχιστον τα παλιότερα χρόνια) πολύ μαζικότερα συγκριτικά με ό,τι γίνεται στην
Ελλάδα. Έτσι, νοιώθουν πως κρατούν την καταγωγή τους. Γενικά, κάθε ξενητεμένος
κρατιέται με περισσότερη επιμονή – εφόσον φυσικά θέλει να θυμάται την καταγωγή
του – σε αυτό που θεωρεί ανάμνηση της αρχικής του ταυτότητας. Έτσι συνέβη και με
τους Εβραίους του Αβραάμ, και γι’ αυτό, παρ’ όλο που η εβραϊκή διήγηση της Π.Δ.
έχει κοινά στοιχεία με τις αρχαιότερες ή νεώτερες αυτής μεσοποταμιακές, είναι
ακριβέστερη.
Με βάσει τα παραπάνω, για μύθους που είναι χρονικά μεταγενέστεροι της
Γενέσεως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι αντιγραφή. Ας δούμε συγκριτικά τη
διήγηση του Ατραχάση (Α.) και της Γενέσεως (Π.Δ.), στα διάφορα στάδια:
1) Στο μύθο του Α. οι θεοί δημιουργούν τον άνθρωπο, στην Π.Δ. ο ένας Θεός. 2) Στον μύθο
του Α. η ανθρωπότητα αυξάνεται πληθυσμιακά και υπάρχει πανούκλα που προκαλείται
από τους θεούς. Στην Π.Δ. περιγράφεται η έξωση των πρωτόπλαστον από τον Παράδεισο.
3) Στον μύθο του Α. η ανθρωπότητα αυξάνεται και υπάρχει ξηρασία εκ των θεών, ενώ
στην Π.Δ. περιγράφεται ο φόνος του Κάιν. 4) Στον μύθο του Α. αυξάνεται ξανά ο
πληθυσμός, γίνεται κατακλυσμός και σώζεται ο ήρωας του μύθου με μια βάρκα. Στην
Π.Δ. περιγράφεται η γενεαλογία μέχρι τον Νώε, έπειτα ο κατακλυσμός και σωτηρία με
την κιβωτό.
Συνοπτικά, βλέπουμε ότι στον βαβυλωνιακό μύθο του Ατραχάση, το κύριο πρόβλημα για
τους θεούς, οι οποίοι στέλνουν τις πλημμύρες ή τις αρρώστειες και την ξηρασία,
είναι... ο υπερπληθυσμός του ανθρώπου! Οι «θεοί» προκαλούν τον κατακλυσμό, επειδή
οι άνθρωποι έχουν πληθύνει υπερβολικά πολύ! Ειδικότερα, στον βαβυλωνιακό μύθο ο
Κατακλυσμός προκλήθηκε, επειδή ο θόρυβος των ανθρώπων – που ήταν υπερβολικά
πολλοί – ενοχλούσε τους «θεούς»! Στους Σουμέριους ο Ζιουζούντρα (το αντίστοιχο
του Νώε) μετά τον Κατακλυσμό γίνεται αθάνατος, ενώ στους Βαβυλώνιους ο
Ουτναπιστίμ (το αντίστοιχο του Νώε) και η γυναίκα του γίνονται αθάνατοι και
θεοποιούνται. Αντίθετα, στην ιστορία της Γενέσεως, η αύξηση του ανθρώπινου
πληθυσμού θεωρείται ως ευλογία και προτροπή εκ του Θεού (ΓΕΝ., Α’, 28). Οι «θεοί» των
βαβυλωνιακών μύθων θέλουν ακριβώς το αντίθετο. Η «κινητήρια» δύναμη και αιτία των
δύο αφηγήσεων διαφέρει ριζικά.
Υπάρχουν, επιπλέον και λεπτομέρειες, που φανερώνουν την φαντασία των
συγγραφέων των επών σ’ αντίθεση με το Μωυσή. Ο βαβυλωνιακός κατακλυσμός διαρκεί 14
μέρες (πολύ λίγο, ώστε να αφανιστούν οι πάντες στη Μεσοποταμία) ενώ στην Γένεση
βρέχει 40 μερόνυχτα, χρόνος αρκετός για τον αφανισμό ζώων και ανθρώπων. Το πλοίο
του Ουτναπιστίμ έχει απίθανες διαστάσεις: το σχήμα του ήταν ένας τέλειος κύβος
(140x140x140 πήχεις – 1 αρχαίος πήχης είναι περίπου 42 εκ.), πράγμα που το καθιστούσε
ανίκανο να επιπλεύσει. Αντίθετα, η κιβωτός του Νώε είχε σχεδιαστεί για να επιπλέει
και να χωρά πολλών ειδών ζώα. Ο ισχυρισμός ότι η κιβωτός ήταν εξίσου πολύ μεγάλη
για να επιπλέει παραγνωρίζει το γεγονός ότι δεν ήταν σκοπός της να ταξιδεύει σε
ανοικτούς ωκεανούς, αλλά απλώς να επιπλέει σε γλυκά νερά, επί επτά μήνες (ΓΕΝΕΣΙΣ
Η’, 4). Ο Μ. Καλόπουλος ισχυρίζεται ότι η αγιογραφική διήγηση του Κατακλυσμού
«αποφεύγει επιμελώς κάθε ναυτική ορολογία απ’ το φόβο της λαθεμένης χρήσης του»
Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 43). Στο ΓΕΝΕΣΙΣ ΣΤ’, 16 ο Θεός λέει
στον Νώε: «θα της βάλεις στέγη, αφήνοντας ανάμεσα σ’ αυτήν και στην κουπαστή
απόσταση ενός πήχεως». Όπως και να ‘χει, η κιβωτός δεν ήταν ποντοπόρο πλοίο. Ήταν
κάτι που έπρεπε να επιπλέει, να χωρά ζώα κι ανθρώπους και να έχει σκεπασμένο το
κατάστρωμα, κι όλα αυτά για διάστημα εφτά μηνών. Δεν της χρειαζόταν πανιά ή
πηδάλιο ή κουπιά. «Η επιστημονική ακρίβεια της κατασκευής της κιβωτού του Νώε
πιστοποιείται απ’ τα πλοία που ναυπηγούνται στην εποχή μας: το μήκος είναι έξι
φορές περισσότερο από το πλάτος» (Robert T. Boyd, Tells, Tombs and Treasure, Bonanza Books - New York 1969, p. 74).
Ακριβώς όπως της κιβωτού (300 πήχεις μήκος, 50 πήχεις πλάτος). Κάπως παράξενο, ο
Μωυσής που συναναστρεφόταν Μεσοποτάμιους και Αιγύπτιους (ο Μ. Καλόπουλος
παραδέχεται ότι ούτε κι αυτοί ήταν καλοί θαλασσοπόροι), να γνώριζε το σωστό λόγο
μήκους/πλάτους, ενώ ο αρχαίος ελληνικός μύθος να τον αγνοούσε. Ο όγκος της κιβωτού
ήταν ακριβώς όσος επαρκούσε για ένα ζεύγος από κάθε ζώο, διότι δεν χρειαζόταν οι
να σωθούν όλες οι διαφορετικές ποικιλίες, διότι αυτές θα προέκυπταν πάλι,
αργότερα.
Ο Μ. Καλόπουλος (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα) ισχυρίζεται ότι
όλοι οι μύθοι περί κατακλυσμού, ειδικότερα οι Μεσοποταμιακοί (μεταξύ αυτών κι η
βιβλική αφήγηση του Κατακλυσμού) είναι αντιγραφή του Κατακλυσμού του
Δευκαλίωνα,
1) επειδή δεν αναφέρουν ναυτικούς όρους. Το αιτιολογήσαμε παραπάνω δείχνοντας
επιπλέον ότι το μήκος και το πλάτος του κατασκευάστηκαν σύμφωνα με τις σύγχρονες
αντιλήψεις περί ναυπήγησης.
2) επειδή οι διαστάσεις του – 450 πόδια (150 μ.) μήκος και 75 πόδια (25 μ.) πλάτος – ήταν
εξαιρετικά μεγάλες και «η υπερβολή είναι δείγμα μεταγενέστερης επεξεργασίας». Το
μεγάλο μέγεθος ήταν αναγκαίο, για να χωρέσουν άνθρωποι και πολλά ζώα, δεν ήταν
υπερβολικό. Επιπλέον «A Graecian account makes the ark 3.000 feet [σημ.: 1000 μ.] long and 12.000 feet [σημ.: 4.000 μ.]
long» (Robert T. Boyd, Tells, Tombs and Treasure, Bonanza Books - New York 1969, p. 74), δηλαδή μία από τις
αρχαιοελληνικές μυθολογικές εκδοχές αναφέρει την κιβωτό να έχει 1000 μέτρα μήκος
και 4000 μέτρα πλάτος. Πού βρίσκεται η υπερβολή, είναι προφανές.
3) επειδή στη διήγηση του Δευκαλίωνα το περιστέρι χρησιμεύει στην πρόβλεψη του
καιρού, ενώ ο Νώε το χρησιμοποιεί όπως τον κόρακα, στέλνοντάς το μόνο για να δει αν
υποχώρησαν τα νερά, πράγμα που διαπιστώνεται και με γυμνό μάτι. Αρχικά, το ότι ο
Νώε δεν ήταν ναυτικός δεν συνεπάγεται ότι δε θα μπορούσε να φτιάξει μια μεγάλη
μαούνα, με τις οδηγίες του Θεού. Επιπλέον, το ότι συνέβη κατακλυσμός στην
Μεσοποταμία είναι κάτι αποδεδειγμένο από τις ανασκαφές και τα μεγάλα στρώματα
λάσπης που έχουν βρεθεί. Εκτός αυτών διαβάζοντας την Γένεση βλέπουμε ότι: Α) ο Νώε
στέλνει τον κόρακα (ΓΕΝΕΣΙΣ Η’, 6-7), ο οποίος δεν επιστρέφει πλέον, διότι
απλούστατα πήγε να φάει τα πτώματα ή να βρει να φάει. Β) Ο Νώε στέλνει το περιστέρι,
το οποίο επιστρέφει (ΓΕΝΕΣΙΣ Η’, 9) [ας μη ξεχνάμε ότι ο κόρακας ήταν ακάθαρτο πτηνό
(ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΙΑ’, 13-19), ο Νώε μόνο δύο είχε πάρει μαζί του (ΓΕΝΕΣΙΣ Ζ’, 3), και συνεπώς
δεν ήθελε να χαθεί και ο άλλος κόρακας στέλνοντάς τον έξω]. Γ) το ξαναστέλνει ο Νώε
κι αυτό επιστρέφει με ένα κλάδο ελιάς (ΓΕΝΕΣΙΣ Η’, 10-11), σημάδι ότι είχε αποσυρθεί
το νερό. Δ) Ο Νώε το ξαναστέλνει περιμένοντας την επιστροφή του έπειτα από επτά
μέρες, αλλά αυτό δεν γυρνά (ΓΕΝΕΣΙΣ Η’, 12). Ε) Ο Νώε σκέφτεται ότι αποσύρθηκαν
πλήρως τα νερά (διότι το περιστέρι δεν ήταν πτωματοφάγο) και τότε ανοίγει τη σκεπή
της κιβωτού και βλέπει ότι καλώς σκέφτηκε έτσι (ΓΕΝΕΣΙΣ Η’, 13).
4) επειδή ο μύθος του Δευκαλίωνα αποτελεί ανάμνηση του καταποντισμού της
Αιγαιίδας, η οποία πράγματι καταποντίστηκε, όταν ανέβηκε η στάθμη των νερών,
αφανίζοντας τον πολιτισμό των κατοίκων της. Εξαιτίας του καταποντισμού, οι
διασωθέντες κάτοικοι έπλασαν το μύθο της σωτηρίας ενός ζεύγους μέσα σε μια
λάρνακα-πλοίο, ισχυρίζεται ο Μ. Καλόπουλος. Οι ενστάσεις ωστόσο είναι πολλές. Α)
Στους αρχαιοελληνικούς μύθους δεν αναφέρεται πουθενά ότι καταβυθίστηκε το
Αιγαίο (ακόμη και η Ατλαντίδα δεν ήταν στο Αιγαίο, για τον Πλάτωνα), δεν υπάρχει
τέτοια ανάμνηση, όσο κι αν υπάρχει ανάμνηση ότι «τότε είναι που χώρισαν τα βουνά
της Θεσσαλίας» (Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Α’, VII, 2). Η ύπαρξη της ανάμνησης για τη
Θεσσαλία σημαίνει ότι θα ‘πρεπε να θυμούνται και την καταπόντιση της Αιγαιίδας
(ένα ακόμη πιο μεγάλο γεγονός). Άλλο η άνοδος της στάθμης της θάλασσας κι άλλο η
νεροποντή. Β) Στο μύθο του Δευκαλίωνα επιζούν κι άλλοι, στο Νώε όχι. Γ) Στο μύθο του
Δευκαλίωνα οι πέτρες μετατρέπονται θαυματουργικά ( ; ) σε άνδρες και γυναίκες,
έπειτα από επιθυμία του Νώε και πραγματοποίηση αυτής της επιθυμίας από το Δία.
Κανονικά, οι υπόλοιποι διασωθέντες θα αρκούσαν από μόνοι τους (μαζί με την
οικογένεια του Δευκαλίωνα) για τη «φυσιολογική» αύξηση του πληθυσμού, και δε θα
χρειαζόταν θαύματα. Δ) Ο Δευκαλίων «μέσα στην κιβωτό θαλασσοδερνόταν εννιά μέρες
και εννιά νύχτες», αλλά για να χαθεί όλος ο κόσμος «εκτός από λίγους που
σκαρφάλωσαν στα κοντινά βουνά» (Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Α’, VII, 2), θα χρειαζόταν
πολύ μεγαλύτερης διάρκειας νεροποντή κι όχι μόνο εννιά μερονύχτων. Ε) Η κιβωτός
του Δευκαλίωνα ακουμπά στον Παρνασσό. Δεν έχουν βρεθεί ίχνη της κιβωτού εκεί, κι
οπωσδήποτε δε θα ήταν μια μικρή βαρκούλα. Αντίθετα, για την κιβωτό του Νώε έχουν
γίνει πολλές έρευνες στο Αραράτ.
Κλείνοντας το ζήτημα του κατακλυσμού παραθέτουμε έναν άλλο μύθο, παράλληλο
με τη διήγηση για τον Νώε (Noah)˙ το μύθο των κατοίκων της Πολυνησίας για τον
κατακλυσμό. «Υπακούοντας στις διαταγές του θεού Kane, ο Nuu (σημ.: !!) έχτισε μια μεγάλη
βάρκα με ένα σπίτι πάνω της. μαζί με τη γυναίκα του και έξι άλλους ανθρώπους,
βγήκαν σώοι από τον κατακλυσμό. Όταν τα νερά του κατακλυσμού υποχώρησαν, το σκάφος
ήταν στην κορυφή του βουνού Maunu Kea στο νησί της Χαβάι. Ο Nuu διατάχτηκε να
εγκαταλείψει την κιβωτό (σημ.: όπως και στη Γένεση, η’, 16), και να κατοικήσει σε μια
σπηλιά την οποία ονόμασε απ’ τη σύζυγό του, Lilli-Noe. Αυτή η σπηλιά υπάρχει ώς σήμερα.
Φεύγοντας απ’ την κιβωτό, ο Nuu πρόσφερε θυσία ζώου και φρούτων στο θεό του.
Κοιτώντας στο φεγγάρι, ο Nuu νόμισε ότι ήταν το πρόσωπο του Kane, και πρόσφερε τη θυσία
του στο φεγγάρι. Αυτό εξόργισε τον Kane (σημ.: !!), και κατέβηκε στη γη να τιμωρήσει τον
Nuu. Το μονοπάτι μέσω του οποίου κατέβηκε ήταν ένα ουράνιο τόξο. Όταν ο Nuu τού
εξήγησε το λάθος του, ο Kane γύρισε πίσω στον ουρανό μέσω του ουράνιου τόξου,
αφήνοντάς το ως σημάδι συγχώρεσης» (Robert T. Boyd, Tells, Tombs and Treasure, Bonanza Books - New York 1969, p. 72).
Τώρα γιατί ο κατακλυσμός αυτός των Πολυνήσιων (οι οποίοι είναι απόγονοι
προϊστορικών Ελλήνων ποντοπόρων, σύμφωνα με τους αρχαιολάτρες!!!) είναι σχεδόν
παρόμοιος με τον βιβλικό, γιατί ο θεός Kane εξοργίζεται με την προσφορά θυσίας σε
ουράνια σώματα (δηλαδή ειδωλολατρία˙ με άλλα λόγια, οι Πολυνήσιοι θυμόντουσαν ότι
η λατρεία κτιστών τμημάτων του σύμπαντος ήταν αρχικά απαγορευμένη, όσο κι αν
αργότερα εξετράπηκαν), αυτό θα μας το πουν οι αρχαιολάτρες σε κάποιο από τα
χιλιάδες βιβλία που γράφουν.
Όσο γι’ αυτούς που λεν πως απλά οι διάφοροι κατακλυσμοί (μεταξύ αυτών κι
ένας κατακλυσμός στην Μεσοποταμία) συνέβησαν κατά την εποχή του λειωσίματος των
πάγων, οπότε όχι μόνο δεν υπήρχε «θεϊκή παρέμβαση», αλλά επιπλέον η Γένεση
προσέδωσε ηθικό περιεχόμενο (αμαρτωλότητα-τιμωρία) σε ένα φυσικό φαινόμενο, η
αλήθεια είναι πως αυτό το «ηθικό περιεχόμενο», δηλαδή η κατανόηση του
«κατακλυσμού» ως τιμωρίας εκ μέρους του θεού/θεών για την αμαρτωλότητα των
ανθρώπων, υπάρχει και στο μύθο του Δευκαλίωνα. Υπάρχουν κι άλλες ριζικές διαφορές
μεταξύ των μύθων των άλλων λαών και της ιστορίας της Γενέσεως:
1) Οι «θεοί» ταυτίζονται με τη φύση και τις φυσικές δυνάμεις, ενώ ο Θεός ποτέ δεν
ταυτίζεται με τη φύση.
2) Η δημιουργία του κόσμου επιτυγχάνεται μέσω σεξουαλικής τεκνοποίησης μεταξύ των
«θεών», ενώ η Δημιουργία στην Π.Δ. δεν έχει να κάνει τίποτα με ερωτικές πράξεις του
Θεού.
3) Το αρχέγονο σκοτάδι στις μυθολογίες έχει όνομα, προσωπικότητα και συχνά είναι
αυτό καθεαυτό ένας «θεός», ενώ στην αφήγηση της Π.Δ. το σκοτάδι είναι, απλά,
σκοτάδι.
4) Η θάλασσα, η άβυσσος, παρομοίως είναι «θεοί» στις μυθολογίες, ενώ στην Γένεση
είναι απλώς στοιχεία της φύσης και τίποτε άλλο.
5) Ο ήλιος, το φεγγάρι και τα άστρα έχουν ονόματα και μαγικές δυνάμεις, ενώ στην
διήγηση της Γενέσεως ο ήλιος δεν είναι παρά μια... λάμπα, δίχως θεϊκές ή μαγικές
ιδιότητες.
6) «Σε κανένα από τους αρχαίους μύθους της δημιουργίας δε βρίσκουμε την αντίληψη
ότι "τα πάντα γεννιούνται από το τίποτε"» (Samuel Henry Hook, Μυθολογία της Μέσης
Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 21). Αντίθετα, στην Π.Δ. ο Θεός δημιουργεί το παν εκ του μη
όντος.
7) Στις μυθολογίες το Shabbatu είναι ημέρα τρόμου, ενώ στην Γένεση το Σάββατο, η έβδομη
ημέρα ήταν ημέρα ευλογίας και ξεκούρασης.
8) Στις μυθολογίες ο άνθρωπος δημιουργείται, για να είναι σκλάβος που θα ταΐζει
τους «θεούς», ενώ στη Γένεση δημιουργείται, για να γίνει καθ’ ομοίωση του Θεού,
δηλαδή Θεός κατά χάρη. «Ανάμεσα στους Σουμεριακούς μύθους και το αντίστοιχο
Βαβυλωνιακό έπος της δημιουργίας υπάρχουν αρκετές διαφορές. Παρ’ όλα αυτά έχουν
ένα κοινό σημείο που είναι ο σκοπός της δημιουργίας [σημ: του ανθρώπου]. Ο άνθρωπος
δηλαδή πλάστηκε για να υπηρετεί τους θεούς, να καλλιεργεί τα χωράφια και έτσι
αυτοί να μην έχουν καμία έγνοια για την τροφή και γενικά την επιβίωσή τους. Στο
σουμεριακό μύθο οι θεοί παραπονιούνται γιατί δε βρίσκουν να φάνε» (Samuel Henry Hook,
Μυθολογία της Μέσης Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 27). Σε ένα άλλο μύθο βλέπουμε ότι δύο
θεοί «ο Λαχάρ και η Ασχνάν άρχισαν να πίνουν κρασί, να μεθάνε και να τσακώνονται,
έτσι που οι θεοί δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν τα αναγκαία. Και για να θεραπεύσουν
το κακό, δημιούργησαν τον άνθρωπο (Samuel Henry Hook, Μυθολογία της Μέσης Ανατολής, εκδ.
Αρίων, σ. 24).
9) Στο σουμεριακό μύθο «ο Ενκί δημιουργεί ένα ανθρώπινο ον αδύνατο στο μυαλό και το
σώμα. Δεν του άρεσε και ζήτησε τη βοήθεια της Νινμάχ για να το διορθώσει. Αυτή όμως
δεν μπόρεσε να κάνει τίποτε και καταράστηκε τον Ενκί γι’ αυτό το άθλιο
κατασκεύασμα» (Samuel Henry Hook, Μυθολογία της Μέσης Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 27-28). Αντίθετα
ο Θεός κρίνει όλη τη δημιουργία του «πολύ καλή» και ευλογεί τον άνθρωπο.
10) Στις μυθολογίες υπάρχουν πάρα πολλοί θεοί με πολύ περίπλοκες και ταραχώδεις
σχέσεις, ενώ στη Γένεση υπάρχει ένας Θεός, σταθερός και παντοδύναμος. Στη
βαβυλωνιακή μυθολογία «η πρωταρχική κατάσταση του σύμπαντος, τότε που δεν υπήρχε
τίποτε άλλο εκτός από τον Απσού, τον ωκεανό των γλυκών νερών και την Τιαμάτ, τον
ωκεανό των αρμυρών νερών. Από την ένωσή τους γεννήθηκαν οι θεοί» (Samuel Henry Hook,
Μυθολογία της Μέσης Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 41). Στη Χαναανιτική μυθολογία «ο Γιάμ-
Μαχάρ έστειλε απεσταλμένους στο συμβούλιο των θεών για να απαιτήσουν να
παραδοθεί σ’ αυτόν ο Βάαλ. Οι θεοί έσκυψαν από φόβο το κεφάλι, ενώ ο Έλ [σημ: οπατέρας του Βάαλ] υποσχέθηκε να κάνει αυτό που του ζητούσαν» (Samuel Henry Hook, Μυθολογία
της Μέσης Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 82). Στους Χετταίους «ο Ανούς, που είναι ο
Ακκαδικός Ανού, ο θεός του ουρανού, έδιωξε τον πατέρα του Αλαχού από το θρόνο και
του πήρε τη θέση, μα κι αυτός με τη σειρά του εκθρονίστηκε από το γιό του
Κουμαρμπίς» (Samuel Henry Hook, Μυθολογία της Μέσης Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 98). Τέλος,
11) στις μυθολογίες των άλλων λαών ο άνθρωπος δημιουργείται από κάποιο τμήμα των
«θεών» ή ενός από αυτούς, π.χ. το αίμα του(ς) αναμεμιγμένο με πηλό. Αντίθετα, στην
Γένεση ο άνθρωπος πλάθεται με πηλό, κατ’ εικόνα του Θεού. «Ο Μαρδούκ δηλώνει την
πρόθεσή του να δημιουργήσει τον άνθρωπο για να υπηρετεί τους θεούς. Με πρόταση του
Εά πάρθηκε η απόφαση να θανατωθεί ο Κινγκού, για να δημιουργηθεί το ανθρώπινο
γένος. Έτσι λοιπόν ο Κινγκού φονεύτηκε και από το αίμα του έπλασαν τον άνθρωπο
στην υπηρεσία των θεών "για να τους ξεκουράζει"» (Samuel Henry Hook, Μυθολογία της Μέσης
Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 44). Με άλλα λόγια είναι η αρχαιοελληνική ορφική διήγηση
αυτή που αντιγράφει τις διηγήσεις της Μεσοποταμίας (αφού απ’ το αίμα του
επαναστάτη Κινγκού και των Τιτάνων πλάθεται ο άνθρωπος) κι όχι η βιβλική διήγηση
της Γένεσης.
Συνεπώς, δεδομένων των τόσων διαφορών και, κυρίως, του γεγονότος ότι στην Γένεση
τα σχετιζόμενα με την δημιουργία είναι απλά, λογικά και δίχως μυθολογικά
στολίδια, και δεχόμενοι ότι η απλούστερη διήγηση προηγείται της πολυπλοκότερης, η
Γένεση, αν και έχει κοινά στοιχεία με τις μυθολογίες περί δημιουργίας των
γειτονικών λαών, είναι πλέον αξιόπιστη από αυτές.
http://www.arhaioplixia.org/arhaioplixia4.html#9
|
http://mankap.blogspot.com/2008/09/cyclones-typhoons.html (Το Τείχος Του Ματιού)
Η αλήθεια είναι αυτή που περνά μέσα από το καμίνι της εξέτασης του χρόνου και
αντέχει.
Verba volant, scripta manent. (Οι λέξεις πετούν, τα γραπτά μένουν. )
|
|
|
| Σελίδες: 1 2 |
|
