MultiLabs.gr  MultiHosting.gr  Webstocks.gr  MultiPolls.gr  MultiRadio.gr  
Το φόρουμ των επιστημών Τελευταία ενέργεια: Ποτέ
Not logged in [Σύνδεση - Εγγραφή]
Go To Bottom

[ Κεντρική σελίδα ] [ Κόκκινο δωμάτιο ] [ Πράσινο δωμάτιο ] [ Μπλε δωμάτιο ] [ Καφέ δωμάτιο ] [ Λευκό δωμάτιο ]

Εκτυπώσιμη Έκδοση | εγγραφή στο θέμα | Προσθήκη στα αγαπημένα  
 Σελίδες:  1  2  3
Συγγραφέας: Θέμα: ΥΛΙΣΜΟΣ
Ektor
καθηγητής
****


Avatar


Μηνύματα: 17.193
Registered: 24-11-2003
Τοποθεσία: Εκτός τόπου αναπαύσεως
Member Is Offline

Διάθεση: Ελεγχόμενη

Εστάλη στις 17-5-2009 στις 08:33 Απάντηση με παράθεση
ΥΛΙΣΜΟΣ



Μεγάλη φιλοσοφική και κοσμοθεωρητική αντίληψη που δέχεται την ύλη ως τη μόνη πραγματικότητα και που με βάση αυτή την τοποθέτηση προσπαθεί να εξηγήσει κάθε άλλο φαινόμενο της φύσης και της ζωής.

Ο όρος "υλισμός" δεν εκφράζει κάποιο συγκεκριμένο φιλοσοφικό σύστημα, αλλά αντίθετα αποτελεί τη βάση και την καρδιά γύρω από την οποία κινούνται φιλοσοφικά ρεύματα που δέχονται την ύλη ως τη μόνη ή την πρωταρχική ουσία της πραγματικότητας (χώρου, χρόνου, ιστορίας). Στο γνωσιοθεωρητικό πεδίο ο υ. σχετίζεται με το ρεαλισμό σύμφωνα με τον οποίο υπάρχουν αντικείμενα πραγματικά και ανεξάρτητα από τη νόηση και τη συνείδησή μας. Τόσο ο υ. ως γενική φιλοσοφική αντίληψη όσο και ο ρεαλισμός ως έκφραση του υ. στο πρόβλημα για την ουσία της γνώσης, αντιπαρατίθενται στην άλλη μεγάλη γενική φιλοσοφική και κοσμοθεωρητική τοποθέτηση, την ιδεοκρατία και τον ιδεαλισμό. Ο ιδεαλισμός πάλι δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο φιλοσοφικό σύστημα, αλλά με τον όρο αυτό προσδιορίζουμε τις κοσμοθεωρητικές εκείνες απόψεις που δέχονται ότι το ον δεν υπάρχει παρά στην ιδέα που δημιουργούμε για την ύπαρξή του, γιατί δεν υπάρχει πραγματικότητα ανεξάρτητη από τη σκέψη, πως στον κόσμο υπάρχουν μόνο νοητικές πραγματικότητες και συνεπώς ό,τι πέφτει στην αντίληψή μας μέσω των αισθήσεών μας δεν είναι παρά έννοιες, παραστάσεις, πνευματικά φαινόμενα, δηλαδή ιδέες.

Ο υ. ή ματεριαλισμός εμφανίστηκε με διάφορες μορφές σ` ολόκληρη την ιστορική του διαδρομή. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι το γεγονός ότι ποτέ δεν έμεινε μια αντίληψη στις τόσες άλλες εκείνων που τον εκπροσωπούσαν, αλλά συνδέθηκε πάντοτε με την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα του καιρού του και δημιούργησε κατά κανόνα επαναστατικά κινήματα, όχι μόνο στον τομέα της πολιτικής, αλλά και της επιστήμης και γενικότερα στη διανόηση.

Ο υ. γεννήθηκε από την ανάγκη του ανθρώπου να εξετάσει, να ερμηνεύσει και να επηρεάσει τα φυσικά φαινόμενα και την κοινωνική πραγματικότητα, με τη λογική του έξω και πέρα από τους κάθε λογής μύθους και ιδέες που επικρατούσαν. Η τάση του ανθρώπου να εξηγήσει και να ερμηνεύσει τα κοινωνικά φαινόμενα με το λογικό του μέσα στα πλαίσια, αστήρικτων ίσως, αλλά πάντως, φυσικών αιτίων, τον έφερε αντιμέτωπο με όλους όσους εφεύρισκαν αυθαίρετες και εξωπραγματικές λύσεις στην αδυναμία τους να πλησιάσουν ένα πρόβλημα. Αλλά ο υ. δε γεννήθηκε μόνο μέσα από τη λογική των οπαδών του. Θεμελιώθηκε πρωταρχικά μέσα σε μια δεδομένη κοινωνική πραγματικότητα, εμφανίστηκε ως αντίθεσή της, την αμφισβήτησε και λίγες φορές δυστυχώς κατόρθωσε να την ανατρέψει. Είναι γνωστό ότι από τη στιγμή που τα κοινωνικά σύνολα οργανώθηκαν σε κοινότητες αρχικά και κοινωνικά αργότερα τέθηκε το θέμα της εξουσίας. Η μορφή της εξουσίας των μεν επί των δε καθορίστηκε και από άλλα αίτια, αλλά προπάντων από τη μορφή που είχαν οι παραγωγικές δυνάμεις από το ένα μέρος και οι σχέσεις, από το άλλο, μεταξύ τους. Η εξουσία, λοιπόν, στο μέτρο που ήταν εξουσία, δεν μπορούσε να ανεχτεί την αμφισβήτησή της και πολύ περισσότερο την αντίθεση κάποιου κοινωνικού μέλους προς αυτήν. Οργάνωσε για το λόγο αυτό την αντίδρασή της κατά των αμφισβητιών και ταυτόχρονα υιοθέτησε ένα σύστημα ιδεών, μια κοσμοθεωρία, που θα τη διευκόλυνε στο έργο της. Σχεδόν ποτέ μέχρι σήμερα δεν εμφανίστηκε εξουσία χωρίς φιλοσοφικό υπόβαθρο και κοσμοθεωρία και ποτέ η υιοθετημένη κοσμοθεωρία αυτή δεν ήταν αντίθετη με τα συμφέροντα της εξουσίας. Ακόμα και όταν προοδευτικά φιλοσοφικά συστήματα ανέτρεψαν την πραγματικότητα και καθιερώθηκαν ως κοσμοθεωρία της εξουσίας, λειτούργησαν κατά τον ίδιο τρόπο κατά των αμφισβητιών και των αντίθετων, με το πρόσχημα ότι η μοναδική αλήθεια βρίσκεται στο φιλοσοφικό σύστημα που επικρατεί.

Κάθε φορά λοιπόν που η κοινωνική κατάσταση σταθεροποιούνταν σ` ένα τέτοιο σχήμα, φωτεινά πνεύματα ισχυρών οικονομικά τάξεων αμφισβητούσαν την ορθότητα της ιδεολογίας που στήριζε ή πάνω στην οποία στηριζόταν η εξουσία, απέκρουαν μέσα από τη λογική εξήγηση της πραγματικότητας την κατάσταση που επικρατούσε και προσπαθούσαν να εξηγήσουν από φυσικά αίτια κάθε πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Έτσι, ενώ ο υ. δεν ήταν ολότελα άγνωστος στην αρχαία Αίγυπτο, Ινδία, Βαβυλωνία και Κίνα, όμως ως ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία γεννήθηκε στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 6ου αι. π.Χ. στις ελληνικές πόλεις της Ιωνίας, καθώς και στις αποικίες. Η χειροτεχνία, η βιοτεχνία και το εμπόριο στις περιοχές αυτές είχαν αναπτυχθεί σημαντικά, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας οικονομικά ισχυρής και ανεξάρτητης τάξης, η οποία φυσικά θέλησε να συμμετάσχει στην άσκηση της εξουσίας, στη λήψη αποφάσεων που την αφορούσαν και στη διεύρυνση των γενικότερων δικαιωμάτων της. Οι πρώτοι υλιστές δεν έθεσαν μόνο τις βάσεις της φιλοσοφίας αλλά και της επιστήμης. Μέσα από μια πρωτόγονη διαλεκτική δίδασκαν έναν απλοϊκό υ. προσπαθώντας να απορρίψουν τους μύθους του θεού ως πρωταρχικής ουσίας και να τους αντικαταστήσουν με φυσικά αίτια, όπως τον αέρα, το νερό, τη φωτιά κλπ. Αντιπροσωπευτικοί υλιστές φιλόσοφοι της εποχής αυτής είναι οι Θαλής, Αναξίμανδρος και Αναξιμένης και αργότερα ο Αναξαγόρας με τον Ηράκλειτο.

Οι μεγάλοι όμως αρχαίοι Έλληνες υλιστές και θεμελιωτές της ατομικής θεωρίας είναι ο Δημόκριτος και ο Επίκουρος. Κορυφαία πνεύματα της εποχής εκείνης, σφράγισαν την επιστημονική και φιλοσοφική σκέψη της αρχαιότητας και μολονότι ελάχιστα αποσπάσματα από τα έργα τους διασώθηκαν, βαθιά είναι η αναγνώριση της συμβολής τους στην παγκόσμια διανόηση. Κατά το Δημόκριτο υπάρχουν δύο πρώτα στοιχεία: τα άτομα και το κενό. Τα άτομα είναι τα αδιαίρετα, αμετάβλητα, αιώνια και "αενάως" κινούμενα σωμάτια ύλης που διαφέρουν μόνο κατά τη μορφή τους, το πάχος τους, τη θέση τους και τη σειρά τους. Τα σώματα είναι συνδυασμοί ατόμων, ο διαχωρισμός των οποίων καταλήγει στην καταστροφή των σωμάτων. Για τον Επίκουρο, από την άλλη μεριά, ύψιστο αγαθό είναι η ίδια η ζωή, η ζωή πάνω στη Γη, γιατί μετά το θάνατο δεν υπάρχει ζωή. Συμπληρώνει τη θεωρία του Δημόκριτου που αποδέχεται βασικά και υποστηρίζει ότι η ψυχή είναι υλική, φτιαγμένη από άτομα λεία, στρογγυλά και πυρωμένα. Μετά το θάνατο φεύγει και εξαφανίζεται, γιατί τα άτομά της σκορπίζονται στον αέρα.

Με βάση την άποψη αυτή, ο Επίκουρος για πρώτη φορά αγωνίζεται να διασκεδάσει τους μεταφυσικούς μύθους του θανάτου: "Το φρικωδέστατον ουν των κακών ο θάνατος ουδέν προς ημάς, επειδή περ όταν μεν ημείς ώμεν, ο θάνατος ου πάρεστιν, όταν δ` ο θάνατος παρή, τόθ` ημείς ουκ εσμέν". Τις αντιλήψεις αυτές του Επίκουρου αποδέχεται και εξυμνεί το έργο του "De rerum natura" ο Ρωμαίος Λουκρήτιος. Από την πρώτη εξάλλου στιγμή της εμφανίσεώς του ο υ. συνδέεται στενά, αν και όχι απαραίτητα, με την αθεΐα, εφόσον αρνείται την ύπαρξη μιας αρχικής πνευματικής οντότητας που να δημιούργησε και να οργάνωσε το Σύμπαν, ενώ το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει κατά κανόνα στις ιδεαλιστικές θεωρίες.

Η εξάπλωση του χριστιανισμού και ο ερχομός του μεσαίωνα είχαν ως αποτέλεσμα την εξασθένηση των υλιστικών φιλοσοφικών ρευμάτων τόσο στην ανατολή, όσο και στη Δύση, την αναστολή της προόδου της επιστήμης και την επικράτηση του ιδεαλισμού και του σχολαστικισμού. Μοναδικό άξιο λόγου υλιστικό φιλοσοφικό ρεύμα του μεσαίωνα είναι ο νομιναλισμός, με βασικούς εκπροσώπους τους Ζαν Ροσελέν, Ντανς Σκοτ και Γκιγιόμ ντ` Οκάμ. Αργότερα, όταν η αποσύνθεση της φεουδαρχικής κοινωνίας έχει προχωρήσει, όταν το εμπόριο έχει δημιουργήσει μια ισχυρή αστική τάξη ικανή να διεκδικήσει δικαιώματα, όταν δόγματα της εκκλησίας καταρρέουν κάτω από την αμείλικτη έρευνα μεγάλων αλλά και γενναίων πνευμάτων, όπως του Γαλιλαίου, του Κοπέρνικου, του Κέπλερ κ.ά., όταν η ανακάλυψη των "Νέων Χωρών" διευρύνει τα όρια της ανθρώπινης γνώσης, επαναθέτει τα προβλήματα και μεταβάλλει την κοινωνική πραγματικότητα, τότε οι μεγάλοι Έλληνες υλιστές ξανάρχονται στην επιφάνεια και ο αναπτυσσόμενος υ. γίνεται η κοσμοθεωρία της αστικής τάξης, που θα καταργήσει το μυστικισμό και μαζί του τη φεουδαρχία. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο υ. εξελίσσεται ιδιαίτερα μετά τις αστικές επαναστάσεις στην Αγγλία το 17ο αι., στη Γαλλία πριν το 1789 και στη Γερμανία γύρω στο 1848. Στην Αγγλία ο Λοκ δέχεται τη μηχανιστική ερμηνεία των ψυχικών φαινομένων, αφού η φυσική έχει αποδείξει ότι και στο φυσικό κόσμο υπάρχει μια μόνο αιτιότητα, η μηχανική. Ο γιατρός Ντέιβιντ Χάρτλεϊ προσπαθεί να βρει τη σχέση ανάμεσα στις ψυχικές και τις φυσιολογικές λειτουργίες και το ίδιο επιχειρεί και αργότερα ο μαθητής του Τζόζεφ Πρίστλεϊ. Μεγάλη προσφορά στις υλιστικές θεωρίες, ας σημειωθεί, πως πρόσφεραν έργα του Φράνσις Μπέικον και του Χομπς.

Στη Γαλλία ο Ντεκάρτ (Καρτέσιος) αναπτύσσει το μηχανιστικό υ., ο Γκασεντί επηρεασμένος από τον Επίκουρο ξαναπαρουσιάζει τη θεωρία της ατομικής σύστασης της ύλης, ο γιατρός Λαμετρί δηλώνει πως και ο άνθρωπος είναι μηχανή, ο Κοντιγιάκ ξεκινώντας από υλιστική βάση προσφέρει στην ψυχολογία αξιόλογες μελέτες, ενώ ο Ελβέτιος καθιερώνει μια εγωιστική ηθική. Την πιο ολοκληρωμένη ωστόσο εικόνα των ριζοσπαστικών θεωριών της εποχής την έδωσε ο Χόλμπαχ, ο οποίος καταπολεμά απερίφραστα την πίστη στο Θεό και στην αθανασία της ψυχής και προσφέρει τεράστια υπηρεσία στην υλιστική φιλοσοφία μετά το Δημόκριτο.

Τέλος αξιοσημείωτη είναι και η συμβολή του Ντιντερό μέσα από τη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια, όπως και του μεγάλου Ολλανδού φιλοσόφου Σπινόζα, ο οποίος υποστήριξε πως αιτία της ύπαρξης του κόσμου είναι ο ίδιος (αυτοαιτία - causa sui). Βέβαια όλες οι υλιστικές θεωρίες, άλλες λίγο και άλλες πολύ, καταντούν να είναι μεταφυσικές, επειδή βασίζονται σε γενικεύσεις περισσότερο παρά σε αποδεδειγμένα επιστημονικά συμπεράσματα. Βλέπουν τη μεταβολή στη φύση καθαρά ως ποσοτική και δίνουν ιδεαλιστική ερμηνεία στα κοινωνικά φαινόμενα, τα οποία άλλωστε δεν τους απασχολούν και πολύ. Τη γερμανική υλιστική κίνηση επηρεάζουν αποφασιστικά η εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου, ο Γενοβέζος ζωολόγος Βογκτ, που δίδασκε ότι η νόηση είναι έκκριση του εγκεφάλου, ο φυσιολογικός υλισμός του Ολλανδού φιλοσόφου Μόλεσοτ, και ο γιατρός Λούντβιχ Μπίχνερ με το περίφημο βιβλίο του "Δύναμη και Ύλη" (1855). Εξαιρετική απήχηση είχαν οι εργασίες του φυσιοδίφη Ερνστ Χέκελ που υπερβάλλοντας θέλησε να κάνει κοσμοθεωρία το δαρβινισμό και του χημικού Βίλχελμ Όστβαλντ, που δίδαξε τον ενεργειακό υλισμό, δηλαδή ότι εκείνο που ονομάζουμε ύλη είναι στο βάθος ενέργεια.

Επιφανής υλιστής φιλόσοφος, υπήρξε και ο Γερμανός Λούντβιχ Φόιερμπαχ, που τάχτηκε κατά του ιδεαλισμού του Χέγκελ, κήρυξε την αθεΐα και θεμελίωσε τον "ανθρωπολογικό", όπως ονομάστηκε, υλισμό, μια θεωρία δηλαδή που βασίζεται πάνω στον "άνθρωπο γενικά", ως ον βιολογικό χωρίς να εξετάζει τις κοινωνικές πάνω του επιρροές και επιδράσεις. Σημαντική προσφορά τέλος στο φιλοσοφικό υ., όπως και στην επιστήμη, πρόσφεραν οι Ρώσοι σοφοί Λομονόσοφ και Ράντιστσεφ το 18ο αι. και οι Μπιελίνσκι, Χέρτζεν, Τσερνισέφσκι και Ντομπρολιούμποφ κατά το 19ο αι.

Στο σημείο αυτό τελειώνει η δεύτερη μεγάλη ιστορική περίοδος του υ. Το τέλος του 19ου αι. και ο 20ός αι. θα αναδείξουν την υλιστική φιλοσοφία ως κυρίαρχη κοσμοθεωρία και θα εξασθενίσουν σημαντικά τα ιδεαλιστικά ρεύματα και κυρίως τον εθνικοσοσιαλισμό και τον υπαρξισμό. Είναι η εποχή κατά την οποία σημειώνεται τεράστια πρόοδος στη φυσική, στη χημεία, στη βιολογία, στην αστρονομία κτλ. με αποτέλεσμα να επανέλθουν στην επιφάνεια οι ξεχασμένες απλοϊκές στην έκφρασή τους απόψεις του Δημόκριτου, του Επίκουρου και του Λουκρήτιου. Η βιομηχανική από την άλλη μεριά επανάσταση δημιουργεί μια καινούρια τάξη, που με τη σειρά της αμφισβητεί το δικαίωμα της αστικής τάξης να αποφασίζει για την τύχη της. Όπως το δουλοκτητικό σύστημα της αρχαιότητας έδωσε τη θέση του στο φεουδαρχικό σύστημα παραγωγής, έτσι και αυτό με τη σειρά του υποχώρησε μπροστά στο κεφαλαιοκρατικό, που καθιερώθηκε από την αστική τάξη. Αυτό όμως δεν ευνοούσε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης που διαμορφώθηκε και η εκμετάλλευση της οποίας χάρη των αρχών της φιλελεύθερης οικονομίας είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις. Είναι η εποχή κατά την οποία ο υ. ως κοσμοθεωρία, βασισμένος πάνω στη διαλεκτική μέθοδο του Χέγκελ, δε θα καθιερωθεί μόνο ως φιλοσοφικό και κοινωνικό σύστημα που ευνοεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, αλλά ανοιχτά και απερίφραστα θα γίνει η θεωρία, κάτω από τη σημαία της οποίας το προλεταριάτο θα αγωνιστεί για τα δικαιώματά του. Μετά το γαλλικό "πείραμα" του 1871, η πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση του 1917 στη Ρωσία έφερε την εργατική τάξη στην εξουσία, η οποία όμως με τον τρόπο αυτό ξέφτισε ως επιστημονική αντίληψη έρευνας και ερμηνείας της ζωής και της φύσης και κατάντησε απλώς μια επίσημη κρατική ιδεολογία όπως τόσες άλλες σ` όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, σήμερα και σ` όλες τις εποχές. Θεμελιωτές του διαλεκτικού υ. (στη φιλοσοφία) και του ιστορικού υλισμού (στην κοινωνιολογία) υπήρξαν ο Γερμανός φιλόσοφος Καρλ Μαρξ και ο επίσης Γερμανός στοχαστής Φρίντριχ Έγκελς αρχικά, και αργότερα ο Ρώσος επαναστάτης Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν, ο Ιωσήφ Στάλιν, ο Κινέζος ηγέτης Μάο Τσε Τουνγκ κ.ά.

Ο διαλεκτικός υ. δεν αντιτίθεται μόνο στον ιδεαλισμό, αλλά και στο μηχανιστικό υ. που επεκτείνει τους νόμους που διέπουν την απλή μηχανική κίνηση σ` όλα τα φυσικά και πνευματικά φαινόμενα. Για το διαλεκτικό υ. ο κόσμος είναι υλικός στο σύνολό του και επομένως ό,τι υπάρχει και ό,τι γίνεται στον κόσμο είναι μορφές της ύλης. Η πραγματικότητα υπάρχει ανεξάρτητα από τις αισθήσεις μας και τη συνείδησή μας, η οποία περιορίζεται απλώς στο να διαμορφώνει την εικόνα, το αντίγραφό της. Ουσία της ύλης θεωρείται η κίνηση μέσα στο χώρο και στο χρόνο. Ως φιλοσοφία της κοινωνίας από την άλλη μεριά ο ιστορικός υ. υποστηρίζει ότι η γένεση των ιδεών είναι προϊόν των οικονομικών αναγκών και των παραγωγικών σχέσεων, δεν απορρίπτει όμως το ρόλο που παίζουν ο ιδέες όπως ο οικονομικός υλισμός και έτσι έννοιες όπως π.χ. η ελευθερία δεν έχουν τίποτε το μεταφυσικό, αλλά δεν είναι παρά η κατάσταση που διαμορφώνεται μέσα σε καθεστώς οικονομικής εξίσωσης, όταν υπάρχει κοινοκτημοσύνη, των παραγωγικών μέσων (άλλοι μαρξιστές φιλόσοφοι, χωρίς να αρνούνται την οικονομική αυτή βάση που καθορίζει την ελευθερία, δέχονται και άλλες μορφές εκφράσεώς της). Ο διαλεκτικός υ. κατά το Μαρξ δεν αποβλέπει μόνο στο να ερμηνεύσει διαφορετικά τον κόσμο, αλλά θέλει και να τον αλλάξει. Ως βασικές του αρχές θεωρεί ότι ο κόσμος είναι υλικός και ότι εξελίσσεται σύμφωνα με τους νόμους της κίνησης της ύλης παίρνοντας διάφορες μορφές κατά την εξέλιξή του. Η νόηση είναι προϊόν της ύλης, δημιούργημα του εγκεφάλου που έχει εξελιχθεί σε ανώτερο βαθμό τελειότητας. Η ύλη είναι προγενέστερη από τη συνείδηση, η οποία παρόλα αυτά μπορεί να γνωρίσει τους νόμους του υλικού κόσμου που είναι αντικειμενικοί, να τους επηρεάσει, αλλά όχι και να τους αλλάξει (ντετερμινισμός).

Κατά τον ιστορικό υ. άλλωστε καμία κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να παράγει υλικά αγαθά. Η πρόοδος της κοινωνίας εξαρτάται από τη βελτίωση των εργαλείων, καθώς και από την ανάπτυξη της υλικής παραγωγής και αυτό είναι η ιστορία της κοινωνίας που δεν έχει τίποτε να κάνει με τη δράση και την αυθαίρετη θέληση ξεχωριστών ατόμων. Ο διαλεκτικός και ιστορικός υ. πρόσφερε τεράστια πρόοδο στην παγκόσμια διανόηση και επιστήμη, μολονότι ως ιδεολογία υπόκειται και αυτός στους νόμους που ο ίδιος ανακάλυψε.

(το γάργαρο νερό: ζωντανήπαιδεία)

υ.γ.: Radmilaκι αν θυμάμαι μου είχες πει ότι έχεις κάνει μελέτες και εργασίες πολλές πάνω στον "υλισμό", πές κουκλάκι μου κάτι...επι πλέον...;)




Οι βουλευτές και οι άγγελοι δεν έχουν φύλο!
Η ελευθερία του λόγου και του κώλου έχουν γίνει ένα και το αυτό!!
Βάλε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου…..είναι τόσο ωραίο να είσαι χαρούμενος!!!
'Aβυσσος η ψυχή του διαδικτύου!!!!
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Radmila
καθηγητής
****




Μηνύματα: 7.472
Registered: 9-8-2005
Member Is Offline

Διάθεση: No Mood

Εστάλη στις 17-5-2009 στις 15:34 Απάντηση με παράθεση


χε χε, καλό θέμα αυτό αλλά θέλει λίγο προετοιμασία.

Θα γράψω μερικά πράγματα και θα αντιγράψω και από άλλο φόρουμ ορισμένα κομμάτια που έχω γράψει




Ubi dubium ibi libertas
Veritas odium parit

Για όλα τα αδικοχαμένα αγγελούδια ....
«εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού...»

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη...
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Ektor
καθηγητής
****


Avatar


Μηνύματα: 17.193
Registered: 24-11-2003
Τοποθεσία: Εκτός τόπου αναπαύσεως
Member Is Offline

Διάθεση: Ελεγχόμενη

Εστάλη στις 17-5-2009 στις 17:16 Απάντηση με παράθεση


mats μουτς...;)



Οι βουλευτές και οι άγγελοι δεν έχουν φύλο!
Η ελευθερία του λόγου και του κώλου έχουν γίνει ένα και το αυτό!!
Βάλε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου…..είναι τόσο ωραίο να είσαι χαρούμενος!!!
'Aβυσσος η ψυχή του διαδικτύου!!!!
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Radmila
καθηγητής
****




Μηνύματα: 7.472
Registered: 9-8-2005
Member Is Offline

Διάθεση: No Mood

Εστάλη στις 17-5-2009 στις 17:26 Απάντηση με παράθεση


Παράθεση:

Μεγάλη φιλοσοφική και κοσμοθεωρητική αντίληψη που δέχεται την ύλη ως τη μόνη πραγματικότητα και που με βάση αυτή την
τοποθέτηση προσπαθεί να εξηγήσει κάθε άλλο φαινόμενο της φύσης και της ζωής.


Το τι είναι ύλη όμως ακόμα δεν το έχει προσδιορίσει ο άνθρωπος. Εμπειρικά έχει κατανοήσει την έννοια
και μπορούμε όλοι μας να δείξουμε υλικά αντικείμενα όμως η ύλη, όπως και η ενέργεια χώρος χρόνος,
παραμένει μια πεποίθηση που ίπταται ως υπονοούμενο αλλά δεν μπορεί να οριστεί.

Με άλλα λόγια, τα θεμέλια που πάνω τους δομούνται οι φυσικές επιστήμες είναι απροσδιόριστα.

Ένα άλλο πράγμα που πρέπει να ξέρουμε είναι ότι οι δυνατότητες των ανθρώπινων αισθήσεων δεν
είναι αρκετές για να αντιληφθούν το σύμπαν. Εξαιτίας αυτής της αδυναμίας των αισθήσεων δεν αντιλαμβανόμαστε
το σύμπαν όπως πραγματικά είναι αλλά μια απεικόνισή του σε ένα καθρέφτη.
Όπως ένας καπετάνιος που βγάζει πορεία. Δεν μπορεί να χαράξει γραμμές πάνω στην θάλασσα, κάνει τις
γραμμές του πάνω σε ένα δύο διαστάσεων χάρτη ο οποίος απεικονίζει το τριών διαστάσεων χώρο.
Φυσικά ο χάρτης δείχνει την ακτογραμμή αλλά δεν μπορεί να σου δείξει τις όμορφες παραλίες
ή τα τροπικά δάση που υπάρχουν πέρα από τις ακτογραμμές.

Κάπως έτσι γίνεται και με τις αισθήσεις μας, βλέπουμε καθρεφτίσματα, σκιές της πραγματικότητας
και όχι την ίδια την πραγματικότητα.
Είναι σαν να δω σε ένα τοίχο την σκιά σου, μπορώ ποτέ να καταλάβω την ουσία του τι και ποιος
είναι ο Εκτωρ; Τι έχει στο μυαλό του τι έχει στην καρδιά του αν αγαπάει αν πεινάει; όχι βέβαια, μόνο εικασίες.

Το σίγουρο πάντως είναι πως οι απόψεις που έχουν οι άνθρωποι για αυτές τις έννοιες (ύλη ενέργεια χώρος κλπ)
καθορίζουν επηρεάζουν και τις φιλοσοφικές κοινωνικές απόψεις τους.

Έτσι λοιπόν, κάποτε οι Ίωνες φιλόσοφοι τόλμησαν να που πως το σύμπαν υπακούει σε κάποιους φυσικούς
νόμους και δεν καθορίζεται από θεούς. Αυτή ήταν και μια επανάσταση μεγατόνων στα θεμέλια των τότε
κοινωνιών.
Ο θρόνος των βασιλιάδων άρχισε να τρίζει, κάποιοι αμφισβητούσαν ότι οι βασιλείς είναι τέκνα θεών.
Αυτό μέχρι τότε ήταν ένα θέμα ταμπού.

Συνεχίζεται




Ubi dubium ibi libertas
Veritas odium parit

Για όλα τα αδικοχαμένα αγγελούδια ....
«εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού...»

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη...
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Radmila
καθηγητής
****




Μηνύματα: 7.472
Registered: 9-8-2005
Member Is Offline

Διάθεση: No Mood

Εστάλη στις 18-5-2009 στις 12:43 Απάντηση με παράθεση


Ένα άλλο πράγμα που θα πρέπει να κατανοήσουμε πριν μπούμε
σε φιλοσοφικές αναζητήσεις και σκέψεις και έρευνες είναι
να μάθουμε πως λειτουργεί ο άνθρωπος και η νόησή του.

Είπαμε παρα πάνω πως δεν βλέπουμε την πραγματικότητα αλλά
το καθρέπτισμά της, την σκιά της. Το ότι βλέπουμε με τον
ίδιο τρόπο τα αντικείμενο (π.χ. το ίδιο λουλούδι) οφείλετε
στο ότι ο εγκέφαλός μας είναι κατασκευασμένος με τον ίδιο
τρόπο, με το ίδιο dna. Δηλαδή το τριαντάφυλλο που βλέπουμε,
η εικόνα του κατασκευάζεται μέσα στον εγκέφαλό μας και όχι
εκεί έξω.

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα.
Υπάρχουν ερεθίσματα ήχου (π.χ μουσική), όργανο που έχει
ειδικευθεί να τους συλλαμβάνει (το αυτί), νευρικό δίκτυο που
μεταφέρει το ερέθισμα σε συγκεκριμένο μέρος του εγκεφάλου
(ας το πούμε Η απ το ήχος) όπου εκεί γίνεται η επεξεργασία
του σήματος. Αντίστοιχα υπάρχουν οπτικά ερεθίσματα
(π.χ. τα χρώματα), ο οφθαλμός που τα συλλαμβάνει, το νευρικό
σύστημα που τα μεταφέρει και το αντίστοιχο μέρος του εγκεφάλου
(ας το πούμε Ο απ το οραση) που τα επεξεργάζεται.

Για να μην το κουράζουμε, υπάρχουν 5 αισθήσεις, οι παραπάνω 2
και η αφή, όσφρηση, γεύση ... Κάθε μια έχει το δικό της όργανο
που συλλαμβάνει το αντίστοιχο ερέθισμα (μπορεί να υπάρχουν και
ερεθίσματα που τα αγνοούμε επειδή δεν έχουμε το κατάλληλο όργανο
να τα συλλάβει) και την δική της περιοχή στον εγκέφαλο που
επεξεργάζεται αυτά τα ερεθίσματα.

Αν τώρα με κάποιο τρόπο αντιστρέψουμε τις νευρικές απολήξεις
και στείλουμε το οπτικό ερέθισμα στο Η μέρος του εγκεφάλου
(εκεί που γίνεται η επεξεργασία του ήχου) και τα ηχητικό ερεθίσματα
στο Ο μέρος του εγκεφάλου (εκεί που γίνεται η επεξεργασία της εικόνας)
τότε θα βλέπουμε την μουσική και θα ακούμε τα χρώματα

Αυτό δεν είναι θεωρία αλλά εργαστηριακά αποδεδειγμένο.
Πως θα μπορούσε κάποιος να αντιστρέψει τις νευρικές απολήξεις ;
Με την χρήση διάφορων ψυχοφαρμάκων (π.χ. lsd) αυτό που πετυχαίνουμε
είναι κυρίως να αντιστρέψουμε το νευρικό σύστημα και να "μπερδέψουμε"
τις αισθήσεις με τον εγκέφαλο. Για αυτό οι χρήστες ψυχεδελικών φαρμάκων
θέλουν να βρίσκονται σε σκοτεινούς χώρους με πολύ δυνατή μουσική
διότι έτσι πετυχαίνουν «καλύτερες» παραισθήσεις.
Βλέπουν την μουσική και ακούνε τα χρώματα, ίσως και να τα πιάνουν
ή να τα γεύονται ανάλογα με το φάρμακο.

Πρέπει όμως να κατανοήσουμε πως αυτά που αντιλαμβανόμαστε με τις
αισθήσεις μας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ έτσι ακριβώς. Ο Αινστάιν είχε πει πως το σύμπαν
ανήκει στις εξισώσεις επειδή το μυαλό μας, η νόησή μας, αντικαθιστά τις
αισθήσεις και με την βοήθεια οργάνων προσπαθεί να καταλάβει το σύμπαν.
Αν δούμε τον ήλιο με ένα μαύρο καθρέπτη ο ήλιος θα είναι σαν μια μικρή σφαίρα,
αν τον δούμε με γυμνό μάτι την ώρα που δύει τον βλέπουμε αλλιώς, αν τον δούμε
με ραδιοκύματα θα τον δούμε πάλι διαφορετικό με διαφορετικό μέγεθος.
Το πόσος πραγματικά είναι ο ήλιος σε χρώμα και μέγεθος ΠΟΙΟΣ θα μας το πει;
η παρατήρηση με γυμνό μάτι ή ο σκούρος καθρέπτης; ή τα ραδιοκύματα;

Κάπως έτσι παρατηρεί κάποιος και την κοινωνία ή την φύση και φιλοσοφεί λέγοντας
"αυτό είναι έτσι". Εμ δεν είναι. Να φέρω και άλλο ένα παράδειγμα.

Κάποτε στην Αφρική, βοηθούσαν μια φυλή να επιβιώσει. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις
προσπαθούσαν να διδάξουν τους αφρικανούς απλές αρχές υγιεινής.
Πως πρέπει στον καταυλισμό να έχουν τουαλέτες, να πλένονται να τρώνε έτσι.
Κάποια στιγμή ο υπεύθυνος της οργάνωσης σκέφτηκε να τους δείξει σε κινηματογράφο
ντοκιμαντερ που θα έδειχναν αυτά τα πράγματα για να γίνει πιο εύκολη η κατανόησή τους.
Όταν έστησε το πανί το βράδυ και έδειχνε τις εικόνες παρατήρησε πως οι θεατές
ΔΕΝ μπορούσαν να παρακολουθήσουν. Έβλεπαν ανακατεμένα χρώματα αλλά δεν έβλεπαν
τα είδωλα τους ανθρώπους πάνω στο πανί. Αργότερα διαπίστωσαν πως δεν μπορούσαν
να αντιληφθούν ούτε μια φωτογραφία.
Φυσικά ΟΧΙ επειδή ήταν "καθυστερημένοι" αλλά επειδή ο εγκέφαλός τους δεν είχε
εκπαιδευτεί στο να δέχετε τέτοια οπτικά ερεθίσματα.
Με άλλα λόγια, και μεις όταν πάμε σπίτι μας και ανοίγουμε με το τηλεκοντρολ
την tv Και βλέπουμε εικόνες που τις καταλαβαίνουμε είναι κάτι στο οποίο
εκπαιδευτήκαμε και προσαρμοστήκαμε.


Αυτά όλα τα λέω σαν πρόλογο για να έχουμε κατά νου τα ακόλουθα όταν αρχίσουμε να
μιλάμε για φιλοσοφία υλισμό κλπ.
1. Οι αισθήσεις μας είναι πεπερασμένες και ανίκανες να κατανοήσουν το σύμπαν
2. Τα περισσότερα πράγματα που κάνουμε στην καθημερινότητά μας έχουμε "εκπαιδευτεί"
για να τα κάνουμε έτσι και όχι αλλιώς και θεωρούμε δογματικά πως αυτός είναι
ο ορθός και μοναδικός τρόπος για να γίνονται σωστά ενώ πρέπει να παραδεχθούμε
πως υπάρχουν και άλλα κανάλια επικοινωνίας και αναζήτησης της πραγματικότητας στα
οποία απλά δεν εκπαιδευτήκαμε (δεν έτυχε που λένε).


Συνεχίζεται




Ubi dubium ibi libertas
Veritas odium parit

Για όλα τα αδικοχαμένα αγγελούδια ....
«εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού...»

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη...
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Radmila
καθηγητής
****




Μηνύματα: 7.472
Registered: 9-8-2005
Member Is Offline

Διάθεση: No Mood

Εστάλη στις 19-5-2009 στις 18:41 Απάντηση με παράθεση


Παράθεση:

2. Τα περισσότερα πράγματα που κάνουμε στην καθημερινότητά μας έχουμε "εκπαιδευτεί"
για να τα κάνουμε έτσι και όχι αλλιώς και θεωρούμε δογματικά πως αυτός είναι
ο ορθός και μοναδικός τρόπος για να γίνονται σωστά ενώ πρέπει να παραδεχθούμε
πως υπάρχουν και άλλα κανάλια επικοινωνίας και αναζήτησης της πραγματικότητας στα
οποία απλά δεν εκπαιδευτήκαμε (δεν έτυχε που λένε).


Σχετικά με το παραπάνω μια ακόμα αναφορά.
Πολλές φορές ο δογματισμό, τα κοινωνικά δογματικά στεγανά μας τυφλώνουν.
Μας καθιστούν εμάς τους ανθρώπους ανίκανους να συλλογιστούμε απλά πράγματα.

Από μικροί μαθαίνουμε, εκπαιδευόμαστε πάνω σε κάποιες αξίες.
Σήμερα ας πούμε, μια απ τις σπουδαιότερες αξίες είναι το επιτόκιο, η οικονομική απόδοση μιας
επένδυσης, η ταχύτητα και ο όγκος. Να φάμε γρήγορα για να προλάβουμε να να πάμε γρήγορα στο
τάδε μέρος για να επιδιώξουμε μεγαλύτερο κέρδος στο συντομότερο χρόνο κλπ.
Ένα παιδάκι που αρχίζει απ τα πέντε του να δέχεται τέτοια μηνύματα είναι δύσκολο όταν φτάσει
στα 20 ή στα 25 να πιστέψει πως δεν συγκρίνονται τα πάντα με χρήμα αλλά υπάρχουν και άλλες αξίες
και όταν φτάσει στα 40 ή στα 50, όπως οι περισσότεροι, βλέπουν την ζωή τους να έχει περάσει χωρίς
νόημα και ουσία και δεν μπορούν να καταλάβουν το γιατί διότι δεν νομίζω πως το υψηλότερο επιτόκιο
ή η μεγάλη απόδοση σε μια επένδυση χαρίζει καλύτερης ποιότητας ζωή όταν για να τα πετύχουμε
αυτά πρέπει να τρώμε 360 μέρες το χρόνο τζανκ φουντ! ε;
Με τον ίδιο τρόπο μαθαίνουμε ότι η ύλη είναι ότι πιάνουμε, και ως ακλόνητη αλήθεια πως το μήκος
των αντικειμένων παραμένει πάντα το ίδιο, ο χρόνος κυλάει πάντα με τον ίδιο ρυθμό. Αυτά τα
θεωρούμε αδιαμφισβήτητα.
Όμως η επιστήμη (η θεωρία της σχετικότητας) μας έχει αποδείξει εργαστηριακά πως δεν ισχύουν αυτά.
Ο χρόνος είναι μια τέταρτη διάσταση και δεν κυλάει πάντα το ίδιο αλλά επιμηκύνεται όταν
ο παρατηρητής που τον μετράει κινείται μέσα σε ένα ταχύτατο τραίνο, το δε μήκος του τραίνου
συστέλλεται. Το μήκος του τραίνου ΑΛΛΑΖΕΙ όπως αλλάζει και η ΜΑΖΑ του.
Αυτά είναι ιδέες που δεν τις χωράει το μυαλό του ανθρώπου σήμερα επειδή είναι εκπαιδευμένο αλλιώς.
Με τον ίδιο τρόπο κάποτε δεν μπορούσαν να δεχθούν ή να κατανοήσουν πως είναι δυνατόν η γη
να είναι στρογγυλή και γιατί οι άνθρωποι που ζούσαν στο νότιο ημισφαίριο δεν έπεφταν στο κενό.
Ο δογματισμός, η ευρέως διαδεδομένη και δογματικά δομημένη κοινωνική πεποίθηση της επίπεδης γης,
δεν μας επέτρεπε να δούμε απλά πράγματα όπως την σφαιρικότητα του ήλιου και σελήνης, μια απλή
παρατήρηση από ψηλά, το κατάρτι του πλοίου που έρχεται προς εμάς ή φεύγει.

Ένα άλλο παράδειγμα ομαδικής τύφλωσης εξαιτίας δογματικά δομημένων κοινωνικών αντιλήψεων.
Κάποτε (δηλαδή τι κάποτε; μέχρι και πριν 100 χρόνια περίπου) οι άνθρωποι, ακόμα και οι καθηγητές πανεπιστημίων,
πίστευαν πως κανένα αντικείμενο που είναι βαρύτερο του αέρα δεν μπορεί να πετάξει. Μπορούν να πετάξουν,
μας έλεγαν, ΜΟΝΟ εκείνα τα αντικείμενα που είναι ελαφρότερα όπως για παράδειγμα ένα αερόστατο.
Ερώτηση: Κανείς τους δεν είχε παρατηρήσει πως τα πουλιά είναι βαρύτερα του αέρα κι όμως μπορούν και πετούν ?
Και όμως, ΚΑΝΕΙΣ. Αυτή την απλή παρατήρηση, ένα σπουργίτι που πετάει από κλαδί σε κλαδί δεν την πρόσεξε κανείς.
Ή δεν είχε κανείς το θάρρος να ρωτήσει και να ανατρέψει αυτήν την πεποίθηση καθηγητών πανεπιστημίου.
Ομαδική τύφλωση (ή ομαδική δειλία θα λέγαμε) για πολλούς αιώνες. *

Κάπως έτσι και σήμερα, ας λάβουμε υπόψη μας πως ζούμε σε παρόμοια κοινωνικά δογματικά στεγανά που δεν
επιτρέπουν στην σκέψη μας να απελευθερωθεί να δει πράγματα που είναι ακριβώς δίπλα μας αλλά δεν
τα βλέπουμε.
Βλέπουμε μόνο ότι εκπαιδευτήκαμε να βλέπουμε και να δεχόμαστε. Όμως υπάρχουν και άλλα κανάλια
επικοινωνίας γνώσης και δημιουργίας που ευτυχώς τα βλέπουν κάποιοι πρωτοπόροι και μας ανοίγουν
τα μάτια και σε μας, π.χ. ο Ηράκλειτος, ο Επίκουρος, ο Αρχιμήδης, ο Νεύτωνας, ο Άινστάιν...
Και για να μην το περιορίσουμε μόνο στις περιπτώσεις επιστημόνων και φιλοσόφων, υπάρχει μια
σειρά από λαμπρούς καλλιτέχνες, ηθοποιοί, ποιητές, μουσικοί ζωγράφοι κλπ που μας "έδειξαν" νέους δρόμους,
νέα κανάλια σκέψης επικοινωνίας δημιουργίας.

Ας ανοίξουμε το μυαλό μας επιτέλους.


υγ
* Για αυτό πάντα λέω πως ΔΕΝ υπάρχουν χαζές ερωτήσεις. (Βέβαια όλοι ξέρουμε πως οι άνθρωποι έχουν μάθει
να φοβούνται να ρωτήσουν μήπως τους πουν ηλίθιους και όταν ρωτάνε πάντα κοιτάνε με άγχος την
αντίδραση του ερωτηθέντος...μεγάλο κόμπλεξ αυτό και εμπόδιο στην φιλοσοφία)


υγ2
Αυτά όλα σαν πρόλογο για να μπούμε σε μια φιλοσοφική αναζήτηση περί υλισμού, πάνω σε ένα αντιδογματικό βάθρο
όσο αντιδογματικό μπορεί να γίνει μέσα από μια φορουμοκουβέντα

Συνεχίζεται




Ubi dubium ibi libertas
Veritas odium parit

Για όλα τα αδικοχαμένα αγγελούδια ....
«εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού...»

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη...
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Radmila
καθηγητής
****




Μηνύματα: 7.472
Registered: 9-8-2005
Member Is Offline

Διάθεση: No Mood

Εστάλη στις 20-5-2009 στις 08:05 Απάντηση με παράθεση


Στη συνέχεια θα επιχειρήσω μια ιστορική αναδρομή και θα προσπαθήσω να το κάνω αυτό
με όσο πιο σύντομο επιγραμματικό και εύστοχο τρόπο μπορώ.


Οι φιλοσοφικές θεωρίες δεν είναι ανεξάρτητες από τις κοινωνικές συνθήκες της κάθε εποχής.
Όπως η ποίηση είναι εικόνες με λόγια έτσι και η φιλοσοφία είναι πολιτική μεταφρασμένη σε
έννοιες και συλλογισμούς. Ολόκληρη η δυναμική οι αντιθέσεις και η κοινωνική πάλη του
αρχαίου κόσμου αποτυπώθηκε στα διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα εκείνης της εποχής. Πρέπει
όμως ποτέ να μην ξεχνάμε πως ο αρχαίος κόσμος έφτασε σε μας θρυμματισμένος με ένα πολύ
μεγάλο μέρος από αξιόλογα γραπτά μνημεία για πάντα χαμένα. Η κληρονομιά παραδόθηκε σε μας
ακρωτηριασμένη και παραμορφωμένη. Ένα μυστικιστικό θεοκρατικό κλίμα που κυριάρχησε στον
ύστερο ελληνιστικό ρωμαϊκό κόσμο και στην βυζαντινή περίοδο καθόρισε την μονόπλευρη επιλογή
του θησαυρού που θα επιζούσε.

Πρώτοι οι Ίωνες φιλόσοφοι είπαν ότι τον κόσμο την φύση το σύμπαν δεν τα έφτιαξε κανένας
θεός ή άνθρωπος αλλά «αλλ'ην αιεί και εστίν και εσταί» . Η ανακάλυψη αυτής της
αλήθειας και το θάρρος να ανακοινωθεί, η εμπιστοσύνη στο λογικό, η πίστη ότι οι άνθρωποι
μπορούν να εξηγήσουν να ερμηνεύσουν και να δαμάσουν τις φυσικές δυνάμεις και να ασφαλίσουν
την ευτυχίας τους ήταν μια βόμβα μεγατόνων για τα θεμέλια της τότε γεωργικής κοινωνίας
που ήταν αλυσοδεμένη στην φτωχή αγροτική παραγωγή, και τελούσε υπό την δεσποτεία της
γαιοχτημονικής ολιγαρχίας και της απολυταρχικής μοναρχίας. Η Ιωνική φυσική κλονίζοντας
το μεγαλοκτηματικό και αριστοκρατικό σκαρί της πολιτείας ήταν αδύνατο να μην προκαλέσει
αντιδράσεις. Ολόκληρος ο παλιός κόσμος, αριστοκρατία, βασιλιάδες, ιερατείο, έκαμαν κοινό
μέτωπο στην ανερχόμενη εμπορική και βιοτεχνική τάξη.

Στην σκιά των Ιώνων φιλοσόφων γεννήθηκε επίσης μια διαφορετικού επιπέδου ελληνική παιδεία,
στην ουσίας της δημοκρατική και ορθολογιστική όπως επίσης αναπτύχθηκε και ο ΔΗΜΟΣ
ο οποίος άνοιξε τον δρόμο στα ελεύθερα πολιτεύματα. Η αριστοκρατία πάλεψε λυσσασμένα για
να κατοχυρώσει τα προνόμιά της και ανέπτυξε παράλληλα με τα σύνεργα του πολέμου τα δικά
με θεωρητικά όπλα δηλαδή την ιδεαλιστική φιλοσοφία και το λυρικό πάθος. Τα κεφάλαιά του
ιδεαλισμού τα αξιοποίησε με την συνθετική του ιδιοσυγκρασία του Πλάτωνα και την τελική
διδαχτική τους μορφή την εκπόνησε ο μαθητής του Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης.

Από αυτόν τον ανελέητο πόλεμο δημοκρατίας ολιγαρχίας (μια εκ των εκφράσεών του ήταν και
ο Πελοποννησιακός) προέκυψαν σελίδες τις αρχαίας ελληνικής ιστορίας, άλλοτε λαμπρές άλλοτε
σκοτεινές και απάνθρωπες. Όσο όμως υποχωρούσε ο Δήμος και επικρατούσε ο αυταρχικός
ολιγαρχισμός τόσο η ελληνική πολιτεία έπεφτε σε παρακμή, τόσο ο θολούρα της ιδεαλιστικής
φιλοσοφίας ευδοκιμούσε.

Όπου πρόκοψε ο Δήμος καταποντίστηκε η βασιλεία. Όταν η Ελλάδα ξεκινάει την μεγάλη της ακμή,
(τον 6 ον αιώνα π.χ.) οι βασιλιάδες και η δεσποτική ολιγαρχία είναι μια μακρινή ανάμνηση.
Οι απόγονοι νικημένων, οι αλήτες, οι προγραμμένοι, οι τυχοδιώκτες ο απλός λαός που σαν
μοναδικό βιοποριστικό μέσο έχει τα μπράτσα του και δεν ανήκει σε καμία φράτρα, γεμίζει το άστυ
και διεκδικεί θέση στην κοινωνία και βαρύτητα. Κατακτούν τις θάλασσες, κατασκευάζουν νέους
τύπους καραβιών το εμπόριο ανθεί, ξεχασμένα επαγγέλματα ζωντανεύουν, ανεβαίνει το επίπεδο
ζωής τους. Όπου πρόκοψε ο Δήμος είναι όλα κίνηση αλλαγή και ανατροπές.


Ο Ησίοδος, ας πούμε, στα έργα του συνηγορεί υπερ της ολιγαρχίας. Με καμάρι ομολογεί πως ποτέ
του δεν πάτησε σε καράβι (Έργα 605). Θεωρεί άμυαλους όσους εναντιώνονται στους δυνατότερους (Έργα 203)
και δεν παραλείπει να εγκωμιάσει την ανωτερότητα του βασιλικού θεσμού (Θεογονία 80) επειδή
πιστεύει πως αυτοί θα σώσουν τον λαό από την αυθαιρεσία των τσιφλικάδων. Ο Ησίοδος αντιπαθεί
τον τεχνίτη και περιφρονεί τον χωριάτη (Θεογονία 510). Και ενώ οι αριστοκρατικές αξιώσεις
προβάλλουν τυποποιημένες ότι δηλαδή η αρετή κληρονομείται, ότι οι ανόητοι δεν θα γίνουν
ποτέ γνωστικοί και οι λαϊκοί δεν θα γίνουν ποτέ αριστοκράτες οι Ίωνες φιλόσοφοι εξηγούν με
φυσικό επιστημονικό και μηχανικό τρόπο τον άνεμο την βροχή τις αστραπές το ουράνιο τόξο την
κίνηση των άστρων, την ύλη την ενέργεια... προβλέπουν έκλειψης ηλίου και σελήνης...Ο τρόπος
που αντιμετωπίζουν τον κόσμο δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε μυστικές ενέργειες ούτε θεοκρατικές
ερμηνείες αλλά είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο στα χέρια της δημοκρατίας. Για την ολιγαρχία
αριστοκρατία, η Ιωνική εποπτεία του κόσμου κατάντησε σκάνδαλο που πολεμήθηκε και παραμορφώθηκε.

==

Η νίκη πάνω στους Πέρσες ήταν μια νίκη της δημοκρατίας πάνω στην αριστοκρατία και τον ιδεολογικό
της κόσμο. Την πραγματική αντίσταση στον τρομερό κίνδυνο των Περσών του Ξέρξη και του Δαρείου
την έκανε ο Δήμος ενώ αριστοκρατία και ιερατείο συνωμοτούσαν με τον εχθρό. Αν νικούσε ο Πέρσης
μονάρχης, η ελλάδα θα σιδεροδενόταν στην απέραντη αυτοκρατορία του ενώ οι έλληνες Ευπάτριδες,
οι Ιπποβότες και το ιερατείο θα έσπευδαν να προσαρμοστούν και να γίνουν οι νέοι σατράπες και στρατηγοί.
Η ελευθερία των ιδιόρρυθμων ελληνικών δημοκρατιών θα τσακιζόταν για χαρά των ολιγαρχικών.
Η πλούσια πνευματική αναπαραγωγή θα στέρευε πράγμα που δεν θα συγκινούσε βεβαίως την ολιγαρχία.
Όμως ο ΔΗΜΟΣ νίκησε την Περσική στρατιά και βγήκε δυναμωμένος και ακολούθησε μια πραγματική άνθιση.

Η Δημοκρατία του Περικλή σπρώχνει την Αθήνα όλο και περισσότερο στην θάλασσα και παραχωρεί όλο και
περισσότερα δικαιώματα στον «ναυτικό όχλο» των οποίων η θέση στην πολιτεία γιγαντώνει σε βάρος της
αριστοκρατίας της γης. Οι ανώτατες αρχές έγιναν προσιτές στον λαό με κλήρωση. Η νέεα αντίληψη πιστεύει
στην χωρίς όρια μόρφωση του νου. Γυμναστική στις παλαίστρες κάνουν όλοι (όχι μόνο οι αριστοκράτες),
η νέα παιδαγωγική αφαιρεί το δικαίωμα της μόρφωσης μόνο στους αριστοκράτες αλλά μορφώνει ολόκληρο
το έθνος. Μέσα σε αυτό το κλίμα η πόλη της Παλλάδας γιγάντωσε από ανθρώπους ικανούς, το ναυτικό
κυριάρχησε στην Μεσόγειο, χτίστηκαν οι Παρθενώνες, ωρίμασε το αττικό δράμα, μας έμεινε η ιστορία
του Θουκυδίδη και τόσα άλλα.
(Προϊόντα της δημοκρατίας όλα αυτά που σήμερα όπως και τότε καπηλεύθηκαν από νοσταλγούς ολοκληρωτικών
ολιγαρχικών καταστάσεων)

Δεν χρειάζεται μεγάλος κόπος για να κατανοήσει κάποιος την λύσσα της αριστοκρατίας για τους «νεωτερισμούς»,
τους σοφιστές. Σκόρπισαν παντού το σύνθημα να επιστρέψουν στην «πάτριον αγωγήν» και την «πάτριον πολιτείαν»
(δηλαδή την πολιτεία που οι ίδιοι ποθούσαν). Οι σοφιστές, που ήταν οι συνεχιστές των Ιώνων φιλοσόφων,
τορπίλισαν για μια ακόμα φορά το αριστοκρατικό δωρικό δόγμα. Δίδαξαν πως «η αρετή είναι διδακτή»,
δηλαδή πως με την διδασκαλία και καθοδήγηση μπορείς να κάνεις τον νέο ικανό να κυβερνήσει το κράτος και
πως η αρετή ΔΕΝ είναι κληρονομικό χάρισμα θεού που ορισμένοι την έχουν στο αίμα τους. Ο Πίνδαρος
αντιδρώντας τραγουδάει με την αλαζονεία του: Σοφός είναι όποιος τις γνώσεις τις έχεις από την φύση του.
Όσοι διδάχθηκαν μονάχα σκούζουν σαν κοράκια με την άμετρη γλωσσοφαγία μπρος στο θεικό πουλί του Δία. Εδώ το πρωτότυπο

Κάθε φορά που η Ιωνική επιστήμη κάνει κάποιο σημαντικό βήμα και κλονίζει τις παλιές αξίες, προβάλουν
οι πρόθυμοι να καθησυχάσουν τους ταραγμένους και να τους βεβαιώσουν πως οι καινούργιες κατακτήσεις
δεν θα ταράξουν την κοινωνική τάξη. Μια μορφή κριτικής της ιωνικής φυσικής είναι και η Ελεατική σχολή
με τον κύριο εκπρόσωπό της τον Παρμενίδη. Η θεολογική αντίδραση στα χέρια του Παρμενίδη γίνεται "στοχασμός"
Η φιλοσοφία του παρασέρνει τον αναγνώστη στον κόσμο των εννοιών. Η ύλη για τον Παρμενίδη είναι
ένα ξεγέλασμα των αισθήσεων. Το αληθινό είναι ότι μένει άμα κλείσουμε τα μάτια και συλλογιστούμε.
«Ταυτόν δ'εστί νοείν τε και ούνεκέν εστί νόημα» (18 Β 8, 34d). Ο Παρμενίδης και η Ελεατική σχολή
είναι μια διαφορετική προσέγγιση στην προσπάθεια της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας να βγάλουν το νου και την
ψυχή έξω από την κοσμική λειτουργία.


Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Η Δημοκρατία είχε επικίνδυνους εξωτερικούς εχθρούς αλλά και τους ολιγαρχικούς συνωμότες στα σπλάχνα της
οι οποίοι περίμεναν την σωτηρία τους απ την Σπάρτη. Οι Αριστοκρατικοί της Αθήνας τα Μακρά Τείχη ποτέ δεν
τα είδαν με καλό μάτι. Τα Μακρά Τείχη οχύρωναν την Δημοκρατία. Συνασπίστηκαν και βοηθούμενοι απ την σπαρτιάτικη
στρατοκρατία κατάφεραν να λυγίσουν την αντοχή του Δήμου. Είχε προηγηθεί η συμφορά των Αθηναίων στην Σικελία.
Το 404 η Αθήνα φαίνεται χτυπημένη θανάσιμα και οι θεσμοί της χρεοκοπημένοι, τα χτυπήματα του Σπαρτιάτη
Λύσανδρου βουλιάζουν την Δημοκρατία ο οποίος με την δύναμη των όπλων καταλύει τις δημοκρατίες σε όποια πόλη
κυριεύει και παραχωρεί την εξουσία σε Λακεδαιμόνιους αρμοστές και δεκαρχίες.
Δηλαδή σε πολίτες διαλεγμένους από τους φανατικότερους αντιδραστικούς εχθρούς της Δημοκρατίας. Οργανώνονται
στην Αθήνα μαζικές σφαγές δημοκρατικών από ολιγαρχικούς οι οποίοι συνωμοτούσαν ενωμένοι και οργανωμένοι σε
μυστικές εταιρίες. Η Ελλάδα έζησε μια σωστή φασιστική δικτατορία.
Ο Κριτίας στο κατηγορητήριό του εναντίον του Θηραμένη λέει: «Όσο μεγαλύτερη είναι μια πόλη και όσο περισσότερο
έζησε με τη δημοκρατία τόσους περισσότερους πρέπει να σκοτώνουμε.» (Ξενοφώντας Ελληνικά ΙΙ 3,24)
εδω το πρωτότυπο



υγ
(κείμενο που έχω γράψει στο παρελθόν σε άλλο φόρουμ)




Ubi dubium ibi libertas
Veritas odium parit

Για όλα τα αδικοχαμένα αγγελούδια ....
«εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού...»

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη...
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Ektor
καθηγητής
****


Avatar


Μηνύματα: 17.193
Registered: 24-11-2003
Τοποθεσία: Εκτός τόπου αναπαύσεως
Member Is Offline

Διάθεση: Ελεγχόμενη

Εστάλη στις 20-5-2009 στις 09:08 Απάντηση με παράθεση


Παράθεση:
Originally posted by Radmila

υγ
(κείμενο που έχω γράψει στο παρελθόν σε άλλο φόρουμ)

Είναι μια απ τις διατριβές σου...το ξέρω.!!!




Οι βουλευτές και οι άγγελοι δεν έχουν φύλο!
Η ελευθερία του λόγου και του κώλου έχουν γίνει ένα και το αυτό!!
Βάλε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου…..είναι τόσο ωραίο να είσαι χαρούμενος!!!
'Aβυσσος η ψυχή του διαδικτύου!!!!
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Radmila
καθηγητής
****




Μηνύματα: 7.472
Registered: 9-8-2005
Member Is Offline

Διάθεση: No Mood

Εστάλη στις 20-5-2009 στις 09:31 Απάντηση με παράθεση


ναι αλλά εδώ θα γράψω και πολλά άλλα και πιο ωραία όπως έγραψα και στα πρώτα ποστ νέες ιδέες
αλλά δεν συγκινούν αυτά τους νεοέλληνες και πάρα πολύ, μόνο για κληρονομιές... η πρώτη γενιά δημιουργεί, η δεύτερη συντηρεί και η τρίτη καταστρέφει λένε οι Χιώτες φοπλιστες, εμείς σήμερις ζούμε στην τέταρτη γενιά που ζητιανεύει κλέβει και γουστάρει να αυτοκολακεύεται και να περιτριγυρίζεται από φιλέλληνες




Ubi dubium ibi libertas
Veritas odium parit

Για όλα τα αδικοχαμένα αγγελούδια ....
«εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται, σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού...»

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη...
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
Ektor
καθηγητής
****


Avatar


Μηνύματα: 17.193
Registered: 24-11-2003
Τοποθεσία: Εκτός τόπου αναπαύσεως
Member Is Offline

Διάθεση: Ελεγχόμενη

Εστάλη στις 20-5-2009 στις 09:42 Απάντηση με παράθεση


Παράθεση:
Originally posted by Radmila
ναι αλλά εδώ θα γράψω και πολλά άλλα και πιο ωραία όπως έγραψα και στα πρώτα ποστ νέες ιδέες
αλλά δεν συγκινούν αυτά τους νεοέλληνες και πάρα πολύ, μόνο για κληρονομιές... η πρώτη γενιά δημιουργεί, η δεύτερη συντηρεί και η τρίτη καταστρέφει λένε οι Χιώτες φοπλιστες, εμείς σήμερις ζούμε στην τέταρτη γενιά που ζητιανεύει κλέβει και γουστάρει να αυτοκολακεύεται και να περιτριγυρίζεται από φιλέλληνες



συμφωνώ απόλυτα....δυστυχώς έτσι είναι....




Οι βουλευτές και οι άγγελοι δεν έχουν φύλο!
Η ελευθερία του λόγου και του κώλου έχουν γίνει ένα και το αυτό!!
Βάλε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου…..είναι τόσο ωραίο να είσαι χαρούμενος!!!
'Aβυσσος η ψυχή του διαδικτύου!!!!
Προφίλ μέλουςΔείτε όλα τα μηνύματα του χρήστη U2U Member
 Σελίδες:  1  2  3


Go To Top


Powered by XMB
Developed By Aventure Media & The XMB Group © 2002-2005
Multiforums.gr - Μια ακόμη υπηρεσία της MultiForums OE. Φιλοξενία MultiHosting.gr.
Άλλες υπηρεσίες της Multiforums OE: MultiHosting.gr. MultiLabs.gr. MultiPlanet.gr. MultiRadio.gr. MultiPolls.gr. MultiBlogs.gr. WebStocks.gr.